รักร้ายคุณชายวิศวะ

'ซินเซียร์' เด็กบ้านนอกได้รับอุปการะให้เข้ามาเรียนที่กรุงเทพและเป็นคนใช้ในบ้านของคุณชาย 'อัศวิน' เธอใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยมแม้จะเข้ากันกับเพื่อนในคณะไม่ได้

วันหนึ่งหญิงสาวถูกเพื่อนแกล้ง เธอจึงหนีไปร้องไห้ข้างห้องวงจรไฟฟ้า ระหว่างนั้น ได้ยินเสียงผู้หญิงร้องด้วยความเจ็บปวดจึงตามหาที่มาเพื่อเข้าไปช่วยเหลือ ใครจะไปคิดว่าคนที่ตามหาจะกำลังมีอะไรกับคุณหนูของบ้านอย่าง 'อัศวิน' ในห้องวงจรไฟฟ้า แถมมือของซินเซียร์ที่ถือแก้วน้ำอยู่ดันอ่อนแรงจนทำน้ำหก เกิดกระแสไฟฟ้าช็อตร่างผู้หญิงคนนั้นเข้าเต็ม ๆ

อัศวินที่ตกใจจึงรีบพาตัวคนรักส่งโรงพยาบาล เขาคาดโทษซินเซียร์ที่เข้าไปหาสุ่มสี่สุ่มห้า แต่ซินเซียร์เองก็โทษเขาเช่นกัน

"ถ้าเธอไม่ถือแก้วน้ำเข้ามาในห้อง...แฟนของฉันก็ไม่ต้องเข้าโรงพยาบาล"

"แล้วมันใช่เรื่องมามีอะไรกันในห้องวงจรไฟฟ้าไหมคะ"

----------

"ฉันจะเฝ้าคุณมิลินหน้าห้องเองค่ะ" หญิงสาวบอกออกมา ปาดน้ำตาที่เลอะเปรอะใบหน้า เรล่ารีบร้องทัดทาน
"ไม่ได้นะคะ พรุ่งนี้คุณต้องไปมหาวิทยาลัย ถ้านอนไม่พอจะทำยังไง"
"นั่นสิ ซินเซียร์ เธอไปยอมอัศวินเขาได้ยังไงน่ะ เขาจงใจแกล้งเธอชัด ๆ" มุกดาเองก็พูดออกมา
"ทุกคน..ขอบคุณนะคะที่เป็นห่วงกัน แต่ไม่ว่ายังไงก็อยากจะเฝ้าคุณมิลินน่ะค่ะ" ซินเซียร์กลั้นหายใจ พูดออกมาด้วยความดื้อรั้น แก๊งสี่ฟันเฟืองเมื่อเห็นดังนั้นต่างก็มองหน้ากัน สามในสี่แสดงสีหน้าปวดใจ ในขณะที่คนที่เป็นต้นเรื่อง(ตัวจริง)กลับไม่สะทกสะท้าน
"ซินเซียร์อยากจะเฝ้าเอง ฉันไม่ได้บังคับ"
"นี่ นาย.." มุกดาเกือบจะชี้หน้าอัศวินแล้ว แต่ไคโรขอเอาไว้
"ที่รัก.. ไม่เอา"
"..."
"ปล่อยให้เป็นเรื่องภายในบ้านเถอะ เขาอยู่บ้านเดียวกัน ยังไงคงไม่ถึงกับฆ่าแกงหรอก" ไคโรกระซิบข้างหู มุกดาเลยมีท่าทีที่อ่อนลง ทุกคนมองหน้ากัน คิดอยู่ว่าจะทำยังไงต่อไปดี
สุดท้ายก็กลับจากโรงพยาบาลยกเว้นซินเซียร์กับอัศวินที่ไปเฝ้าอยู่หน้าแผนก
"เธอนั่งตรงนี้.." เขาเพยิดหน้าไปที่เก้าอี้ที่ว่าง ก่อนจะเอามือล้วงกระเป๋า
"ถ้าพยาบาลมาถามว่าทำไมยังไม่กลับบ้าน ก็ให้บอกว่าเธอจะเฝ้าจนกว่ามิลินจะตื่นขึ้นมา ถ้าพยาบาลขอร้องให้กลับบ้านก็ให้ยืนยันว่าจะอยู่.."
"แล้วคุณอัศวินจะไปไหนคะ" ซินเซียร์ถามขึ้นมาบ้าง
"กลับบ้านไง ยัยโง่" เขาบอกออกมา
"ก็หลงนึกว่าคุณอัศวินจะรักและเคารพคุณมิลินจนถึงขั้นยอมเฝ้าทุกการเคลื่อนไหว ที่ไหนได้...ทำตัวไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย" คนตัวเล็กกระทบกระเทียบ เอาสิ...เธอก็อยากจะรู้ว่าเขาจะหน้าด้านหนีกลับบ้านหรือทนอยู่ที่นี่กับเธอ คนที่ผิดในครั้งนี้ยังไงก็ต้องเป็นเขาด้วยแน่ ๆ ถ้าไม่มีอะไรกันบนพื้น แฟนสาวจะช็อกจนถึงขั้นเข้าโรงพยาบาลอย่างนั้นเหรอ
"เธอว่าใครไม่เป็นสุภาพบุรุษ" เขาถามกลับ ชักยั๊วะขึ้นมา
"ว่าควายมั้งคะ ตรงนี้มีคนอยู่ซะที่ไหน" คนตัวเล็กว่า รู้สึกสะใจที่ได้ด่าเจ้านายออกไป
"...ฉันมีเรื่องต้องไปทำ ไม่ได้ว่างถึงขั้นต้องมาเฝ้าคนป่วย" ชายหนุ่มบอกออกมา ราวกับต้องการจะเลี่ยงภาระนี้
"เรื่องต้องทำ? จะมีอะไรสำคัญไปกว่าคุณมิลิน"
"ฉันอยู่ปีสี่ ฉันต้องทำโปรเจ็กต์ของมหาวิทยาลัย เข้าใจนะ" เขาบอกออกมาก่อนจะหมุนตัวแล้วเดินกลับไป
คนตัวเล็กเลยพูดตามราวกับจะล้อเลียน
"ถุย ๆ ๆ ฉันอยู่ปีสี่ ฉันต้องทำโปรเจ็กต์ของมหาวิทยาลัย เข้าใจนะ...โปรเจ็กต์วิศวกรรมไฟฟ้า ขยันแบบนี้ขอให้ไฟช็อตตาย" ว่าแล้วก็กอดอก มองตรงไปที่แผนกผู้ป่วย
เพราะมันเป็นช่วงกลางคืนเลยไม่ได้ยินเสียงอะไรนอกจากความเงียบ บรรยากาศในโรงพยาบาลเอกชนแม้จะหรูเลิศแต่ก็ฉาบไปด้วยความวังเวง
ร่างเล็กรู้สึกเหงามาก เท่านั้นไม่พอยังรู้สึกหนาวอีกด้วย เธอห่อตัวเข้าหากันแล้วลูบแขนทั้งสองราวกับจะให้มันคลายหนาว สองตาสอดส่องมองไปตามทางเดิน กลัวเหลือเกินว่าจะมีใครเดินมาทางนี้และมันก็ไม่ใช่คน
"อึก.." ซินเซียร์ร้องเมื่อรู้สึกกลัว เธอเบือนหน้าหนีไปทางอื่น พยายามข่มความง่วง ไม่อยากนั่งหลับไปในตอนนี้

----------
- กรุณากดดาวน์โหลดตัวอย่างอ่านก่อนซื้อทุกครั้ง
- ผู้ที่ซื้อใน iOS กรุณาซื้อผ่านเว็บไซต์เพื่อให้ได้ราคาที่ถูกกว่า
#โบ้กลับใจ #จากร้ายกลายเป็นรัก