สุดทน...คนใจร้าย

"ถ้าแกยืนยันจะแต่งอิผู้หญิงหย่ำฉ่าคนนี้เป็นเมียล่ะก็ แกก็ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าม๊า...!!"

**คำเตือน**

ความใจร้ายของritgvd อาจทำให้รู้สึกเจ็บจี๊ดไปถึงกระดูก

เตรียมเก็บเสื้อผ้าให้พร้อมหนี แล้วกลับมาสาปมันค่ะ เพราะมันจะทำให้เจ็บใจ ใจเจ็บ จนเกินทน

....................................................................

"ทำอะไรน่ะปาน?"

คนตัวใหญ่เท้าเอว ขมวดคิ้วมองร่างบางที่กำลังนั่งพับเสื้อผ้าลงกระเป๋าเดินทางอยู่บนเตียง

"ปานจะกลับบ้านไปหาม๊ากับป๊าค่ะ" เธอตอบโดยไม่หันขึ้นมองหน้าอีกฝ่าย เธอไม่รู้เหมือนกันว่าจะเอายังไงต่อกับชีวิต แต่ตอนนี้เธอเองก็ไม่ไหวแล้วเหมือนกัน

"กลับบ้าน?" นับแสนทวนคำพลางสูดหายใจเข้าลึก ๆ "จะกลับกี่วัน เดี๋ยวเฮียไปส่ง"

"ไม่ต้องค่ะ ปานจะขับรถกลับเอง"

"แล้วจะไปกี่วัน?"

"ยังไม่รู้ค่ะ"

คำตอบนั้นของเธอทำให้นับแสนบดกรามแน่น เขายกมือกุมขมับแล้วคลึงแรง ๆ

"ปาน……มีอะไรจะบอกเฮียมั้ย?"

ปานชีวาวางมือจากการพับเสื้อผ้าลงกระเป๋า เธอช้อนดวงตาแดงก่ำมองหน้าเขา มุมปากกระตุกยิ้มก่อนจะหุบฉับ

"ปานมีสิทธิ์พูดอยู่เหรอ ในเมื่อม๊าของเฮียก็ฟ้องเฮียไปหมดแล้วนิ"

"อย่าพูดประชดดิปาน มีอะไรจะพูดก็พูดมาเร็ว ๆ มันไม่เกี่ยวว่าม๊าบอกเฮียก่อนไหม ปานจะมีสิทธิ์พูดเสมอ เฮียไม่ใช่คนไม่ยุติธรรมขนาดนั้น"

เรื่องความรักที่เรามีให้กันอันนี้เธอไม่เถียง แต่ถ้าเรื่องความยุติธรรมเธอคิดว่า ที่ผ่านมาเธอน่าจะได้รับมันมากกว่านี้

"งั้นก็ได้ค่ะ….วันนี้มันมีหลายอย่าง หลายเรื่อง ทั้งเรื่องที่หลินมาที่นี่ เอาชุดมาให้เฮียลองใส่ แต่พอปานถาม เฮียกลับปิดบัง ถ้ามันไม่มีอะไรจริง ๆ ทำไมเฮียไม่บอกว่าวันนี้ผู้หญิงคนนั้นใส่ชุดแต่งงานของปาน ยืนข้างเฮีย ก่อนที่ปานที่เป็นเมียเฮีย เป็นเจ้าสาวตัวจริงจะได้ใส่ ทำไมเฮียไม่บอกปานเรื่องนี้?" ดวงตาของปานชีวาแดงก่ำ ริมฝีปากสั่นระริก ไม่ต่างจากหัวใจ

"ปาน……เรื่องนี้เฮียอธิบายได้ เฮียพูดความจริงนะปาน แต่เฮียแค่บอกปานไม่หมดทุกเรื่องเท่านั้น ที่เฮียไม่บอกเพราะเฮียไม่อยากให้ปานไม่สบายใจไง"

แต่ที่เขาทำนี่แหละ ยิ่งทำให้เธอไม่สบายใจ ถ้าเขาบอกเธอยังพอทำใจ ฝืนใจตัวเองให้เข้าใจได้บ้าง….

"แล้วที่ปานมารู้เองเนี้ย มันสบายใจมากมั้ง ถ้ารู้ว่าทำแบบนั้นแล้วปานไม่สบายใจ แล้วเฮียยอมให้ผู้หญิงคนนั้นทำทำไม…..อ๋อ!! ปานรู้ละ ก็เพราะเป็นความคิดม๊าอีกล่ะสิ ที่ให้หลินมันลองชุดแทนปานเลย ใจจริงม๊าอยากได้มันไง อยากได้อีหลินเป็นลูกสะใภ้ เป็นเมียเฮียมากกว่าปานไง ใช่ไหม….เพราะม๊าใช่ไหม ตอบมาสิถ้าไม่ใช่"

นับแสนยกมือใหญ่ขึ้นมาลูบหน้าตัวเองแแรง ๆ

"ปาน…..ไม่มีใครคิดอะไรทั้งนั้นแหละ หลินเองก็ไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น ม๊าก็หมือนกัน ตอนนี้เรื่องมันบานปลายไปกันใหญ่แล้วเนี้ย เฮียรู้จักหลินมาตั้งแต่เด็ก ๆ เห็นหลินมานานแล้ว เอาจริงเฮียรู้จักหลินมากกว่ารู้จักปานอีก" น้ำเสียงของชายหนุ่มบ่งบอกว่าเขากำลังหงุดหงิดแล้วเหมือนกัน

ประโยคที่ว่าเขารู้จักผู้หญิงคนนั้นมาก่อนรู้จักเธออีก มันโคตรจะเจ็บ….

"อ้อ!!….รู้จักมันก่อน เลยคิดว่ามันดี สิ่งที่มันทำถูกแล้วว่างั้นเถอะ งั้นปานสินะที่ผิด ถ้ารู้จักมันก่อนปาน งั้นเฮียจะมาแต่งกับปานทำไม ไปเลยสิ….ไปแต่งกับมันนู้น ม๊าเฮียจะได้พอใจ"

"โธ่เว้ย!!…." นับแสนสบถกับตัวเอง ก่อนจะหลับตาลงเพื่อดึงสติอีกครั้ง "อย่าพูดประชดได้ไหมปาน เฮียจะแต่งกับหลินได้ไง ก็บอกอยู่ว่าหลินเป็นน้อง ส่วนปานเป็นเมีย หยุดอคติก่อนปาน"

"ปานเนี่ยนะอคติ ปานเนี่ยนะคิดไปเอง ถามจริงเฮียไม่มีสมองหรือไงถึงคิดไม่ได้ ถึงดูไม่ออกอ่ะ"

"ปาน…..นี่ปานกำลังด่าเฮียนะ มันจะมากเกินไปแล้วนะปาน" เขาดุนลิ้นเข้ากับกระพุ้งแก้ม ขณะจ้องหน้าเธอ

"ช่างเถอะ…..ปานขี้เกียจพูดเรื่องนี้แล้ว ปานจะกลับบ้าน" ปานชีวาส่ายหน้าไปมา พลางหันไปยัดเสื้อผ้าที่เหลือลวก ๆ ใส่กระเป๋า ก่อนจะรีบพับมันปิดแล้วรูดซิปมันซะ

"เอามานี้เลยปาน เรากำลังจะแแต่งงานกัน อย่าทำตัวไม่มีเหตุผลแบบนี้สิ แล้วเรื่องที่ปานไปด่าม๊าจนม๊าเกือบเป็นลมนั่นอีกล่ะ ม๊าจัดการงานแต่งให้เราทุกอย่าง ถึงแม้มันอาจดูวุ่นวาย ก้าวก่ายไปบ้างแต่ม๊าก็หวังดีทั้งนั้นนะปาน แล้วเรื่องที่ม๊าไม่อยากให้ปานเอาพวกยกทรงชุดชั้นใน ถุงเท้า ใส่รวมกับผ้าอื่น ๆ ที่ซักในเครื่องอ่ะ เฮียว่าเราก็แค่แยก ๆ ให้ม๊าสบายใจก็ได้มั้ง แต่ถ้าม๊าไม่เห็น ปานจะทำอะไรก็ได้อยู่แล้ว หรืออดทนอีกนิด เดี๋ยวพอเราสองคนแต่งงานกัน แล้วย้ายไปอยู่ที่โรงรับจำนำ ทุกอย่างมันก็จะดีขึ้นเอง เราเป็นลูกนะปาน ถึงปานจะไม่เห็นว่าม๊าเป็นแม่ปาน แต่ม๊าก็เป็นแม่เฮีย ปานไปทำแบบนั้นกับม๊ามันก็ไม่ถูก…."

"พอเถอะเฮีย……ปานเบื่อจะพูด จะอธิบายอะไรแล้ว"

นับแสนดึงกระเป๋าเดินทางของหญิงสาวออกจากมือของเธอ แล้วผลักมันไปไกล ๆ

"อย่าทำเรื่องเล็ก ให้เป็นเรื่องใหญ่สิปาน ก็แค่ไปขอโทษม๊า…."

"ขอโทษ…..เอะอะเฮียก็สั่งให้ปานไปขอโทษม๊า ขอโทษทั้งที่บางเรื่องปานไม่ได้ผิด ม๊าต่างหากที่ผิด ถ้าเฮียบอกว่าตัวเองมีความยุติธรรม งั้นเฮียไปบอกม๊ามาขอโทษปานบ้างสิ…." เธอพูดพลางชี้นิ้วไปที่ประตูห้อง ดวงตาเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำ

"ปาน!!….." นับแสนขบฟันดังกรอด เขาไม่รู้เลยว่าจะทำยังไงดี จะจัดการเรื่องนี้ยังไงดี เพราะตอนนี้ม๊าก็ไม่ยอมเหมือนกัน ทางเดียวที่ม๊าจะหายโกรธได้ เขาก็คิดได้แค่ว่า ปานต้องไปขอโทษม๊าอย่างจริงใจ แต่ปานเองก็ยืนยันว่าจะไม่ทำ "แค่ขอโทษมันยากมากเหรอไงหะ?"

"มันไม่ยากหรอกเฮีย ถ้าปานเป็นคนผิด และปานจะบอกอะไรเฮียให้นะ ต่อให้ครั้งนี้ปานจะไปขอโทษม๊า ม๊าก็ไม่ได้ให้อภัยปานจริง ๆ หรอก เพราะอะไรรู้มั้ย?" เธอจ้องเข้าไปในดวงตาคมกริบของอีกฝ่าย "เพราะม๊าไม่ได้อยากได้ปานเป็นสะใภ้ไง ม๊าอยากได้ผู้หญิงคนนั้น ผู้หญิงที่ใส่ชุดเจ้าสาวแทนปานเมื่อกลางวัน เฮียเข้าใจมั้ย?"

ปานชีวายกมือปาดน้ำตาในหน้าทิ้ง ก่อนจะเดินไปลากกระเป๋าตัวเองกลับมา แล้วเดินผ่านร่างสูงใหญ่เพื่อจะออกจากห้อง แต่ก็ถูกมือใหญ่ของนับแสนรั้งเอาไว้

"อย่าไปเลยนะปาน….."

....................................................................

นิยายเช็ต จักรวาลบ้านทุ่งกระเจียวทอง (เช็ต คนใจร้าย)

1. หมดรัก…คนใจร้าย (เพลิง+ปิ่น)

2.ปราบพยศ…คนใจร้าย (กระทิง+ เอย)

3. ใต้เงารัก...คนใจร้าย (หมอเธียร + นิล)

4. สุดทน...คนใจร้าย (เข้ม + ปาน)

5.สารวัตรกฤษ (จากเชตสามเสือแห่งกองปราบ)

.**********************************

ฝากติดตามนิยายเรื่องใหม่ ๆ ของไรท์ต่อไปด้วยนะคะ

รีวิว 5 ดาวและคอมเมนท์น่ารัก ๆ จากนักอ่าน คือกำลังใจของนักเขียนนะคะ

---------------------------------------------------------

!!!!! คำเตือน!!….นิยายเรื่องนี้แต่งมาจาก general ทั่วไปของมนุษย์ แรงบันดาลใจมาจากเรื่องราวของคนรอบตัว การดูหนังฟังเพลง และประสบการณ์ชีวิตของคนจริง ๆ การดำเนินเรื่องเป็นไปตามพล็อตหนึ่งของไรท์ ซึ่งเหมือนชีวิตรักของแต่ละคน ที่ย่อมมีหนทางของตัวเอง ความโบ้ เร็วช้า มากน้อย อาจไม่สมใจคนทุกคน ดังนั้นอยากให้เข้าใจตรงนี้ก่อนกดซื้ออีบุ๊คด้วยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ !!!!!!

----------------------------------------------------------

ขอบคุณทุกการอ่านและสนับสนุนค่ะ