ลุ่มหลงเพียงเธอ

"น้องขิงมาแล้วครับนาย" กระทั่งเดินตามเขาเข้ามาถึงห้องรับแขกของบ้านหลังใหญ่ ที่ครั้งหนึ่งเธอเคยเข้าออกอย่างอิสระ ภาพของร่างสูงอันแสนคุ้นเคยถึงค่อยๆ ปรากฏตัวขึ้น ทว่าข้างกายของเขานั้น กลับมีหญิงสาวอีกคนนั่งขนาบข้างอยู่
"กูไม่ได้ตาบอด!"
"ถ้างั้นเดือนไปอาบน้ำรอนะคะ ทิศรีบตามไปนะคะ อย่าให้เดือนรอนาน" เป็นฝ่ายหญิงที่เอ่ยขึ้นก่อนจะลุกเดินหนี
"นั่งสิ" เมื่อเธอทิ้งตัวลงนั่ง เอกสารฉบับหนึ่งก็ถูกโยนลงมาบนตัก ทำให้เธอต้องรีบหยิบมันขึ้นมาอ่านอย่างเสียไม่ได้
"นี่คือเอกสารกู้ยืมที่พ่อเธอทำไว้กับแม่ฉัน ตอนนี้รวมๆ ดอกเบี้ยที่เพิ่มขึ้นทุกวันก็อยู่ที่สามแสนสี่หมื่นบาท ปัดเศษให้แล้วถือว่าทำทาน!" และคำพูดมากมายของเขาทำให้เธอตกใจ ด้วยไม่คิดว่าจำนวนหนี้ที่พ่อกับแม่ติดไว้จะมากแบบนี้
"สะ…สามแสนเหรอคะ" พ่อเธอเป็นบ้าไปแล้วเหรอ คิดอะไรอยู่ถึงได้มากู้เงินตั้งมากมายขนาดนั้น แล้วเอาไปทำอะไร
"พ่อเธอกู้ไปเปิดบ่อนกับเพื่อน แต่ดันซวยเจอตำรวจลง เงินก็เลยสูญ…" หรือถ้าจะให้พูดตามความจริงก็คือตาแก่นั่นเที่ยวพูดอวดไปทั่ว ว่าลูกสาวของตัวเองกำลังจะแต่งงานกับลูกชายนายพลใหญ่ คนขี้รำคาญอย่างเขาพอได้ยินเข้าก็เลยแกล้งเล่นนิดหน่อย ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะชิงตายไปเสียก่อนที่จะได้ทันหาเงินมาใช้หนี้ แต่หนี้พ่อก็เหมือนหนี้ลูก หรือว่าไม่จริง
"ขิงไม่มีเงินมากขนาดนั้นหรอกค่ะ ถ้าขิงจะขอผ่อน…"
"ผัวรวยไม่ใช่เหรอ!"
"คะ"
"ก็พ่อแม่เธอพูดอวดไปทั่ว ต่อให้มันลงหลุมไปแล้ว แต่เธอท้องลูกของมันอยู่นี่ ทำไมไม่ไปขอให้พ่อแม่มันช่วยเรื่องนี้"
"ขิงตัดขาดกับคนพวกนั้นแล้วค่ะ ตอนนี้ชีวิตขิงมีแค่ลูก ถ้าคุณทิศจะกรุณา…"
"ได้สิ แต่ฉันคิดดอกเบี้ยแพงนะ เธอจ่ายไหวรึเปล่า…"
"ขิงจะพยายามหามาคืนให้คุณทุกบาทค่ะ" อย่างไรเอกสารพวกนี้ก็เป็นของจริง ลายมือพวกนั้นก็เป็นของพ่อกับแม่เธอไม่ผิดแน่ เธอในฐานะลูกก็ต้องชดใช้ให้เขาถูกต้องแล้ว
"นอนกับฉันอาทิตย์ละสองคืน"
"คะ!"
"ดอกเบี้ยไง หรือถ้าจะใช้คืนเป็นเงินก็วันละพันสอง จ่ายไหวไหมละ" เขาไม่ได้บังคับ แต่แค่ปิดกั้นทุกทางเลือกของคนตรงหน้าก็เท่านั้น แล้วมันยังไง ในเมื่อเธอเป็นหนี้ ก็ต้องใช้ และเขาเองในฐานะเจ้าหนี้ ก็แค่หยิบยื่นข้อเสนอดีๆ ไปให้ก็เท่านั้น สุดท้ายแล้วมันก็ขึ้นอยู่เธออยู่ดีว่าจะเลือกเส้นทางไหน
"แต่ขิงท้องอยู่…"
"ทำเบาๆ ก็ได้นี่ เหมือนครั้งแรกของเราคืนนั้นไง…" เขาในฐานะเจ้าหนี้ช่วยขนาดนี้แล้วยังต้องคิดมากอะไรอีก ทำอย่างกับว่าเราสองคน ไม่เคยทำเรื่องแบบนั้นกันเสียเมื่อไหร่!