เล่ห์รักพรานใหญ่

ถ้าผู้หญิงถูกสร้างมาเพื่อให้รัก ไม่ใช่เพื่อเข้าใจ แล้วลูกหนี้สาวเด็กแว่นของมาร์ไคนี่ละ เกิดมาเพื่อให้เจ้าหนี้อย่างเขาประสาทเสียหรือยังไง เพราะตั้งแต่เจอเธอ เขาเสียเงินไปเป็นล้าน ในขณะที่ยอดการชำระหนี้คืนอยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก

มาร์ไคอดหัวเราะไม่ได้กับตัวเลขอันแสนน้อยนิดจากปากเอรียา เขาลุกจากเก้าอี้เดินมาหาลูกหนี้ แล้วมันน่าประหลาดใจเมื่อเห็นสายตาระแวดระวังของเธอช่างเหมือนตาของลูกกวางตัวน้อย ๆ ยามเผชิญหน้ากับนายพรานที่ไม่ได้กินเนื้อกวางนุ่ม ๆ หวาน ๆ มานานแล้ว

"ฉันมองไม่เห็นว่าตัวเองจะได้อะไรจากการช่วยเธอ นอกจากเสียเวลาหลังจากเสียทรัพย์ไปแล้ว ทั้งสูท ทั้งค่าเทอมตามใบแจ้งหนี้ อ้อ! ยังมีค่าซักสูทอีกบิลนะ"

แล้วนี่เป็นครั้งแรกที่เอรียากลัวผู้ชายตรงหน้าขึ้นมาจริง ๆ กลัวจนไม่กล้ามองดวงตาสีน้ำตาลที่กำลังจ้องหน้าเธออยู่ตอนนี้ ได้แต่มองเน็กไทสีน้ำเงินเข้มของเขาแทน

"ถ้าคุณยอมผ่อนผันให้ฉันบ้าง ฉันจะมาทำงานเพิ่มให้ในวันเสาร์อาทิตย์แบบไม่ลงเวลา"

"วิธีนี้ดูเหมือนฉันจะต้องเป็นฝ่ายเดือดร้อนกับการจ้างแรงงานเถื่อนนะ ไหนลองใช้สมองของนักวิทยาศาสตร์คิดหาวิธีใหม่ดูซิว่า ทำยังไงฉันจะได้เงินคืนเร็ว ๆ โดยไม่ต้องเดือดร้อนเพราะเธอมากไปกว่านี้"

"ตอนนี้ฉันยังคิดไม่ออก"

เมื่อเห็นลูกหนี้ดิ้นรนจนหมดสภาพ ดวงตาหวานแดงก่ำเต็มไปด้วยน้ำตากำลังจ้องมองหน้าเขาเหมือนกับจะขอความเห็นใจ ทำให้มาร์ไคเริ่มมองเห็นชัยชนะที่ใกล้จะได้มาอยู่ในมือแล้ว เขารั้งศีรษะของเธอเข้ามาใกล้แล้วแนบปากลงคำรามใส่ใบหูเรียวนั้นเบา ๆ "ถ้าอย่างนั้นก็เตรียมตัวพบทนายได้เลยสาวน้อย"

"เกินไปแล้วนะ!"

"ไม่มีอะไรเกินไปหรอกเอรี่ ฉันต้องการเงินคืน ส่วนเธอไม่มีเงินมาคืน จุดลงตัวของเรามันเลยยากกว่าคนอื่นเขา"