ทำนองรักใบไม้เปลี่ยนสี

The Flavor of Void: รสชาติแห่งความว่างเปล่า
“หาก ‘ความว่างเปล่า’ คือหัวใจของความสงบ...แล้วคนอย่างเธอจะเติมเต็ม ‘ช่องว่าง’ ในหัวใจของเขาได้อย่างไร?”
เมื่อ ‘กอหญ้า’ นักเขียนสารคดีสาวไทยผู้มีชีวิตชีวา ต้องเดินทางมายังเกียวโตเพื่อทำสกู๊ปพิเศษเกี่ยวกับ ‘โมมิจิ-เท’ เรียวกังเก่าแก่อายุกว่าร้อยปีที่กำลังจะล่มสลาย เธอไม่ได้พบเพียงแค่ความงดงามที่กำลังโรยรา แต่ยังได้พบกับ ‘เร็น’ เจ้าบ้านหนุ่มผู้เย็นชาและแบกรับภาระหนี้สินนับพันล้านไว้บนบ่า
ท่ามกลางพายุใบไม้เปลี่ยนสีที่หมุนวน...หนึ่งคนพยายามรักษามรดกสุดท้ายของตระกูลไว้ด้วยชีวิต อีกหนึ่งคนพยายามใช้ปลายปากกาเพื่อกู้คืนเกียรติยศที่ถูกลบเลือน
แต่ในโลกของความเป็นจริง...ความรักอย่างเดียวอาจไม่พอ เมื่อศัตรูคือกลุ่มทุนหน้าเลือด ภัยร้ายที่ซ่อนตัวในเงามืด และ ‘กฎของตระกูล’ ที่บีบคั้นให้เขาต้องเลือกระหว่าง หัวใจ หรือ ความอยู่รอด
“ในคืนที่ฝนพรำเหนือขุนเขาอาราชิยามะ...ความรักที่เคยหล่นหายไปหลายปี จะกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง หรือจะเลือนหายไปในความว่างเปล่าตลอดกาล?”
“ถ้าวันหนึ่งทุกอย่างหายไป...นายจะจำฉันในฐานะนักท่องเที่ยวคนหนึ่ง หรือในฐานะคนที่เป็น ‘รสชาติ’ ของชีวิตนาย?” 


+++
“ในคืนที่ฝนพรำเหนือขุนเขาอาราชิยามะ...ความรักที่เคยหล่นหายไปหลายปี จะกลับมาเบ่งบานอีกครั้ง หรือจะเลือนหายไปในความว่างเปล่าตลอดกาล?”
+++
เธอหนีออกมาจากที่นั่น…หนีออกมาจากความรักที่เธอคิดว่าเป็นไปไม่ได้ เพื่อมาไล่ตามความฝันในการเป็นนักเขียน แต่ตลกร้ายที่ความสำเร็จนั้นกำลังเหวี่ยงเธอกลับไปที่เดิม กลับไปเผชิญหน้ากับอดีตที่ยังสะสางไม่จบ
+++

“ที่นี่...” น้ำเสียงของเขาต่ำพร่า เย็นยะเยือกยิ่งกว่าลมหนาว “เป็นเขตหวงห้าม แขกทั่วไปไม่ได้รับอนุญาตให้เข้ามา”
ได้ยินแบบนี้กอหญ้าก็รีบลุกขึ้นยืน ขาที่เป็นเหน็บชาทำให้เธอเซเล็กน้อยจนเกือบจะล้ม แต่เร็นไม่ได้ขยับตัวเข้ามาช่วย เขาเพียงยืนมองนิ่งๆ ปล่อยให้เธอทรงตัวด้วยตัวเอง
“ฉ...ฉันขอโทษค่ะ” เธอเสียงสั่น “ฉันแค่เดินเล่นเพลิน แล้วก็...หลงเข้ามา”
“หลง?” เร็นแค่นเสียงในลำคอ พร้อมกับก้าวเท้าเข้ามาใกล้หนึ่งก้าว เสียงรองเท้าเกี๊ยะไม้กระทบพื้นหินดังกึกแทรกความเงียบเชียบ “ทางเดินซับซ้อนขนาดนี้ ไม่มีใคร ‘หลง’ เข้ามาถึงศาลเจ้าจิโซได้หรอก...นอกจากจะรู้อยู่แล้วว่ามันอยู่ที่นี่”
กอหญ้ากลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เธอรู้ดีว่าโกหกเขาไม่ได้
“ใช่...ฉันตั้งใจมา” เธอยอมรับเสียงเบา ดวงตากลมโตจ้องมองใบหน้าคมสันของเขาอย่างตัดพ้อ “ฉันแค่อยากรู้ว่า...ที่นี่ยังเหมือนเดิมไหม”
“เพื่ออะไร” เร็นถามสวนทันควัน “เพื่อจะมายืนไว้อาลัยให้กับความทรงจำที่คุณเป็นคนฆ่ามันกับมืออย่างนั้นเหรอ”
กอหญ้าเม้มปากแน่น ความรู้สึกผิดตีตื้นขึ้นมาจนจุกอก แต่สายตาของเธอก็เหลือบไปเห็นดอกไม้สีขาวในแจกันหน้าองค์พระอีกครั้ง...ดอกนาเดชิโกะ
ความกล้าบางอย่างแล่นพล่านขึ้นมา
“ถ้านายเกลียดฉันขนาดนั้น...” กอหญ้าชี้มือสั่นๆ ไปที่ดอกไม้ “แล้วดอกไม้นั่นล่ะ? ดอกนาเดชิโกะ...นายเอามาไหว้ท่านจิโซทำไม นายรู้นี่ว่าความหมายของมันคืออะไร”
นาเดชิโกะ...หญิงสาวผู้เป็นที่รัก หญิงสาวผู้มีความอดทน และความรักที่บริสุทธิ์
เร็นชะงักไปชั่ววูบ สายตาของเขาตวัดมองไปที่ดอกไม้ดอกเล็กๆ นั้น ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าเธอด้วยแววตาที่อ่านยากกว่าเดิม
“คนสวนเป็นคนจัดการ มันเป็นหน้าที่...ที่ต้องดูแลศาลเจ้าประจำตระกูล ไม่มีความหมายอะไรทั้งนั้น”
“โกหก!” หญิงสาวตะโกนสวนกลับไป น้ำตาเริ่มเอ่อคลออีกครั้ง “คนสวนที่ไหนจะเลือกดอกไม้ที่ฉันชอบที่สุดมาปักไว้ที่นี่ทุกวัน คนสวนที่ไหนจะรู้ว่าเราเคยพับนกกระเรียนวางไว้ตรงนี้ นายยังจำได้...นายยังไม่ลืม!”
“อย่าสำคัญตัวผิดกอหญ้า...” เร็นกัดฟันพูดเสียงลอดไรฟัน ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความเจ็บปวดที่ปิดไม่มิด “ดอกไม้นั่น...ผมเอามาวางไว้เพื่อเตือนตัวเองต่างหาก เตือนว่าครั้งหนึ่งผมเคยโง่แค่ไหนที่มอบหัวใจให้ผู้หญิงที่เห็นแก่ตัวอย่างคุณ!”