หนี้รักพันธะมาเฟีย

เช้าวันใหม่เริ่มต้นด้วยแสงตะวันรำไรที่ลอดผ่านม่านหลุยส์สีทอง ทว่าบรรยากาศภายในห้องนอนมาสเตอร์สูทกลับยังคงคละคลุ้งไปด้วยกลิ่นอายแห่งเสน่หาที่ไม่ได้มอดดับลงไปตามกาลเวลา จรรยพรขยับตัวลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้งที่ช่วงเอว เมื่อพบว่าแขนแกร่งของเก้าทัพยังคงพาดกักขังเธอไว้ในอ้อมกอดแน่นราวกับคีมเหล็ก
"อื้อ... คุณเก้าทัพคะ ปล่อยเถอะค่ะ จรรย์จะกลับห้อง" เธอประท้วงเสียงแผ่ว พยายามขยับกายหนี แต่กลับกลายเป็นการกระตุ้นให้ร่างกายเปลือยเปล่าใต้ผ้าห่มผืนหนาเสียดสีกันจนเกิดกระแสไฟร้อนวูบวาบ
"ใครอนุญาตให้เธอไป?" เสียงทุ้มแหบพร่าตามฉบับคนเพิ่งตื่นดังชิดใบหู ก่อนที่เขาจะกระชับอ้อมกอดให้ร่างบางแนบชิดกับแผงอกกำยำยิ่งขึ้น "เมื่อคืนเธอทำหน้าที่สินค้าได้ดี... แต่ฉันยังไม่อิ่ม"
"แต่ นี่มันเช้าแล้วนะคะ... พะ... พอเถอะค่ะ จรรย์ระบมไปหมดแล้ว" ใบหน้าเนียนแดงซ่านเมื่อนึกถึงบทรักที่ผ่านพ้นไปนับครั้งไม่ถ้วนในคืนที่ผ่านมา
เก้าทัพไม่ฟังคำทัดทาน เขาพลิกตัวขึ้นมาทาบทับร่างน้อยไว้ใต้พันธนาการ ดวงตาคมกริบที่เคยเย็นชาบัดนี้วาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่คุกโชนขึ้นมาใหม่เพียงแค่ได้กลิ่นหอมอ่อนๆ จากเรือนผมของเธอ
"จำไม่ได้เหรอจรรย์... ว่าสิบล้านที่ฉันจ่ายไป มันซื้อเวลาของเธอได้ทุกวินาที จนกว่าฉันจะเบื่อ"
"คุณมันใจร้าย... คุณเห็นฉันเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์" น้ำตาคลอหน่วยตาคู่สวย แต่เก้าทัพกลับใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยมันออกอย่างแผ่วเบาผิดกับคำพูดที่ดุดัน
"ถ้าเป็นแค่เครื่องระบายอารมณ์... ฉันคงไม่อยู่กับเธอจนเช้าแบบนี้หรอก"