เมื่อฉันทะลุมิติมาเป็นนางโลม(จำเป็น)ขององค์ชายใหญ่

ท่ามกลางแสงโคมนับพันที่ลอยล่องอยู่บนท้องฟ้าเหนือเมืองหลวง

เสียงดนตรีบรรเลงจากหอนางโลมหมื่นบุปผากลับไม่ได้ทำให้หลินหลินรู้สึกรื่นรมย์แม้แต่น้อย

"ปล่อยนะ! บอกว่าจับผิดคนไง ฟังภาษาคนไม่รู้เรื่องหรือไงเจ้าพวกบ้า!"

เสียงหวานตวาดก้อง แต่กลับถูกกลืนหายไปในความมืดมิดของห้องหอที่อบอวลด้วยกลิ่นกำยานหอมรัญจวน ร่างบางถูกจับกดลงบนเตียงกว้าง ข้อมือทั้งสองถูกมัดไพร่หลังด้วยผ้าแพรนุ่ม ทว่าแน่นหนาจนดิ้นไม่หลุด สิ่งที่เลวร้ายที่สุดคือผ้าคาดตาผืนบางที่ปิดทับทัศนวิสัยของเธอจนมืดมิด มีเพียงความตื่นตระหนกที่พุ่งพล่านอยู่ในอก

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! แค่มาเที่ยวงานวัดโบราณกับเพื่อน ทำไมถึงกลายเป็นนางโลมรอรับแขกไปได้ล่ะโว้ย!

"ปัง!"

เสียงบานประตูถูกกระแทกเปิดออกอย่างแรง ตามด้วยเสียงลงกลอนอย่างเร่งรีบ หลินหลินสะดุ้งสุดตัว หัวใจเต้นรัวราวกับกลองรบ

"นั่นใคร! ใครเข้ามาน่ะ? ช่วยด้วย! ช่วยฉันออกไปที ฉันไม่ใช่เสี่ยวเยว่อะไรนั่นนะ"

ทว่าไร้ซึ่งเสียงตอบรับ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบกระชั้นที่ดังขึ้นเรื่อยๆ กลิ่นอายเย็นเยียบทว่าแฝงไปด้วยความร้อนแรงบางอย่างคืบคลานเข้ามาใกล้ จนกระทั่งเตียงนุ่มทรุดฮวบลงตามแรงกดของร่างกายอันกำยำ

จ้าวเยี่ยหลงองค์ชายใหญ่ผู้สูงศักดิ์ กำลังพยายามควบคุมสติที่เหลือเพียงน้อยนิด ร่างกายของเขาเดี๋ยวเย็นจัดราวน้ำแข็ง เดี๋ยวร้อนรุ่มราวกับถูกไฟแผดเผา พิษยาปลุกกำหนัดที่ศัตรูวางแผนไว้นั้นรุนแรงจนเส้นเลือดในกายแทบระเบิดออก

"อึก..."

เสียงครางต่ำในลำคอของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความทรมาน

"คุณ..คุณเป็นใคร? ปล่อยฉันนะ!"

หลินหลินพยายามถอยหนีจนแผ่นหลังชนกับเสาเตียง

ทว่าในวินาทีต่อมา ร่างกายหนาที่ร้อนระอุกลับกระโจนเข้าหาเธอราวกับสัตว์ป่าที่หิวกระหาย สัมผัสแรกที่ได้รับคือมือสากที่เชยคางเธอขึ้น ก่อนที่ริมฝีปากหนาจะบดเบียดลงมาบนเรียวปากอิ่มของเธออย่างบ้าคลั่ง!

"อื้อ!"

หลินหลินเบิกตาโพล่งภายใต้ผ้าคลุมตา รสจูบนั้นดุดันและเอาแต่ใจจนเธอแทบหายใจไม่ทัน ลิ้นร้อนแทรกซึมเข้ามาตักตวงความหวานอย่างสิ้นสติ ความร้อนจากร่างกายของชายแปลกหน้าส่งผ่านซึมลึกเข้าสู่ผิวหนังของเธอ

จ้าวเยี่ยหลงไม่ได้ยินเสียงทัดทานใดๆอีกต่อไป กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ของสตรีตรงหน้าเปรียบเสมือนหยาดน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนกองเพลิงในใจเขา มือหนาที่สั่นเทาเอื้อมไปกระชากสาบเสื้อสีแดงเพลิงของหญิงสาวออกอย่างรวดเร็ว จนผ้าไหมเนื้อบางขาดวิ่น เผยให้เห็นไหล่มนเนียนละเอียดภายใต้แสงสลัว

"ข้า..ข้าทนไม่ไหวแล้ว.."

เสียงทุ้มพร่ากระซิบข้างใบหู ก่อนที่เขาจะพรมจูบไปตามซอกคอขาวระหงอย่างหนักหน่วง ทิ้งให้หลินหลินที่ขัดขืนไม่ได้ ได้แต่ส่งเสียงประท้วงในลำคอที่ค่อยๆ เปลี่ยนเป็นเสียงครางแผ่วเบาอย่างลืมตัว..

ดะ..เดี๋ยวก่อนสิ หากจะทำแบบนั้นก็ช่วยแก้มัดกันก่อนได้ไหม..