ข้ามเวลามาเป็นนางร้ายที่ท่านขุนเกลียด

"แค่กๆๆ!"
พิมสำลักน้ำคลองขุ่นคลั่กออกมาคำโต หอบหายใจเอาอากาศเข้าปอดอย่างตะกละตะกลามราวกับคนเพิ่งรอดพ้นจากขุมนรก หน้าอกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง เธอพยายามปรือตาขึ้น สติสัมปชัญญะที่ดับวูบไปเริ่มกลับคืนมาทีละน้อย
เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัส ภาพแรกที่พิมเห็นคือเสื้อสีไพลเปียกชุ่มไปด้วยน้ำแนบลู่เข้ากับแผงอกกำยำสมชายชาตรี และใบหน้าคมคายของขุนปราบที่กำลังก้มมองเธออยู่ใกล้ชิด ถัดไปไม่ไกลนักคือร่างของแม่หญิงบัวที่กำลังนั่งบีบน้ำตาตัวสั่นเทา และเสียงร้องไห้คร่ำครวญที่แว่วเข้าหู
สมองของนักเขียนสายปั่นประมวลผลสถานการณ์ตรงหน้าด้วยความเร็วแสง ด้วยความเคยชินจากพล็อตนิยายน้ำเน่าที่ตัวเองเป็นคนแต่ง พิมสรุปเรื่องราวในหัวโดยอัตโนมัติ
ไอ้แพตเทิร์นแบบนี้…พระเอกมาช่วย นางเอกบีบน้ำตาใส่ร้าย ถัดไปก็ต้องเป็นฉากพระเอกชี้หน้าด่ากูสินะ! ฝันไปเถอะ! กูไม่ยอมโดนด่าฟรีๆ หรอกโว้ย!
ความโกรธแค้นจากการถูกกดน้ำจนเกือบตาย ผสมผสานกับสัญชาตญาณการป้องกันตัว พุ่งทะลุปรอทในทันที พิมไม่รอให้ขุนปราบได้ขยับริมฝีปากเอ่ยคำใดๆ เพื่อชิงความได้เปรียบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี ยันตัวลุกขึ้นนั่งหลังตรง ชี้หน้าด่ากราดทั้งสองคนด้วยน้ำเสียงดุดันและทรงพลังจนชาวบ้านที่มุงดูอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก
"หยุด! ท่านขุนไม่ต้องอ้าปากด่าข้า! เก็บคำด่าของท่านกลืนลงคอไปเลย!" พิมตวาดลั่น เสียงใสเจือความแหบพร่าจากการสำลักน้ำ แต่กลับดังกังวานชัดเจน "ข้าไม่ได้เป็นคนเริ่ม! ข้าไม่ได้ดึงแม่บัวของท่านลงไป! แม่บัวนั่นแหละที่พุ่งเข้ามาดึงสไบข้าจนร่วงลงน้ำไปด้วยกัน แถมยังกดหัวข้ากะจะให้ตายอีกต่างหาก! เอะอะก็บีบน้ำตา เอะอะก็หาว่าข้ารังแก ถามจริงเถอะ สมองท่านทำด้วยอะไรถึงได้เชื่อคนหน้าไหว้หลังหลอกแบบนี้มาตลอด!"
ขุนปราบชะงัก ปากที่อ้าค้างเตรียมจะเอ่ยถามไถ่อาการหุบลงแทบไม่ทัน เขามองหญิงสาวที่เพิ่งฟื้นจากความตายลุกขึ้นมาชี้หน้าด่าเขาฉอดๆ ด้วยความงุนงง
พิมไม่เว้นจังหวะให้ใครได้แทรก เธอหันขวับไปถลึงตาใส่บัวที่กำลังทำหน้าเหวอ อ้าปากค้างเพราะถูกแย่งบทพูด
"เลิกบีบน้ำตาได้แล้วแม่บัว! น้ำตาปลอมๆ ของเจ้ามันใช้กับข้าไม่ได้ผลหรอกนะ! สันดานอำมหิตคิดจะฆ่าคนของเจ้า ข้าเห็นเต็มสองตา!" พิมตอกหน้าบัวจนหน้าหงาย ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าขุนปราบด้วยแววตาเด็ดเดี่ยว "ส่วนท่านขุน…ถ้าท่านรักแม่บัวมากนัก ก็เอาไปเลย! ยกใส่พานถวายให้ฟรีๆ! ข้าเบื่อเต็มทนแล้วกับการต้องมานั่งรับบทนางมารร้ายในสายตาท่าน ข้ามีเงิน ข้ามีชีวิตที่ดี ข้าไม่จำเป็นต้องมาลดตัวแย่งผู้ชายกับใคร! ข้าไม่เอาแล้วโว้ย!"
สิ้นคำประกาศกร้าวที่ดังก้องไปทั่วคุ้งน้ำ พิมก็หันไปตะโกนเรียกบ่าวคนสนิทที่เพิ่งวิ่งกระหืดกระหอบฝ่าฝูงชนเข้ามา
"ชื่น! มาพยุงข้าที! ข้าหนาวจะตายอยู่แล้ว!"
นังชื่นที่ถือห่อน้ำตาลปั้นรูปหนุมานอยู่ในมือ ทิ้งของลงพื้นทันที รีบถลาเข้ามาพยุงร่างเปียกปอนของเจ้านายให้ลุกขึ้นยืน พิมสะบัดชายสไบที่หนักอึ้ง เชิดหน้าขึ้นสูง หันหลังเดินกระแทกเท้าปึงปังฝ่าวงล้อมของชาวบ้านออกไปอย่างรวดเร็ว ท่วงท่าการเดินเต็มไปด้วยความหยิ่งทะนงและเด็ดเดี่ยว ไม่มีการหันกลับมามองผลงานการด่าของตัวเองแม้แต่น้อย ทิ้งความเงียบสงัดและความตกตะลึงระคนงุนงงไว้เบื้องหลัง
ท่ามกลางความเงียบงันที่โรยตัวลงปกคลุมท่าน้ำ แทนที่ขุนปราบจะโกรธเกรี้ยวเป็นฟืนเป็นไฟที่ถูกสตรีชี้หน้าด่าทอต่อหน้าธารกำนัล เขากลับนิ่งอึ้งไปชั่วขณะ
ยกให้...ฟรีๆ
อะไรคือฟรีๆ
แล้วเรื่องอะไรเขาจะยอมให้นาง ยกเขาให้ผู้อื่นกัน

------------------------------------------
-นิยายรักแนวข้ามเวลา ไม่มีนอกกายนอกใจ พระเอกธงเขียวมากค่ะ
-โปรดอ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อ
-ขอบคุณทุกยอดดาวน์โหลดค่ะ
-นวนิยายเรื่องที่ 4 ของนามปากกา Tonraknoi