ตะวันเคียงดาว

"ไม่มีคำสั่งเสีย ไม่มีแม้แต่จดหมายลา... เธอหายไปเหมือนไม่เคยมีตัวตน ลบเลือนทุกสัญญาที่เคยให้ไว้ หากการทิ้งกันคือความตั้งใจ พี่ก็จะขอจำความเจ็บนี้ไว้... จนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง!"
********************************************
ซันโน้มกายลงมาหาตั้งใจจะสานต่อความโหยหาที่
คุกรุ่น แต่แล้วเขาก็รู้สึกได้ถึงมือบางที่ยกขึ้นมายันหน้าอกเขาไว้เบาๆ เคียงดาวเม้มปากแน่น แววตาสั่นไหวเหมือนคนกำลังลังเลอะไรบางอย่าง
อาการขัดขืนเพียงเล็กน้อยนั้นกลับจุดไฟโทสะในใจของซันให้ลุกโชนขึ้นมาทันที แววตาที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับแข็งกร้าวและดุดันขึ้นมาอีกครั้ง
"ทำไม... กลัวจะทำผิดต่อ ‘คู่หมั้น’ ของคุณงั้นเหรอ?" เสียงของเขาเข้มขึ้นจนน่าใจหาย
"ซันคะ... คือดาว..."
"ลืมไปแล้วหรือไงว่าใครกันแน่ที่ยืนอยู่ตรงนี้!"
ซันคำรามเสียงต่ำพลางบดเบียดร่างกายเข้าหาจนเคียงดาวสัมผัสได้ถึงไอความร้อนจากตัวเขา
"คุณลืมไปแล้วหรือว่า ผมคือผัวที่ถูกต้องตามกฎหมายของคุณ! ไม่ว่าจะทางกฎหมายหรือทางพฤตินัย... ผมคือตัวจริง!"
ซันจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอด้วยความลำพองใจในสิทธิ์ที่เขามีเหนือกว่าผู้ชายคนไหนในโลก
"มันไม่ใช่อย่างนั้นคะ...คือ.."
"มันต่างหากที่เป็นฝ่ายต้องถอย! มันต่างหากที่เป็น ‘ชู้’ ในชีวิตของผม!"