หลงมนต์จันทร์

‘แต่งงานกันไหม’
‘พี่โปรด…’
‘แม่พี่อยากให้แต่งงาน ถ้าวดีไม่ตกลง…พี่คงไม่มีทางเลือก อาจต้องแต่งกับคนที่ท่านหาให้’ คำกล่าวนั้นของเขาทำให้เธอได้แต่เงียบ ไม่รู้ด้วยว่าจะต้องตกใจกับอะไรก่อน
‘พี่โปรดหมายถึง…ถ้าวดีไม่แต่ง ก็จะเป็นคนอื่นที่ได้แต่งงานกับพี่ เหรอคะ’ ถ้าไม่ใช่เธอ จะเป็นใครก็ได้งั้นเหรอ!
‘ครับ’
‘วดียังไม่พร้อมค่ะ’ และหากความไม่พร้อมของเธอทำให้เขารอไม่ไหว เธอก็คงต้องยอมรับการตัดสินใจของเขาด้วย
‘งั้นพี่คงต้องแต่งงานกับคนอื่น’ โปรดพยายามเป็นอย่างมากที่จะไม่เงยหน้าขึ้นมามองคนรัก เขารู้ว่าตัวเองจะต้องใจอ่อนเหมือนทุกครั้ง หากได้เห็นความเสียใจอันมากมายผ่านแววตาของเธอ เพราะรู้จึงพยายามข่มใจไม่มอง
มันหกปีแล้วนะ หกปีที่เราสองคนคบหากัน อะไรที่ทำให้เธอไม่มั่นใจ อะไรที่ทำให้ความรักของเราต้องสะดุด อะไร!
เรื่องวันนั้นจบลงที่เธอและเขาต่างเงียบ ก่อนที่จะเป็นเธอเองที่ขอตัวกลับไปก่อน เพราะต้องการให้เวลากับตัวเอง
"วดีตัดสินใจได้แล้วค่ะ" กระทั่งวันนี้ที่ตั้งใจไว้แล้วว่าจะมาตอบคำถามเขา เธอจึงเป็นฝ่ายโทรนัดให้เขาออกมาเจอกัน
"พี่ฟังอยู่..," แม้สีหน้าจะเรียบเฉย แต่ทว่าภายในใจของคนที่กำลังรอฟังคำตอบอยู่นั้น มันกลับเต็มไปด้วยความกังวล
"วดียังไม่พร้อมจริงๆ ค่ะถ้าต้องแต่งงานตอนนี้ แต่ถ้าพี่โปรดรอไม่ไหว…วดีก็เข้าใจค่ะ" เธอกับเขาต่างกันมากไม่ว่าจะสถานะทางสังคม หรือแม้แต่พื้นฐานครอบครัว เพราะแบบนั้นเธอจึงอยากทำงานสร้างเนื้อสร้างตัวอีกหน่อย เพื่อที่วันหนึ่งข้างหน้าหากต้องแต่งงานกับเขาจริงๆเขาจะได้ไม่อายใคร
แต่ถ้าจะให้เธอล้มเลิกทุกอย่างที่ตั้งใจทำเพื่อแต่งงานกับเขาในวันที่ไม่พร้อม เธอทำให้ไม่ได้จริงๆ ยังไงก็ทำให้ไม่ได้
"วดี…"
"ถ้าพี่โปรดอยากเลิก…วดีก็เข้าใจค่ะ"
ก็ถ้าไม่ใช่เธอ เขาก็พร้อมที่จะไปแต่งกับใครก็ได้ง่ายๆแบบนี้ก็คงถือเสียว่าชาติก่อนเราสองคนทำบุญร่วมกันมาแค่นี้
หากสุดทางรั้ง…ก็มีแต่ต้องปล่อยมือเท่านั้น
ที่เหลือก็แค่รอดู ว่าใครจะตัดใจปล่อยมันได้ก่อนกัน
มันก็เท่านั้นเอง