ใต้บึงบงกช

คำโปรย
กฎเหล็กของบ้านคือ ‘ห้ามมองสระบัวในคืนวันเพ็ญ ไม่เช่นนั้นอาจมีบางอย่างถือกำเกิดขึ้นมา’

ทว่ากฎที่ตั้งขึ้นย่อมต้องมีคนท้าทาย สโรชา จึงถูกปลุกให้มีร่างมนุษย์เพราะ พิภพ วนธรา ไม่อาจเคารพกฎของบ้านที่มีมาเป็นร้อยปีเพียงข้อเดียวนี้ได้

ทางเดียวที่สโรชาจะกลับคืนเป็นบัวได้ดังเดิมคือต้องได้รักแท้จากชายที่ปลุกตนขึ้นมาเท่านั้น ดอกบัวน้อยจะตัดสินใจอย่างไรระหว่างกลับไปเป็นดอกบัวงดงามในบึงบงกช หรือเลือกอยู่กับชายที่สอนให้เธอรู้จักกับความรักและสิ้นอายุขัยในสามวันเพ็ญ

…

"ชา…ได้ยินไหม"

"อื้อ" คนเป็นลมพึมพำเบาๆ เปลือกตาบางขยับ ก่อนจะค่อยๆ ลืมขึ้น

"ภพ…"

"เป็นยังไงบ้าง เวียนหัวไหม"

เธอมองไปรอบห้องอย่างสับสน "ชา…ขึ้นมาได้ยังไง"

"ชาสลบไปครับ ผมอุ้มมา"

เธอนิ่งไป แล้วภาพก็ย้อนกลับมา สัมผัสนั้น ลมหายใจนั้น หัวใจของเธอที่เต้นแรงผิดปกติ มือเล็กยกขึ้นแตะที่ริมฝีปาก

"ขอโทษนะ" พิภพพูดเสียงต่ำ "ผมทำไม่เหมาะสม ผมดึงชามาวุ่นวายไปด้วย"

สโรชาส่ายหน้า "ไม่ค่ะ" เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง มือแตะอกตัวเอง "ตอนนั้น…หัวใจเต้นแรง ตัวร้อน หายใจไม่ทัน ชารู้สึกเหมือนลอยอยู่ในน้ำ"

"แล้วรังเกียจไหมครับที่ผมทำแบบนั้น"

"ไม่ค่ะ"

คำตอบนั้นทำให้พิภพแปลกใจเล็กน้อย "งั้นสินะ"

"มันเรียกว่าอะไรคะ"

เขายิ้มบาง "จูบ"


ฝากนิยายรักระหว่างคนกับดอกบัวเรื่องนี้ไว้ด้วยนะคะ อ่านสบายๆ ไม่ยาวมากค่ะ

เว็บ/แอนดรอยด์ 99 บาท
แอปเปิ้ล 109 บาท