ผัวของของข้าช่างหูเบา

คำโปรย...

"ผัวของข้า... ในวันที่ข้าตกต่ำ ท่านเชื่อคำลวงจนทิ้งข้าให้ตาย แต่ในวันที่ข้ามีดวงตาทิพย์มองทะลุสมบัติจนร่ำรวยเหนือใคร ท่านกลับมาคร่ำครวญขอคืนดีงั้นหรือ? เสียใจด้วย... หินที่ร้าวไปแล้ว ต่อให้เอาทองมาฉาบมันก็ยังมีรอยแผล เช่นเดียวกับใจของข้าที่ไม่มีที่ว่างให้คนหูเบาเช่นท่านอีกต่อไป!"

เหยียนอิง
ทันทีที่เสียงล้อรถไม้ดังขึ้นหน้าบ้าน นางจาง และ เซี่ยเหมย ก็วิ่งถลาออกมาประดุจสุนัขที่ได้กลิ่นเนื้อ แววตาของพวกนางวาววับเมื่อเห็นข้าวของเต็มรถ
"โอ้โฮ! ดูเนื้อหมูนั่นสิ! ข้าวสารขาวด้วย!" เซี่ยเหมยอุทานพลางรื้อค้นข้าวของ "พี่สะใภ้ ท่านขายหยกก้อนนั้นได้เท่าไหร่กันแน่? บอกมาเร็วเข้า!"
นางจางตรงรี่เข้าไปหาหลินเยว่ที่กำลังก้าวลงจากรถ "เอามานี่! เงินนั่นน่ะ เอามาให้แม่เก็บไว้เอง เป็นสะใภ้บ้านนี้จะถือเงินก้อนโตได้อย่างไร มันผิดธรรมเนียม!"
หลินเยว่ปัดมือนางจางออกอย่างไม่ใยดี "ธรรมเนียมไหนเจ้าคะ? ธรรมเนียมที่แม่สามีแสร้งทำเงินหายเพื่อใส่ร้ายสะใภ้ หรือธรรมเนียมที่น้องสามีแอบขโมยเงินแม่ตัวเองแล้วโยนความผิดให้คนอื่น?"
นางจางหน้าถอดสี "เจ้า! เจ้ายงพูดเรื่องนี้อีกรึ! ข้าบอกแล้วไงว่าข้าจำผิด!"
"ข้าขายหยกได้ 100 ตำลึงเงินเจ้าค่ะ" หลินเยว่โกหกคำโต (นางเก็บตั๋วเงินอีก 400 ตำลึงไว้ในสาบเสื้อที่เย็บเป็นถุงลับ) "และเงินนั่น ข้าซื้อของกินของใช้เข้าบ้านไปแล้วส่วนหนึ่ง ที่เหลือข้าจะเก็บไว้รักษาตัวและซ่อมแซมห้องเก็บฟืนที่ข้าต้องไปนอน"
"100 ตำลึง!" เซี่ยเหมยกรีดร้องด้วยความอิจฉาปนดีใจ "งั้นข้าขอเงินไปซื้อผ้าไหมสีชมพูในเมืองนะพี่สะใภ้ ข้าอยากได้ชุดใหม่มานานแล้ว!"
"ไม่ได้!" หลินเยว่ตวาดเสียงแข็งจนทุกคนชะงัก "เงินทุกอีแปะที่เหลือ ข้าจะเป็นคนจัดการเอง ใครกล้าแตะต้อง... ข้าจะแจ้งทางการว่าเงินก้อนนี้ข้าเก็บได้จากป่า ใครแย่งไปถือว่าขโมยของหลวง!"
นางจางโกรธจนตัวสั่น "อีลูกสะใภ้จองหอง! เจ้าคิดว่ามีเงินแล้วจะปีกกล้าขาแข็งรึ! อาเฉิง! ดูเมียเจ้านะ มันกระด้างกระเดื่องต่อข้าขนาดนี้ เจ้าจะไม่สั่งสอนนางเลยหรือ!"
เซี่ยเฉิงมองหน้าแม่ที่เต็มไปด้วยความโลภ สลับกับมองเมียที่เพิ่งฟื้นจากความตาย ความเหนื่อยหน่ายปะทุขึ้นในใจของเขา "ท่านแม่... พอก่อนเถอะ หลินเยว่เกือบตายเพราะความหูเบาของข้าและคำโกหกของพวกท่าน เงินนี่เป็นของนาง นางควรมีสิทธิ์ตัดสินใจ"
"เจ้า! เจ้าเข้าข้างมันรึ!" นางจางทรุดตัวลงนั่งตบพื้นร้องห่มร้องไห้ "โอ๊ย... สวรรค์ไม่เป็นใจ ลูกชายข้าถูกเมียเป่าหูจนลืมพระคุณแม่ ข้าเลี้ยงมันมาจนโต แต่มันกลับเห็นดีเห็นงามกับอีผู้หญิงแพศยา!"