อย่าลืมสิคะ เราหย่ากันแล้ว

มาหยาไม่เคยคิดว่าเอริณจะไปไหน

เพราะเอริณรักเธอ
เพราะเอริณอดทน
เพราะเอริณอยู่ตรงนั้นเสมอ

ตลอดสี่ปีของการแต่งงาน เอริณทำทุกอย่างในฐานะภรรยา ทั้งดูแลบ้าน ดูแลชีวิต และดูแลหัวใจของมาหยา แม้รู้ดีว่าหัวใจดวงนั้นยังมีชื่อของวิเวียน รักแรกที่ไม่มีวันจาง

แล้ววิเวียนก็กลับมา
มาหยาเลือกอดีตอีกครั้ง โดยไม่รู้เลยว่าทุกครั้งที่เธอยิ้มให้วิเวียน เอริณกำลังแตกสลายเงียบ ๆ อยู่ข้างหลัง
จนวันหนึ่ง เอริณจากไป ทิ้งไว้เพียงบ้านที่เย็นชืด เอกสารหย่าที่มาหยาเซ็นเอง และความจริงที่โหดร้ายที่สุด—
เธอไม่ได้เสียเอริณไปเพราะวิเวียน เธอเสียเอริณไปเพราะไม่เคยมองเห็นเธอเลย

บ้านยังอยู่ที่เดิม
แต่คนที่เคยทำให้มันอบอุ่น ไม่อยู่แล้ว