ซาลาเปา สูตรแม่หม้ายผู้รันทด

คำโปรย...

"นางไม่มีกระบี่ มีเพียงนวดแป้งและเครื่องเทศ... เขาไม่มีความหวัง มีเพียงอดีตที่ถูกทรยศ เมื่อหนึ่งแม่ครัวผู้เปี่ยมพรสวรรค์ต้องมาเผชิญหน้ากับกลโกงในเมืองหลวง นางจึงใช้ 'รสชาติ' เป็นอาวุธ และใช้ 'ความรัก' เป็นเกราะคุ้มภัย เพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ชายที่นางรัก!"

จือเหยียนเจ้าค่ะ

"ใครมาเคาะปึกปักเอาป่านนี้! คนจะหลับจะนอน!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้หลิวดังออกมาพร้อมกับเสียงเปิดประตูที่กระชากอย่างแรง
เมื่อเห็นว่าเป็นใคร ใบหน้าอวบอิ่มของป้าสะใภ้หลิวก็เปลี่ยนเป็นความเหยียดหยามทันที "อ้อ... นึกว่าใคร ที่แท้ก็แม่หม้ายดวงซวยนี่เอง มีอะไรอีกล่ะ? ข้าวหมดบ้านอีกแล้วล่ะสิ?"
"พี่สะใภ้... ข้าร้องขอความเมตตา" ซูเหยาทรุดเข่าลงบนพื้นหิมะที่เย็นเยือก "อาหมิงป่วยหนัก ลูกๆ คนอื่นไม่ได้ตกถึงท้องมาสองวันแล้ว ข้าขอข้าวสารสักหนึ่งถ้วย... เพียงถ้วยเดียวเท่านั้น แล้วข้าจะกลับมาทำงานชดใช้ให้ท่านทุกอย่าง ไม่ว่าจะหาฟืนหรือซักผ้า"
ป้าสะใภ้หลิวหัวเราะเยาะ "งานพวกนั้นข้ามีคนใช้ทำหมดแล้วหลี่ซูเหยา! อีกอย่าง หนี้เก่าที่สามีเจ้าขอยืมไปก่อนตายตั้งสิบตำลึง เจ้ายังไม่มีปัญญาจ่ายคืนแม้แต่อีแปะเดียว ยังกล้ามาบากหน้าขอข้าวอีกหรือ?"
"ข้าไหว้ล่ะพี่สะใภ้ เห็นแก่ที่เป็นสายเลือดเดียวกัน..."
"สายเลือดสามีเจ้า ไม่ใช่สายเลือดข้า!" ป้าสะใภ้หลิวโน้มตัวลงมา มองซูเหยาด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ "แต่เอาเถอะ เห็นแก่ที่ข้าเป็นคนใจดี ข้ามีทางออกให้เจ้า ทางออกที่จะทำให้เจ้ามีเงินใช้หนี้ และลูกๆ ของเจ้าจะมีข้าวกินจนพุงกาง"
ดวงตาของซูเหยาเป็นประกายด้วยความหวัง "ทางไหนหรือเจ้าคะ? ข้ายอมทำทุกอย่าง!"
ป้าสะใภ้หลิวคลี่ยิ้มที่ดูน่าขนลุก "เจ้ายังสาว หน้าตาก็ยังดูดีอยู่ ถ้าแต่งองค์ทรงเครื่องเสียหน่อย... เถ้าแก่หอโคมเขียวในตัวเมืองเขากำลังหา ‘แม่หม้าย’ ไปปรนนิบัติแขกกระเป๋าหนักที่ชอบของแปลกใหม่ ถ้าเจ้าตกลง ข้าจะล้างหนี้สิบตำลึงให้หมด และจะให้ข้าวสารเจ้าอีกหนึ่งกระสอบใหญ่ทันที"
คำพูดนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของซูเหยา นางตัวสั่นเทาไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความอัปยศ "พี่สะใภ้... ท่าน... ท่านจะให้ข้าไปขายตัวหรือ?"
"โถ่! อย่าพูดให้ดูแย่นักเลย เรียกว่าไปหาความสุขให้ตัวเองและลูกๆ ดีกว่า" ป้าสะใภ้หลิวแค่นเสียง "อยู่ตรงนี้เจ้าก็รอวันตายพร้อมลูกห้าคน หรือเจ้าอยากจะเห็นอาหมิงตายไปต่อหน้าต่อตาเพราะไม่มีข้าวกินล่ะ? เลือกเอา!"
ซูเหยานิ่งอึ้งไป สมองของนางขาวโพลน ภาพใบหน้าซูบตอบของลูกๆ ลอยเข้ามาในหัว ภาพอาหลางที่พยายามทำตัวเป็นผู้ใหญ่ ภาพเสี่ยวเป่าที่หิวจนต้องแทะรากไม้ และภาพอาหมิงที่หายใจแผ่วเบา...
ถ้าข้าแลกศักดิ์ศรีของข้า เพื่อให้พวกเขารอด... ข้าควรทำใช่ไหม?
"ข้า... ข้าขอเวลาคิด" ซูเหยาตอบเสียงแผ่ว
"ได้! ข้าให้เวลาเจ้าถึงพรุ่งนี้เช้า ถ้าเจ้าไม่มาที่นี่ตอนรุ่งสาง ข้าจะถือว่าเจ้าอยากจะตายไปพร้อมกับลูกๆ ของเจ้าเอง ปัง!"
ประตูถูกปิดใส่หน้าอย่างแรง ทิ้งให้ซูเหยานั่งสะอื้นไห้อยู่กลางพายุหิมะ

ซูเหยาเดินกลับบ้านด้วยท่าทางเลื่อนลอย นางไม่ได้เดินกลับทางเดิม แต่เดินผ่านชายป่าที่มืดมิด นางอยากจะร้องไห้ให้สุดเสียงแต่ไม่มีน้ำตาเหลือไหลออกมาแล้ว ทันใดนั้น นางก็เหลือบไปเห็นเงาดำทะมึนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่
นางตกใจจนถอยหลัง "นั่นใคร!"
เงานั้นขยับกาย กลิ่นคาวเลือดจางๆ และกลิ่นไอดินลอยมาตามลม ชายร่างสูงใหญ่ในชุดหนังพยัคฆ์เก่าๆ ก้าวออกมาจากเงามืด ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยผ้าพันคอผืนหนา แต่ดวงตาคมกริบที่มีแผลเป็นเล็กๆ ตรงหางตาข้างซ้ายนั้นจ้องมองนางอย่างนิ่งสงบ
เขาคือ หานเยว่ พรานป่าที่ชาวบ้านต่างพากันหวาดกลัว
หานเยว่ไม่ได้พูดอะไร เขาเพียงแต่โยนห่อผ้าขนาดเล็กมาที่แทบเท้าของซูเหยา มันหนักและมีเสียงตุบ
"นั่นอะไร?" ซูเหยาถามด้วยความระแวง
"ไก่ป่าหนึ่งตัว กับหัวมันสองสามหัว" เสียงของเขาแหบต่ำและสั้นกระชับ "ข้ากินไม่หมด"
ซูเหยาขมวดคิ้ว "ท่านให้ข้าทำไม? เราไม่เคยรู้จักกัน"
หานเยว่เบือนหน้าหนี มองไปทางบ้านดินของนางที่อยู่ไกลออกไป
"ลูกของเจ้า... เสียงร้องไห้มันดังไปถึงกระท่อมข้า รำคาญ"