สัญญาระหว่างสองเรา

บรรยากาศภายในคอนโดมิเนียมระดับกลางแห่งนี้ถูกความเงียบเข้าปกคลุมมาตลอดทั้งคืน จนกระทั่งเสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังระงมไปทั่วโถงบันไดหนีไฟ แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนหยดเหงื่อและรอยเลือดบนใบหน้าของหญิงสาวคนหนึ่งที่กำลังวิ่งหนีสุดชีวิต
เสียงหอบหายใจของเธอดังแข่งกับเสียงตะโกนไล่หลังที่เริ่มห่างออกไป เธอหยุดชะงักที่ชานพักบันได หันขวับไปมองด้านล่างพวกมันยังตามมา แต่ทิศทางเสียงดูเหมือนจะหลงไปอีกชั้นหนึ่ง
ด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอดที่พลุ่งพล่าน เธอพุ่งตัวเข้าไปหาเป้าหมายทันที มือที่สั่นเทาล้วงปืนออกมาจากเอวแล้วจ่อเข้าที่ท้ายทอยของบุคคลตรงหน้า
"เปิดประตู เร็วเข้า เปิดให้เร็วเดี๋ยวนี้เลย" เธอคำรามลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความลนลานหวาดกลัวและเหนื่อยล้าเต็มทน
ทว่าปฏิกิริยาที่ตอบกลับมานั้นกลับผิดคาด หญิงผู้เป็นเจ้าของห้องไม่ได้สะดุ้งโหยง ไม่ได้ยกมือขึ้นเหนือศีรษะ และไม่มีแม้แต่เสียงร้องขอชีวิต เธอยังคงนิ่งสงบราวกับว่าปืนที่จ่ออยู่นั้นเป็นเพียงลมพัดผ่าน มือของเธอยังคงบิดลูกบิดประตูอย่างเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวเธอขัดกับกลิ่นคาวเลือดและเขม่าปืนอย่างสิ้นเชิง
"คุณเป็นใครกันแน่" เธอถามย้ำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ขณะที่เขายังคงบรรจงเก็บอุปกรณ์ทำแผลลงกล่องอย่างเป็นระเบียบตามเดิม
"อย่าสนใจฉันเลย แค่คนธรรมดา"


แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าเริ่มลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามา แต่ความเงียบภายในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงขยับตัวแผ่วเบาของหญิงสาวที่เพิ่งตื่นจากฝัน เธอไม่ได้รีรอที่จะดื่มด่ำกับความนุ่มของเตียงต่อ สายตาที่ดูเรียบเฉยนั้นกวาดมองไปรอบกาย ก่อนจะลุกขึ้นจัดการตัวเองด้วยความรวดเร็วเหมือนคนที่เตรียมการมาอย่างดีเธอขยับตัวก้าวเดินออกไปจากห้องที่นอนหลับใหลในค่ำคืนที่ผ่านมา เดินมาถึงที่โถงห้องที่มีไว้รับแขก สายตากรวดมองหากระดาษกับปากกาที่อยู่ใกล้ๆ พร้อมกับครวญหาของมีค่าที่มีในตอนนี้ เผื่อที่จะใช้เป็นค่าตอบแทนให้เจ้าของห้องหน่อย
"ถ้าต้องการมากกว่านี้... ติดต่อมานะคะ" เขียนข้อความตามด้วยหมายเลขโทรศัพท์สิบหลักที่ถูกทิ้งไว้ข้างกัน เมื่อตรวจสอบความเรียบร้อยเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามอง ทิ้งไว้เพียงกลิ่นน้ำหอมจางๆ และบานประตูที่ปิดลงอย่างเงียบเชียบ
"ถ้าต้องการมากกว่านี้... ติดต่อมานะคะ หึ!"

เมื่ออำนาจเจอกับอำนาจ เธอคือคนที่ทำให้สนใจ จึงได้เสนอข้อเสนอให้
โปรดติดตาม