ผมดันหลุดเข้ามาร่างเมียหลวงในยุคพีเรียดเข้าแล้วครับ

‘พี่วัลย์’ ที่คนอื่นมักชอบเรียกวัลย์แต่ตัวเขาเองดันชอบคำว่าพี่มากกว่าเพราะเกิดมาเป็นน้องคนสุดท้องท่ามกลางพี่สาวทั้งสาม

พี่วัลย์ร่างกายไม่ค่อยแข็งแรง งานอดิเรกที่ชอบที่สุดคือการนั่งร้อยมาลัยกับคุณแม่ วันดีคืนดีระหว่างกำลังร้อยมาลัย อาการป่วยได้กำเริบ ทำให้วัลย์หมดสติ เมื่อฟื้นขึ้นมากลับพบว่าตนเองได้หลุดเข้ามาในร่าง‘คุณวริวัลย์’ เมียชายเพียงคนเดียวของ ‘หลวงไมตรี’ ที่ตรอมใจสิ้นหลังคุณหลวงรับเมียบ่าวเข้ามาอีกคน ซึ่งเดิมทีมีเมียรองอีกคนอยู่แล้ว ไหนเลยเห็นท่าจะรับเข้ามาเรื่อย ๆ

อดสงสารคุณวริวัลย์ไม่ได้ ทั้งที่เป็นเมียเอกแต่ผัวกลับไม่เคยคิดกลับเรือนใหญ่มาหาจนตรอมใจตาย ในเมื่อตอนนี้ผมเข้ามาอยู่ในร่างคุณ ชีวิตหลังจากนี้พี่วัลย์จะพาคุณไปทำอะไรสนุก ๆ ดีกว่านั่งรอคนหลายใจเป็นไหน ๆ

"คุณวัลย์ร้อยมาลัยเป็นด้วยหรือเจ้าคะ"

"เป็นสิพี่อิ่ม เนี่ย ฉันอบขนมเป็นด้วยนะ"

"อบเหมือนพวกฝาหรั่งหรือเจ้าคะ? คุณวัลย์ของบ่าวช่างเก่งเหลือเกิน! มาลัยที่คุณวัลย์ร้อยใครก็ทำงามสู้มิได้เลยเจ้าค่ะ"

"ฮ่าฮ่า พี่ก็ยกยอฉันเกินไป"

"เห็นทีจะมีความสุขเสียจริงนะพ่อวัลย์"

"ครับคุณหลวง"

"ฉันให้คนมาตามไปร่วมสำรับที่เรือนเล็ก เหตุใดถึงไม่ไป"

"ผมคิดว่าคุณหลวงคงจะอยากใช้เวลากับแม่เดือน จึงไม่คิดไปเป็นมารขวากหนามเสียจะดีกว่า"

"แต่แม่เดือนกำลังท้อง! พ่อวัลย์เป็นถึงเมียเอกใยจึงทำตัวไร้น้ำใจเช่นนี้!"

"แล้วจะให้เมียเอกที่ผัวไม่เคยชายตาแลไปนั่งชมทั้งสองพลอดรักกันหน่ะหรือ ตอนรับผมเข้ามาคุณหลวงสัญญาไว้ว่าจะมีวัลย์เป็นเมียเดียว รู้ทั้งรู้ว่าการรับหญิงอื่นเข้ามาเป็นเมียจะทำให้ผมเสียใจ แต่คุณหลวงก็ยังทำ ผมก็เป็นเมียหลวงที่เรียบร้อยแบบที่คุณหลวงต้องการแล้ว คุณหลวงยังต้องการอะไรอีก?"

"พ่อวัลย์...ฉัน.."