ใบหย่าวางอยู่ตรงนั้นเชิญท่านประธานเซ็นด้วยค่ะ

การแต่งงานเพื่อแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กลายเป็นความรัก ทุกอย่างเหมือนจะลงตัวหากไม่ใช่เพราะรักแรกของเขากลับมา ความใจอ่อนของสามีทำให้เธอยื่นคำขาด หากอยากหย่าก็เชิญลงนาม หญิงแกร่งอย่างเธอไม่ปรารถนาผู้ชายโลเล

..... แม้ชีวิตคู่ของทั้งสองจะเริ่มจากผลประโยชน์ แต่หลังจากที่ทั้งคู่ใช้ชีวิตร่วมกันอย่างสามีภรรยาจริงๆ หัวใจของพวกเขาก็เริ่มหลอมรวมเป็นหนึ่ง หยางเฟยค่อยๆ หลงรักภรรยาของตัวเอง ในขณะที่หลินซวงซวงเองก็ค่อยๆ รักเขา เธอเห็นว่าภาพลักษณ์เย็นชาที่เขาแสดงนั้น เวลาอยู่กับเธอเขาอ่อนโยนและยอมเธอกว่าใคร

ในวันมงคลที่กำลังจะมีพิธีฉลองสมรสอย่างเป็นทางการ รักแรกที่เคยทิ้งหยางเฟยไปกลับมาปรากฏตัวในฐานะผู้มีพระคุณ หยางเฟยยอมให้ไป๋รั่วหลานเข้ามาอยู่ในบ้านชั่วคราว ตามที่เธออ้างว่ากำลังหาที่ไประหว่างรักษาตัว ซึ่งต้องการผู้ที่ดูแลอย่างใกล้ชิด ในขณะที่หลินซวงซวงมองออกว่า นี่คือแผนการแทรกกลางความสัมพันธ์ของผู้หญิงไร้ยางอาย
เธอผิดหวังที่หยางเฟยแยกแยะระหว่าง บุญคุณ กับ ความเหมาะสม ไม่ได้ ทางออกเดียวคือการหย่าเท่านั้น

"ผมจะให้รั่วรั่วพักที่นี่ชั่วคราวจนกว่าอาการจะดีขึ้น คุณจะว่ายังไง" พูดจบ หยางเฟยก็หันไปทางภรรยาที่มองด้วยสายตาลำบากใจ
หลินซวงซวงยกยิ้มที่มุมปาก แต่นั่นไม่ใช่ยิ้มของความยินดี เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของสามี
"ฉันขอถามคำเดียวค่ะ ถ้าฉันบอกว่าไม่ คุณจะยังให้เธอพักที่นี่ไหมคะ" คำถามที่ตรงไปตรงมาและน้ำเสียงที่เจ็บปวดของภรรยา ทำเอาหยางเฟยถึงกับชะงัก
"ซวงซวง คุณช่วยใจกว้างหน่อยได้ไหม รั่วรั่วเธอกำลังไม่สบายนะ อีกอย่างครอบครัวเธอก็มีบุญคุณกับผม" เขาเลี่ยงสายตาจากภรรยา
หลินซวงซวงแค่นหัวเราะในลำคอ ความผิดหวังเริ่มก่อตัวเป็นก้อนแข็งขวางอยู่ในอก "ในเมื่อคุณตัดสินใจไปแล้ว และไม่คิดจะฟังคำปฏิเสธของฉัน แล้วจะถามความเห็นฉันทำไมคะ"
น้ำเสียงเรียบเรื่อยทว่าบาดลึกนั้นทำให้หยางเฟยพูดไม่ออก เขาพยายามจะคว้ามือเธอมาอธิบาย แต่หญิงสาวกลับเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว
"..." หยางเฟยเงียบไปไม่ได้กล่าวสิ่งใดออกมา
สิ่งที่ทำให้เธอเจ็บปวดที่สุด คือท่าทีที่ดูละล้าละลังของสามีที่เธอเพิ่งมอบหัวใจให้
"คุณบอกว่าเธอมีบุญคุณ แล้วฉันล่ะ... ฉันไม่ว่าถ้าคุณจะช่วยหาที่พักให้เธอ ที่โรงแรมหรือบ้านเช่าสักแห่งก็ย่อมได้ แต่ต้องไม่ใช่บ้านของเรา พื้นที่ส่วนตัวของเรา"
"รั่วรั่วอยู่คนเดียวไม่ได้ซวงซวง ในเอกสารก็บอก เธอมีอาการวิตกกังวล ต้องมีคนดูแลใกล้ชิด" หยางเฟยพยายามอธิบาย น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความลำบากใจ
"งั้นฉันก็ขอเป็นฝ่ายเดินออกไปเอง"
"ไม่นะซวงซวง ผมแค่..." หยางเฟยกำลังจะรีบอธิบาย แต่หญิงสาวกลับขยับออกไปให้ห่างยิ่งขึ้น ทำให้เขารู้สึกปวดใจไม่น้อย
"ประธานหยาง... ฉันไม่ได้ใจดีพอที่จะอยู่ร่วมบ้านกับผู้หญิงคนอื่นที่ไม่ใช่แม้แต่ญาติ พรุ่งนี้ฉันหรือเธอที่ต้องย้ายออก คุณเลือกเอา" หลินซวงซวงยื่นคำขาด เรียกเขาด้วยสรรพนามห่างเหิน แววตาของเธอแข็งกร้าวเด็ดขาดจนชายหนุ่มยิ่งใจหาย
"พี่เฟยคะ..." ไป๋รั่วหลานแสร้งทำเสียงเศร้า ขยับเข้าไปนั่งข้างๆ แล้วเกาะแขนของหยางเฟยไว้แน่น
"อย่าทะเลาะกันเพราะฉันเลยค่ะ ฉัน... ฉันไปเองก็ได้ ถึงแม้ว่าฉันจะกลัวการอยู่คนเดียวจนแทบหายใจไม่ออกก็ตาม"
หยางเฟยนิ่งเงียบไป สีหน้าที่ลังเลนั้นเองที่เป็นเหมือนมีดกรีดลงบนกลางใจของหลินซวงซวง
"ลำบากใจงั้นเหรอ หึ... ได้ อาเฟย... ได้"
หลินซวงซวงลุกขึ้นยืน ขอบตาแดงก่ำแต่เธอกลั้นมันไว้ไม่ยอมให้ไหลต่อหน้า
"พรุ่งนี้ฉันจะไปจากบ้านหลังนี้เอง ในเมื่อคุณแยกแยะไม่ออก ตัดสินใจไม่ได้ ฉันตัดสินใจแทนคุณเอง การแต่งงานของเรามันไม่มีความรักตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ที่คุณบอกว่ารัก... มันก็แค่ลมปากเท่านั้น"
แม้พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล แต่สุดท้ายหยาดน้ำใสๆ ก็ต้องไหลรินออกมาอย่างสุดกลั้น
เธอรู้ว่าเขาไม่ได้นอกใจ เธอรู้ว่าเขาบริสุทธิ์ใจ แต่เธอหงุดหงิดใจที่เขามองไม่ออกว่าผู้หญิงคนนั้นมีจุดประสงค์แอบแฝง
"ถ้าจะมีสามีโง่และหูหนวกตาบอกแบบนี้ ฉันไม่มีเสียยังจะดีกว่า"

วันหนึ่ง ซองเอกสารถูกวางลงต่อหน้าหยางเฟย
"ใบหย่าค่ะประธานหยาง รบกวนเซ็นให้ฉันด้วย"
"ไม่มีทาง ผมไม่หย่า!"

***** ซีรีส์ เถ้าแก่เนี้ยขอหย่า *****
1 .ใบหย่าอยู่ตรงนั้นเชิญท่านนายพลเซ็นด้วยค่ะ เขียนโดย ต้ายวี่
2. ใบหย่าอยู่ตรงนั้น เขิญท่านประธานเซ็นด้วยค่ะ เขียนโดย พอพิน
3. ใบหย่าอยู่ตรงนั้นเชิญท่านสามีเซ็นด้วยค่ะ เขียนโดย ชงเมิ่ง
4. ใบหย่าอยู่ตรงนั้นเชิญคุณหุ้นส่วนเซ็นด้วยค่ะ เขียนโดย ไป๋ลี่เซียน

***หากชื่นชอบฝากกดรีวิวและกดหัวใจให้ด้วยนะคะ และอย่าลืมกดติดตามนามปากกาไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ ***