รักสุดท้ายของชวินทร์

"พี่วินคิดยังไงกับยัยสุกันแน่คะ" กระทั่งอีกฝ่ายเดินเข้ามาในบ้าน ก็เป็นเธอที่ต้องเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงติดกังวล
"ทำไมอยู่ๆ เรามาถามพี่แบบนี้" ชวินทร์เองก็ตกใจไม่น้อยเหมือนกัน ที่อยู่ๆ น้องสาวก็มานั่งรอถามคำถามนี้กับเขา
มันเป็นคำถามที่เขาเองก็ยังถามตัวเองอยู่เหมือนกัน ว่าตกลงแล้ว เขาอยากให้ความสัมพันธ์ของตัวเองกับสุรักษ์ ไปต่อในทิศทางไหนกันแน่ แม้ในส่วนลึกๆ เขาจะชอบที่มีเธออยู่ข้างๆ แต่อีกใจมันก็กลัว กลัวที่ต้องวางหัวใจไปให้ใครสักคน
อดีตทำให้เขาเลือกที่จะปิดตายหัวใจถาวร และไม่คิดที่จะแต่งงานกับใครคนไหน แม้แต่สุรักษ์เองเขาก็ยังไม่มั่นใจ
"น้องไม่อยากเห็นเพื่อนรักของน้องต้องเสียใจค่ะ" สุรักษ์ไม่ใช่คนที่จะรับความเจ็บปวดได้ อีกอย่างหากพี่ชายเธอไม่คิดจริงจัง เธอก็อยากให้จบทุกอย่างลงมันเสียตั้งแต่ตอนนี้
"พี่กับสุเราเพิ่งคบกันเอง…" เขายอมรับว่ามีความสุขที่ได้อยู่กับสุรักษ์ แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังมีหลายๆ อย่างที่ไม่มั่นใจ
"ถ้าพี่ยังลังเลอยู่ และไม่มีสถานะให้เพื่อนน้อง ก็ปล่อยยัยสุไปเถอะค่ะ พี่อาร์มเองก็เหมือนจะสนใจยัยสุเหมือนกัน"
"ยัยแก้ว!"
"เพื่อนแก้วไม่ใช่ของตายนะคะ เพราะฉะนั้นถ้าคิดจะคบเล่นๆ คั่นเวลาเหงา ก็หยุดเถอะ แก้วไม่อยากเสียเพื่อนเพราะพี่เป็นต้นเหตุ" เธออยากเห็นเพื่อนรักมีความสุขเท่านั้น
และหากพี่ชายเธอให้สิ่งนั้นกับเพื่อนเธอไม่ได้ ก็พอซะ!

อีกด้านหนึ่ง
เพราะเพื่อนรักหายลงมานาน สุรักษ์เลยตั้งใจเดินลงมาตาม ทว่าบทสนทนาของสองพี่น้องที่ได้ยินนั้น มันกลับทำให้เธอก้าวขาไม่ออก สุดท้ายก็ตัดสินใจเดินกลับขึ้นห้องมาดื้อๆ
คบเล่นๆ คั่นเวลาเหงา…เหรอ
เขามาขอคบกับเธอ เพราะเหตุผลแบบนั้นจริงๆ เหรอ
หลายวันทีเดียวกว่าที่เธอจะตัดสินใจได้ มันเป็นหลายวันที่ทำให้เธอมีความสุขเพราะได้ตื่นขึ้นมาในอ้อมแขนของผู้ชายที่เธอรัก หากแต่แค่ความรักอย่างเดียว บางทีก็คงไม่พอ
"สุว่าเรา…พอกันแค่นี้ดีกว่าค่ะ"
"สุ! เกิดอะไรขึ้น" ที่ต้องถามเพราะเมื่อคืนที่ผ่านมาเรายังมีความสุขกันอยู่เลย แล้วนี่มันเกิดเรื่องบ้าอะไรขึ้นกันแน่!
"สุมาลองคิดๆ ดูแล้ว สุว่าเราสองคน…ไม่เหมาะกันเลยสักนิดไม่ว่าเรื่องไหน อีกอย่างถ้าสุดท้ายเราไปกันไม่รอด จริงๆ สุกลัวว่าเราสองคนจะมองหน้าไม่ติดค่ะ" คำพูดของเพื่อนทำให้เธอกลัวมากจริงๆ กลัวว่าในอนาคตอาจไม่ได้อยู่ใกล้เขา กลัวต้องเสียเพื่อนอย่างแก้วกานดา กลัวจับใจจริงๆ
"สุเคยรักพี่จริงๆ บ้างไหม!"
"พี่วิน…"
"ตอบพี่มาสิ ถ้าคำตอบของสุคือไม่ พี่จะยอมเข้าใจเหตุผลงี่เง่าของนั้นของเรา!" แล้วเขาล่ะ เอาแต่ถามเธอด้วยคำถามแบบนั้น ตัวเขาเองรึเปล่า ที่ไม่เคยพูดคำนั้นกับเธอเลย
"สุรักพี่วินค่ะ" และไม่ว่าเขาจะถามกันอีกสักกี่ครั้ง คำตอบของเธอ มันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงไปจากนี้แน่นอน
"แล้วปัญหาของเรามันคืออะ…"
"พี่วินละคะ รักสุบ้างไหม!"
เป็นคำสวนนี้เองที่มันทำให้เขาได้แต่นิ่งเงียบไปนาน และในท้ายที่สุดแล้ว เขาก็ไม่คิดที่จะตอบอะไรกลับคืนมาเลย
"ไม่รัก…สินะคะ" ไม่ผิดที่เธอจะตีความหมายของความเงียบเขาเป็นแบบนี้ และก็ไม่ผิดด้วยที่เขาจะไม่ได้รักกัน
เธอเป็นเอง ที่คิดไปฝ่ายเดียว!