หวนกลับมาครานี้ เพื่อท่านผู้เดียว

คำโปรย


ชาติก่อน…เขาไล่ตาม นางกลับผลักไส ชาตินี้…นางยอมเป็นฝ่ายไล่ตามเขา แต่ยิ่งตาม เขายิ่งหนี ยิ่งทำดี เขายิ่งใจร้าย แล้วเหตุใด…อดีตสามีคนแรกที่เคยเย็นชา ถึงกลับไล่ตามนางได้เล่า?



บทนำ



ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อจริง ๆ ว่าเรื่องมหัศจรรย์เช่นการ ‘ย้อนเวลากลับมา’ มีอยู่จริง!

ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นก็คือ…มันดันเกิดขึ้นกับตัวของนางเอง!

มู่ถิงถิง บุตรสาวเพียงคนเดียวของขุนนางขั้นห้า แม้ตระกูลมิได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่กลับได้รับความรักจากบิดามารดาจนเติบโตมาอย่างอบอุ่น แต่หน้าแปลกที่เรื่องความรักของนาง…กลับไม่เคยสมหวังเลยสักครั้ง!

สามีคนแรก เย็นชาราวก้อนน้ำแข็ง แม้จะดูแลนางอย่างดี ให้เกียรตินางเหนือสตรีทุกคน แต่สุดท้ายความสัมพันธ์กลับจบลงไม่ค่อยดีนัก

สามีคนที่สอง อ่อนโยน ใส่ใจ ทั้งยังช่วยเหลือครอบครัวนางในยามลำบาก แต่คนไม่รัก…อย่างไรก็ไม่รักอยู่ดี

ส่วนคนที่สาม…

นางเคยคิดว่าในที่สุดตนก็ได้พบความรักเสียที

เขาตามใจนาง เอาใจใส่นาง ดูแลนางราวกับเป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิต จนมู่ถิงถิงเผลอคิดไปเองว่า ตนเองอาจเป็นสตรีที่พิเศษกว่าผู้อื่น

สุดท้ายนางจึงได้รู้…ว่าแท้จริงแล้วความสำคัญของตนก็ไม่ต่างจากสตรีคนอื่น ๆ เลย ต่อมาเรื่องราวทั้งหมดก็จบลงพร้อมความตายของนาง

ทว่า

ไม่รู้เพราะสวรรค์สงสาร หรือเวทนาความโง่งมในรักของนางกันแน่...จึงให้โอกาสมู่ถิงถิงได้หวนกลับมาอีกครั้งในวัยสิบเจ็ดปี!

เดิมทีมู่ถิงถิงคิดว่า เมื่อสวรรค์ให้โอกาสนางอีกครั้ง เช่นนั้นชาตินี้นางก็จะเปลี่ยนชะตาชีวิตของครอบครัวให้ได้! และอีกสิ่งสำคัญก็คือ…ตอบแทนผู้มีพระคุณ แม้ชาตินี้นางจะไม่อาจรักเขาได้ แต่หากได้เป็นสหายที่ดีของเขา นางก็ยินดีเช่นกัน

แต่เหตุใด…คนที่นางอยากพบกลับเอาแต่หลบหน้านางอยู่ร่ำไป!?

ส่วนคนที่นางไม่อยากคบหา กลับมีแต่ ‘เหตุบังเอิญ’ ให้ต้องพบเจอกันอยู่เรื่อยและประโยคที่อีกฝ่ายชอบพูดที่สุดก็คือ

‘ช่างบังเอิญเสียจริง ที่ได้พบคุณหนูมู่ที่นี่’

วันนี้เองก็เช่นกัน

มู่ถิงถิงเพียงแค่ออกมาที่ร้านอาภรณ์ในเมืองหลวง แต่กลับพบแม่ทัพใหญ่ยืนอยู่หน้าร้านราวกับรอใครบางคนอยู่

"ช่างบังเอิญเสียจริง ที่ได้พบคุณหนูมู่ที่นี่"

มู่ถิงถิงยกยิ้มขึ้นทันทีราวกับผู้ชนะ เพราะวันนี้นางเป็นฝ่ายชิงพูดก่อน ไม่ทันที่อีกฝ่ายจะได้อ้าปากด้วยซ้ำ!

กู้เหยียนเลิกคิ้วได้รูป มองมู่ถิงถิงตรง ๆ ตอบกลับด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาท

"โอ้ว ข้าคิดว่าเรื่องนี้ไม่น่าใช่เรื่องบังเอิญ แต่อาจเป็นพรหมลิขิตมากกว่า คุณหนูมู่คิดเหมือนกันหรือไม่?"

"เหอะ"

มู่ถิงถิงสบถในลำคอเบา ๆ พร้อมสะบัดหน้าหนี ก่อนจะมุบมิบขยับปากเสียงเบา

"พรหมลิขิตขีดเขี่ยมากกว่าน่ะสิ…"

"ข้าได้ยิน"

"ก็ตั้งใจพูดให้ได้ยิน"

กู้เหยียน "..."