หลงกลิ่นคณิกา

พ.ศ. ๒๔๓๕ ดินแดนสยามสั่นสะเทือนด้วยกลิ่นควันปืนและเสียงร่ำลือถึง “เสือเพลิง” มหาโจรแห่งดงพญาไฟโจรสาวผู้เก่งกาจ ฉลาดเป็นกรด โหดเหี้ยมอำมหิต คืนหนึ่งเปลวไฟแห่งการปล้นพุ่งสู่ หอคณิกา หอนางโลมอันลือชื่อที่ซ่อนเสียงร่ำไห้ของหญิงสาวผู้ถูกบีบบังคับให้ขายเรือนกายแก่เศรษฐีและพ่อค้าต่างชาติที่แวะเวียนมาที่นี่ก็เพราะเรื่องอย่างว่า แต่แทนที่จะได้เพียงทรัพย์สมบัติ เสือเพลิงหญิงสาวกลับได้พบกับ ชบา หนึ่งในนางคณิกา เจ้าของใบหน้างามพิลาศ ผิดจากกริยาท่าทาง และด้วยเหตุการณ์บางอย่างในคืนนั้นที่ทำให้มหาโจรอย่างเธอจำต้องพาตัวหญิงงามจากหอนางโลมกลับมาด้วยถึงดงพญาไฟ

“โสเภณีแบบมึงกูไม่เอามาทำเมียให้มันเปลืองน้ำยาหรอกจำใส่กะลาหัวมึงไว้”

“เออ กูจะจำใส่กะลาหัวกูไว้ แล้วมึงก็จำใส่กะลาหัวมึงไว้ด้วยว่าโจรแบบมึงต่อให้เหลืออยู่คนเดียวในพระนครกูก็ไม่เอาเป็นผัว!!”

“อีชบา!!!”



คำเตือน

นิยายเรื่องนี้ เขียนขึ้นโดยจินตนาการของผู้แต่งเท่านั้น ชื่อ สถานที่ สถานะการณ์ต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเรื่องเป็นเพียงเรื่องที่สมมุติขึ้นเท่านั้นและบางสถานะการณ์อาจไม่สมจริงเพื่ออรรถรสในการอ่านทั้งนี้เนื้อหาในเรื่องไม่มีการอิงจากประวัติศาสตร์ใดๆ

**เนื้อหาในเรื่องอาจมีการบรรยายถึงการร่วมเพศไว้อย่างโจ่งแจ้งและอาจมีคำหยาบคายได้บ้าง**