เงาแค้นในจวนโหว

กลิ่นธูปหอมจางๆ ลอยฟุ้งอยู่ในอากาศที่นิ่งสนิทของจวนสกุลหลี่ แสงอาทิตย์ยามอัสดงอาบไล้หลังคากระเบื้องเคลือบสีเทาเข้มจนดูราวกับเกล็ดมังกรที่นอนนิ่งอยู่ในความมืด หากมองจากภายนอก จวนโหวแห่งนี้คือสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศและความมั่งคั่งที่ตกทอดมาหลายชั่วอายุคน ประตูไม้แดงบานยักษ์และรูปปั้นสิงโตหินหน้าจวนประกาศก้องถึงอำนาจที่ไม่มีใครกล้าสั่นคลอน แต่สำหรับผู้ที่อาศัยอยู่ภายใน กลิ่นหอมของมวลบุปผาในสวนสวยกลับไม่อาจกลบกลิ่นคาวของการทรยศที่ซุกซ่อนอยู่ใต้แผ่นอิฐทุกแผ่นได้

หลี่เหวินซิง ยืนนิ่งอยู่ใต้ต้นอวี้หลันโบราณในเรือนท้ายจวน ดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์นับร้อยร่วงหล่นลงมาตามแรงลม ดูราวกับหยาดน้ำตาของสรวงสวรรค์ นางยื่นมือออกไปรองรับกลีบดอกไม้กลีบหนึ่ง ดวงตาสีนิลที่เคยสดใสเมื่อหลายปีก่อน บัดนี้กลับราบเรียบและลึกล้ำราวกับบ่อน้ำโบราณที่ไร้ก้นบึ้ง

เรือนหลังนี้เคยเป็นที่พำนักของมารดานาง อดีตฮูหยินเอกที่สิ้นใจไปพร้อมกับความลับที่ถูกฝังกลบ บัดนี้มันเหลือเพียงกำแพงที่แตกร้าวและเถาวัลย์ที่ชอนไชไปตามซอกไม้ ความรกร้างของที่นี่ช่างขัดกับ "เรือนเหมันต์" ของฮูหยินรองที่ประดับประดาด้วยมุกและหยกอย่างสิ้นเชิง

"คุณหนูใหญ่... นายท่านเรียกพบเจ้าค่ะ"

เสียงสั่นพร่าของหลันเอ๋อร์ สาวใช้คนสนิทดังขึ้นจากด้านหลัง เหวินซิงไม่ได้หันกลับไป แต่นางสังเกตเห็นผ่านเงาสะท้อนในอ่างน้ำมนต์เก่าๆ ว่าสาวใช้ของนางกำลังตัวสั่น นิ้วมือของเหวินซิงค่อยๆ ขยับ พับกลีบดอกอวี้หลันในฝ่ามือจนแหลกละเอียด ของเหลวสีใสที่ซึมออกมาจากกลีบดอกไม้ดูคล้ายกับเลือดที่ไร้สี

"ท่านพ่อเรียกข้าไปพบ หรือเป็นฮูหยินรองที่สั่งให้เขาเรียกข้ากันแน่?" น้ำเสียงของเหวินซิงนิ่งสงบ แต่มันกลับทำให้คนฟังรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก

"ฮูหยินรอง... แจ้งว่าคุณชายจากตระกูลฟู่เดินทางมาถึงแล้วเจ้าค่ะ นายท่านจึงอยากให้คุณหนูออกไปรับแขก"

เหวินซิงยกยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา ตระกูลฟู่... พ่อค้าผู้มั่งคั่งที่มีบุตรชายพิการและอารมณ์ร้าย ฮูหยินรองคงคิดดีแล้วว่านี่คือหุบเหวที่คู่ควรกับลูกสาวสายตรงที่ขวางหูขวางตานางที่สุด การกำจัดเหวินซิงออกไปจากจวนด้วยการแต่งงานที่ดูสมเกียรติ คือแผนการที่แนบเนียนที่สุดเท่าที่หญิงแพศยาผู้นั้นจะคิดได้

"เตรียมชุดสีขาวเรียบๆ ให้ข้า..."

เหวินซิงก้าวเดินผ่านสวนที่ถูกจัดแต่งอย่างพิถีพิถัน ทุกย่างก้าวของนางดูมั่นคงและสง่างาม นางเดินผ่านเรือนกลางที่เหล่าอนุกำลังหัวเราะต่อกระซิบกระซาบกันเรื่องที่นางกำลังจะถูกขายออกไปราวกับสินค้า นางเห็นสายตาเยาะเย้ยของหลี่ซวงซวง น้องสาวต่างแม่ที่ยืนชมนกอยู่ในศาลา เหวินซิงไม่ได้หลบตา แต่นางกลับหยุดเดินและจ้องมองซวงซวงนิ่งๆ จนฝ่ายหลังเป็นฝ่ายที่ต้องหลบตาไปเองด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นวูบขึ้นมาในอก

ในขณะที่เหวินซิงกำลังจะก้าวเข้าสู่โถงใหญ่ สายลมแรงหอบหนึ่งพัดผ่านหอบเอาเกสรดอกไม้กระจายไปทั่ว ในเสี้ยววินาทีนั้น นางสัมผัสได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่จับจ้องมาจากเงาของต้นไม้ใหญ่บนหลังคาเรือนรับรอง สายตาที่ไม่ได้มีความประสงค์ร้ายแบบคนในจวน แต่กลับมีความสอดรู้และท้าทาย

บนขื่อหลังคาที่มืดสลัว เซียวอิ้นเหอ ในชุดผ้าไหมสีดำสนิทขยับพัดในมือช้าๆ เขาลอบเข้ามาสืบเรื่องการยักยอกเสบียงหลวงที่เกี่ยวข้องกับจวนโหวแห่งนี้มาหลายคืน แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่าบัญชีลับ กลับเป็นสตรีที่ดูบอบบางในชุดสีขาวผู้นี้ เขาเห็นนางจงใจโปรยผงบางอย่างลงในสระบัวของน้องสาวเมื่อครู่อย่างใจเย็น เห็นดวงตาที่พร้อมจะแผดเผาทุกอย่างให้เป็นจุลเมื่อนางอยู่เพียงลำพัง

"จวนโหวที่ว่ากันว่าเคร่งครัดธรรมเนียม กลับซ่อนนางพยัคฆ์ไว้ตัวหนึ่งเชียวหรือ?" เขาพึมพำกับตัวเองเบาๆ รอยยิ้มคมกริบปรากฏขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่ซ่อนอยู่ใต้เงาหมวก

เหวินซิงชะงักฝีเท้าเล็กน้อย นางแหงนหน้าขึ้นมองไปทางทิศที่สัมผัสได้ถึงสายตาคู่เดิม แต่กลับพบเพียงความว่างเปล่าและเงาไม้ที่ไหวเอน นางกระชับแขนเสื้อที่ซ่อนเข็มเงินไว้แน่น

"ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร... หากคิดจะมาขัดขวางหมากกระดานนี้ ข้าก็จะบดขยี้ท่านไปพร้อมกับคนพวกนั้น" นางคิดในใจ ก่อนจะผลักประตูโถงใหญ่เข้าไป

ภายในโถง แสงเทียนสว่างไสวส่องให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึมของบิดา และรอยยิ้มอาบยาพิษของฮูหยินรองที่นั่งอยู่เคียงข้าง กลิ่นชามะลิราคาแพงอบอวลไปทั่วห้อง แต่มันไม่อาจปกปิดกลิ่นอายของสงครามที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้น

สงครามในจวนโหวแห่งนี้ ไม่ได้ตัดสินด้วยดาบหรือกำลังทหาร แต่มันตัดสินด้วยลมปาก ความลับ และหัวใจที่ด้านชาเกินกว่าจะรู้จักคำว่าเมตตา

เหวินซิงย่อกายลงคำนับอย่างอ่อนช้อย ท่ามกลางสายตาของศัตรูที่รุมล้อม นางรู้ดีว่านับจากวินาทีนี้เป็นต้นไป ทุกคำพูดคือก้าวเดินบนเส้นด้าย และทุกรอยยิ้มคือการลงมือฆ่าที่ไม่มีใครเห็นเลือด