พิพิธภัณฑ์หน้ากากมนุษย์

มนุษย์ทุกคนล้วนสวมหน้ากาก เพื่อซ่อนบางอย่าง เพื่อใช้ชีวิตอยู่ท่ามกลางผู้คน หรือบางครั้ง... เพื่อซ่อนตัวตนที่แท้จริงของเราเอง
ผมมักสงสัยอยู่เสมอว่า ถ้าวันหนึ่งหน้ากากเหล่านั้นหลุดออกมา เราจะยังมองกันเหมือนเดิมอยู่ไหม
งานเขียนเรื่องนี้ร้อยเรียงภายใต้หน้ากากที่เรียกว่า "วุฒิภาวะทางจิต" ที่ไม่สามารถถ่ายทอดออกมาได้จริง ความรักที่บิดเบี้ยว ความหมกมุ่น ความโดดเดี่ยว เหงา เศร้า ความเสียใจ และเส้นบาง ๆ ระหว่าง "การสวมบทบาท" กับ "ลืมตัวตน"
มันไม่ใช่แค่เรื่องของฆาตกรต่อเนื่อง แต่เป็นของผู้คนที่หลงลืมตัวตน แสนพื้นฐานธรรมดา หล่อหลอมด้วยสังคม สิ่งแวดล้อม บทบาท หน้าที่ ซ้อนทับกันจนหนาราวเปลือกวงปีไม้
ยิ่งโต ยิ่งฤดูกาลผ่าน สิ่งเหล่านั้นก็ยิ่งถูกสร้างขึ้นมาปกปิดรอยบาดแผล มีเพียงเปลือกที่คนอื่นเห็น อยากให้เห็น ทั้งที่แก่นของไม้ผุพังกลวง และเป็นเพียงส่วนที่ค่อย ๆ ตาย จนเหลือเพียงชีวิตด้านนอก เพื่อได้ใช้ชีวิตต่อ
งานเขียนนี้เป็นผลงานลำดับที่ สาม ใน ยูซีรีส์
ลำดับที่ หนึ่ง ฆาตกรรมจิ้งจอกน้ำเงิน
ลำดับที่ สอง ความตายเยือกเย็น
และ พิพิธภัณฑ์หน้ากากมนุษย์ เป็นงานเขียนที่นักเขียนชอบมากที่สุด รวมกับเรื่องอื่น ๆ ที่ไม่ได้อยู่ในยูซีรีส์ด้วย
หวังว่าคุณ จะสนุกกับการเดินเข้าไปในโลกของงานเขียนเรื่องนี้
แม้บางครั้ง
อาจมืดมนเกินกว่า จะหาทางออก แต่ยังเชื่อว่าเราจะมองหาความสนุกเล็ก ๆ เจอ แล้วพาร่างกายแสนเปราะบางนี้ ไปจนถึงวันที่บางเบาจากสิ่งที่สวมอยู่
หลังอ่านจบแล้ว...
บางที คุณอาจเริ่มสงสัยว่า
คนที่กำลังยิ้มให้คุณ หรือแม้แต่ใครคนนั้น...
คนที่มองด้วยสายตาเย้ยหยันสะท้อนผ่านกระจกกลับมาทุกวัน
กำลังสวม "หน้ากาก" แบบไหน...