ข้าจับจองเจ้าตั้งแต่วัยเยาว์

'จ้าวเหยียนอวี้' คือชินอ๋องผู้หล่อเหลา เยือกเย็น และเหี้ยมหาญ
เขาเฝ้ามองดรุณีน้อยจวนกั๋วกงเติบโตมาตั้งแต่ยังก้าวเดินไม่มั่นคง
ประคองมือน้อยๆ นั้นคัดอักษร สอนสั่งจริยธรรม
และกางปีกปกป้องนางไว้ใต้ร่มเงาของตนมานับสิบปี
สำหรับ 'กู้หนิงซี' เขาคือท่านลุงผู้แสนดีที่นางเคารพรักประดุจบิดาคนที่สอง

ทว่านางหารู้ไม่ว่า ภายใต้ท่าทีเคร่งขรึมดุดันนั้น ซุกซ่อนความปรารถนาอันลึกล้ำที่รอวันปะทุ
เมื่อวันปักปิ่นมาเยือน กลิ่นอายวัยเยาว์แปรเปลี่ยนเป็นความงดงามสะพรั่งที่ดึงดูดหมู่ภมร
แม้แต่ราชสำนักยังหมายตานางให้เคียงคู่กับองค์ชายเจ็ดผู้สูงศักดิ์
บุรุษที่เคยวางมาดเป็นผู้ใหญ่จึงเริ่มนั่งไม่ติดเก้าอี้...
กำแพงแห่งศีลธรรมที่เขาสร้างไว้พังทลายลง
พร้อมกับสัญชาตญาณราชสีห์หวงเนื้อที่ตื่นขึ้น เขาเริ่มรุกไล่ทีละนิด
แทรกซึมเข้าไปในทุกจังหวะชีวิตและการเต้นของหัวใจนางอย่างแนบเนียน
ผู้ใดกล้าแตะต้องดวงใจของเขา ต่อให้เป็นโอรสสวรรค์ เขาก็จะแย่งชิงนางกลับมาให้จงได้!

*************************
ณ ตำหนักชินอ๋อง บรรยากาศภายในห้องหนังสือเคร่งขรึมและเยียบเย็น เฟิงอิ่งยืนโค้งกายรายงานเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในเมืองหลวงด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นปกติ จนกระทั่งมาถึงหัวข้อสุดท้าย
“และ...มีเรื่องเล็กน้อยอีกเรื่องหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ วันนี้คุณชายหลี่เจี้ยนเฉิง บุตรชายคนที่สามของเสนาบดีกรมพิธีการ ได้ส่งจดหมายแสดงความชื่นชมไปให้คุณหนูกู้ที่จวนสกุลกู้พ่ะย่ะค่ะ”
พู่กันในมือของจ้าวเหยียนอวี้ที่กำลังจะตวัดลงบนฎีกาฉบับสุดท้ายพลันชะงักค้างกลางอากาศ หมึกสีดำหยดหนึ่งร่วงหล่นลงบนแผ่นกระดาษ แตกกระจายเป็นวงเล็กๆ ราวกับจุดด่างบนผ้าไหมขาวบริสุทธิ์
เขาเงยหน้าขึ้นช้าๆ ดวงตาที่เคยสงบนิ่งพลันปรากฏประกายบางอย่างที่อ่านไม่ออก อากาศรอบกายที่เคยเย็นอยู่แล้วกลับลดต่ำลงอีกหลายส่วน “หลี่เจี้ยนเฉิง?”
“พ่ะย่ะค่ะ” เฟิงอิ่งตอบรับโดยไม่เงยหน้าขึ้นมอง แต่เขาสัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่แผ่ออกมาจากร่างของผู้เป็นนายได้อย่างชัดเจน
จ้าวเหยียนอวี้วางพู่กันลงบนที่พักอย่างแผ่วเบา แต่เสียงกระทบของด้ามพู่กันกับแท่นหยกกลับดังราวกับเสียงค้อนทุบในความเงียบ เขาเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ยกนิ้วขึ้นเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตาหรี่ลงครุ่นคิด
“ข้าจำได้ว่าตำแหน่งผู้ดูแลการขนส่งเสบียงที่ด่านเป่ยซั่วทางตอนเหนือยังว่างอยู่ใช่หรือไม่” เขากล่าวขึ้นลอยๆ น้ำเสียงเรียบเฉยจนน่ากลัว
เฟิงอิ่งชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะตอบในทันที “พ่ะย่ะค่ะ ตำแหน่งนั้นยังขาดคนที่มีความสามารถไปดูแล”
“อืม...คุณชายสามสกุลหลี่ผู้นี้ ดูเหมือนจะเปี่ยมไปด้วยความสามารถ แต่กลับไม่ได้รับการส่งเสริมเท่าที่ควร การอยู่ในเมืองหลวงอาจทำให้ความสามารถของเขาเปล่งประกายได้ไม่เต็มที่” จ้าวเหยียนอวี้กล่าวต่อ ดวงตาจับจ้องไปยังหยดหมึกบนฎีกา “ส่งเขาไปที่ด่านเป่ยซั่วเถิด ให้ไปเรียนรู้งานที่นั่นสักสามปี ถือเป็นการเปิดหูเปิดตาและสร้างผลงานให้ราชสำนัก”
คำสั่งนั้นเด็ดขาดและเยือกเย็น เฟิงอิ่งก้มศีรษะรับคำสั่งโดยไม่แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา “กระหม่อมจะไปจัดการทันทีพ่ะย่ะค่ะ”
“ไปได้”
เมื่อร่างขององครักษ์คนสนิทหายลับไปจากห้องหนังสือ จ้าวเหยียนอวี้ก็หยิบฎีกาแผ่นที่เปื้อนหมึกขึ้นมาขยำเป็นก้อนกลมในอุ้งมือ แววตาของเขาทอประกายแข็งกร้าวเจือด้วยความไม่พอใจอย่างชัดเจน
“หึ...ริอ่านเด็ดบุปผาของข้า ช่างไม่เจียมตัวเสียจริง”
เสียงพึมพำลอดไรฟันนั้นเบาเสียจนแทบไม่ได้ยิน แต่กลับเต็มไปด้วยอำนาจและความหวงแหนที่ไม่อาจปิดบังได้มิด
ข่าวการโยกย้ายตำแหน่งอย่างกะทันหันของคุณชายหลี่เจี้ยนเฉิงแพร่สะพัดไปทั่ววงสังคมขุนนางอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าบัณฑิตหนุ่มผู้มีอนาคตไกลในกรมพิธีการจะถูกส่งไปยังชายแดนที่ทุรกันดารเช่นนั้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย