คืนวิวาห์เมียเก่า

คำโปรย...
"ร่างกายเป็นของเขา... แต่หัวใจเป็นของใคร?"
มิ้นถูกตราหน้าว่าเป็นเจ้าสาวที่ใจง่าย ทิ้งเจ้าบ่าวที่แสนดีมาปรนเปรอความสุขให้ถ่านไฟเก่าในบ้านพักริมหน้าผา แดนใช้อดีตเป็นอาวุธ ใช้สัมผัสเป็นกรงขัง
ยิ่งเขาทำร้ายเธอด้วยความหึงหวงมากเท่าไหร่ เธอกลับยิ่งดิ่งลึกลงในห้วงตัณหาที่หาทางออกไม่ได้ บทสรุปของรักสามเส้าที่ปูด้วยคราบน้ำตาและรอยราคะครั้งนี้ จะจบลงที่การให้อภัย หรือการจากลาที่ไม่มีวันหวนคืนกันแน่...
สิธิยา

ขณะที่ภายในห้องนอนริมหน้าผาอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความเสน่หาและความพ่ายแพ้ของหัวใจ โลกภายนอกกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา โดยเฉพาะที่คฤหาสน์ตระกูลวรโชติบ้านของเจ้าบ่าวผู้ถูกทิ้ง
แทนไท ชายหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาสุขุม บัดนี้ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความอิดโรย เขานั่งอยู่ที่ขอบเตียงในห้องหอที่ถูกจัดเตรียมไว้ด้วยผ้าปูที่นอนสีมงคลและกลีบกุหลาบที่เริ่มเหี่ยวเฉา แขกเหรื่อกลับไปหมดแล้ว เหลือเพียงความอัปยศที่เขายังหาคำตอบไม่ได้
กริ๊ง... กริ๊ง...
เสียงโทรศัพท์มือถือที่หัวเตียงดังขึ้น แทนไทคว้ามันมาดูทันทีด้วยความหวัง แต่ชื่อที่ปรากฏกลับเป็นเพื่อนสนิทของเขาที่เป็นสารวัตรตำรวจ
"ว่าไงดิน... เจอเบาะแสอะไรไหม?" แทนไทถามด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า
"แทน... ฉันเช็กกล้องวงจรปิดรอบๆ โรงแรมหมดแล้ว เห็นรถเอสยูวีสีดำไม่ติดแผ่นป้ายทะเบียนขับออกไปทางประตูหลังในช่วงเวลาที่มิ้นหายตัวไป และที่สำคัญ..." ปลายสายเงียบไปอึดใจ "มีพยานเห็นผู้ชายร่างสูงใหญ่บุกเข้าไปในห้องแต่งตัวเจ้าสาว ชายคนนั้น... หน้าตาคล้ายกับ 'แดน' อดีตสามีของมิ้น"
แทนไทกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน "แดน... มันอีกแล้วเหรอ"
เขานึกย้อนไปถึงวันที่มิ้นตกลงแต่งงานกับเขา เธอร้องไห้และบอกว่าอยากเริ่มต้นใหม่ เธออยากทิ้งอดีตที่เจ็บปวดไว้เบื้องหลัง แทนไทสาบานกับตัวเองว่าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาทำลายรอยยิ้มของเธออีก โดยเฉพาะผู้ชายใจร้อนที่เคยโยนเธอออกจากชีวิตอย่างแดน
"ฉันส่งพิกัดสุดท้ายที่รถคันนั้นผ่านไปให้แกแล้วนะแทน แต่มันมุ่งหน้าไปทางเขตป่าชายเลนริมทะเลที่นั่นมีบ้านพักส่วนตัวเยอะมาก แกใจเย็นๆ นะ อย่าทำอะไรวู่วาม"
"เย็นไม่ไหวแล้วดิน มิ้นอยู่กับไอ้คนแบบนั้น... ผมรู้ดีว่ามันจะทำอะไรเธอ"