ท่านแม่ทัพทำข้าอับอายยิ่งนัก

...ใคร ๆ ก็บอกว่าหยางเจี้ยนคือแม่ทัพไร้พ่ายผู้เย็นชา แต่เหตุใดคืนเข้าหอ...ท่านกลับกลายร่างเป็นจิ้งจอกหิวโซที่เอาแต่กลืนกินข้าไม่รู้จักอิ่ม...

"หากท่านยังซุกซนไม่เลิก ข้าจะโกรธท่านแล้วนะ"

"โกรธข้าแล้วอย่างไร เช่นนั้นก็ลงทัณฑ์ข้าด้วยร่างกายของเจ้าสิ ฮูหยิน"

สตรีทั้งเมืองหลวงต่างเวทนาที่คุณหนูจวนราชครูต้องแต่งให้แม่ทัพหน้าตาโหดเหี้ยม...

หารู้ไม่ว่าเบื้องหลังประตูจวน ฮูหยินน้อยผู้นั้นแทบไม่มีแรงก้าวลงจากเตียง

กลางวัน...เขาคือยอดขุนพลผู้เกรียงไกร น่าเกรงขามดั่งมัจจุราช

กลางคืน...เขาคือคนหื่นกระหายที่จ้องแต่จะจับภรรยาเปลื้องผ้า

กฎของฮูหยินมีเป็นร้อยข้อ เขากลับใช้ร่างกายกำยำหลอกล่อและทำลายทิ้งจนหมดสิ้น แม้แต่รอยรักสีจางบนลำคอ เขาก็จงใจทิ้งไว้ให้บ่าวไพร่เห็นจนนางต้องอับอายแทบแทรกแผ่นดิน