มนุษย์คนพิเศษในดงพวกหิวกระหาย 1

ชื่อของฉัน นิเลีย..

นิเลียที่ในตอนนี้กำชับเผชิญหน้ากับความวุ่นวายและความสับสนในชีวิต เดิมทีฉันเป็นแค่นักเรียนคนหนึ่งที่รักการเรียนมากเท่านั้น แต่การเรียนของฉันเหมือนมันจะไม่ได้รักฉันเลย ส่วนเรื่องเพื่อนนั้นก็ย่ำแย่ รู้จักคนมากมายแต่เรียกว่าเพื่อนได้ไม่กี่คนเท่านั้น เพื่อนของฉันคอยช่วยเหลือฉันทุกอย่าง เพราะในตอนนี้ฉันได้กลายเป็นมนุษย์คนพิเศษที่มีทั้งเลือด เนื้อและหัวใจที่เป็นที่ต้องการของพวกสายเลือดพิเศษที่หิวกระหาย พวกนั้นจะคลุ้มคลั่งในทุกคืนที่ท้องฟ้าเปลี่ยนเป็นสีแดงเหมือนสีของเลือด มันเรียกว่าคืนแปลกประหลาด

ค่ำคืนที่ฉันคนนี้ต้องออกไปวิ่งหนีอันตรายอยู่ข้างนอก ค่ำคืนที่ฉันคนนี้ไม่อยากให้มาถึง มันไม่ได้เกิดจากความเต็มใจแต่เป็นความจำยอม เพราะกลุ่มเพื่อนของฉันอยู่ในกลุ่มปกป้อง..และสิ่งที่ปกป้องก็เป็นสายเลือดพิเศษที่เป็นอันตราย มนุษย์หมาป่า แวมไพร์ วีล่า.. สายเลือดพิเศษที่ในยามปกติก็เป็นหนึ่งในนักเรียนของสถาบัน นับเป็นกลุ่มเดียวที่ออกยืนเคียงข้างพวกสายเลือดพิเศษ..และเป็นกลุ่มเดียวที่มีนักเรียนบาดเจ็บมากที่สุด (นักเรียนคนนั้นคือฉันเอง)

โดยที่ทางสถาบันมีอีกสองกลุ่มหรืออีกหลายกลุ่มที่ตั้งขึ้นมา แต่กลุ่มใหญ่ๆ นั้นมีเพียงสามกลุ่มเท่านั้น กลุ่มนักล่า..ที่ออกล่าสายเลือดพิเศษโดยไม่สนว่านั่นจะเป็นเพื่อน รุ่นพี่ รุ่นน้องหรือคนสำคัญหรือไม่ เพราะคนกลุ่มนี้ต่างมีความแค้นกับสายเลือดพิเศษด้วยกันทั้งนั้น

กลุ่มรักสงบ..ว่ากันว่าเป็นกลุ่มของอาจารย์ใหญ่ผู้เก็บตัวอยู่ในปราสาทหลังใหญ่กลางสถาบัน อาจารย์ใหญ่ที่หนึ่งปีจะปรากฏตัวออกมาให้นักเรียนได้เห็น อาจารย์ใหญ่ที่มีและเหมือนไม่มีอยู่ กลุ่มรักสงบที่ตั้งขึ้นมานั้น..ถูกบอกว่าไม่ได้รักสงบเหมือนอย่างชื่อที่ตั้ง เพราะมีข้อมูลของสายเลือดพิเศษไว้ในมือ พร้อมกับมีนักเรียนสายเลือดพิเศษบางคนหายตัวไปด้วย กลุ่มรักสงบเป็นกลุ่มที่ไม่เปิดเผยตัวตน หลบอยู่ตามมุมมืดคอยจ้องมองและคอยโจมตีอยู่ด้านหลัง

เห่อ! ต่างคนต่างความคิด ต่างคนต่างความรู้สึก ส่วนตัวฉันในตอนนี้ยังสับสนในตัวเองอยู่เหมือนกัน

เพราะคิดมาเสมอว่าตัวเองเป็นเพียงมนุษย์คนธรรมดาเท่านั้น เป็นมนุษย์ที่ไม่จำเป็นต้องกินเลือดสดๆ เป็นอาหารเสริม แต่..

"พี่นิเลียพอแล้วเหรอ แค่นั้นมันไม่ช่วยให้อิ่มท้องหรอกนะคะ" ลำคอขาวของสาวน้อยผิวใสมีรอยคมเขี้ยวแดงช้ำฝากเอาไว้ ใบหน้าสวยไม่ได้บ่งบอกถึงความเจ็บปวด แถมน้ำเสียงที่เอ่ยออกมาจากปากยังเหมือนกับเชิญชวนให้ลิ้มลองมากกว่านี้

"ถ ถอยออกไปให้ห่างจากฉัน ฉันไม่เอาแล้ว"

"ไม่เอาแล้ว ทั้งๆ ที่ฉันอนุญาตแล้วนี่คะ ไม่ได้ลักขโมยกินสักหน่อย" ร่างเพรียวของคุณหนูผมขาวเปลือยเปล่าขยับเข้าใกล้ ดวงตาสีแดงทับทิมกำลังออดอ้อนให้รุ่นพี่ตรงหน้าหลงใหล "..ให้มันเท่ากับที่พี่นิเลียทนเจ็บที่ถูกฉันกินหน่อยสิคะ ดูสิ รอยแดงบนคอมีเต็มไปหมด หากพี่นิเลียไม่ยอมกินเข้าไปอีก ร่องรอยที่น่าอายพวกนี้มันจะไม่ยอมหายไปนะคะ ถ้าเกิดพวกรุ่นพี่เอล่าเห็นขึ้น มันคงกลายเป็นเรื่องใหญ่" มือเรียวยื่นออกไปสัมผัสริมฝีปากนุ่มที่มีเลือดสีแดงสดที่ติดอยู่ เลือดของเธอที่มันเพิ่งถูกดูดออกจากกาย ด้วยริมฝีปากและคมเขี้ยวน้อยๆ ของรุ่นพี่ตรงหน้า

"ก็ได้! ฉันยอมกินอีกหน่อยก็ได้.."

ฉันสับสน..ไม่เข้าใจว่าตอนนี้ตัวเองเป็นตัวอะไร แวมไพร์เหรอหรือเป็นพวกแปลกประหลาดที่ชอบการกินเลือดเป็นอาหารและเลือดเดียวที่ฉันกินได้..คือเลือดของรุ่นน้องจอมจุ้นคนนี้ ยัยเอลิน่า!




เล่มนี้มีทั้งหมด 13+1 ตอนพิเศษค่ะ หากสนใจสามารถอ่านตัวอย่างได้ก่อนน้าาาา