อยากเป็นปะป๊า…ผิงผิงไหมคะ ?

ดวงตาหลิวๆ ของเด็กหญิงวัยห้าขวบเบิกกว้างเมื่อเห็นผู้มาเยือน แกละสองข้างสั่นดุ๊กดิ๊กตอนที่เธอรีบวิ่งเตาะแตะมายืนเกาะเคาน์เตอร์ ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันซี่เล็กๆ พร้อมกับเอียงคอช้อนตามองเขาราวกับเจอของเล่นชิ้นถูกใจ

"สวัสดีค่า คุณลูกค้า..." เสียงเล็กเจื้อยแจ้วดังขึ้น ก่อนที่ดวงตาซุกซนนั้นจะพินิจพิเคราะห์ใบหน้าหล่อเหลาที่เรียบตึงของเขา แล้วเอ่ยประโยคถัดมาที่ทำเอาคนฟังถึงกับชะงักค้าง

"ลุงสุดหล่อ... อยากเป็นปะป๊าผิงผิงไหมคะ?"

ตะวันเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากที่มักจะเรียบตึงอยู่เสมอเผลอกระตุกยิ้มออกมาบางเบา... และนั่นคือวินาทีแรก ที่เข็มทิศชีวิตของคุณชายตะวันผู้แสนเย็นชา เริ่มเบนเข็มเปลี่ยนทิศทางไปตลอดกาล

ถ้าใครคิดถึง คุณลุงตะวัน น้างชายพร้าวฟ้าฝากเรื่องนี้ด้วยนะคะ