มาเฟียคลั่งรัก ดร.มาริษา (MARISA)

"คุณนอนนี่นะ" นายหัวตรินบอก ดร.มาริษาแขกผู้มาเยือนจากทางเหนือ
"ค่ะนายหัว"
"พาคุณเมไปห้องพักแขกนะครับ" เขาบอกป้านุ่มและเตรียมตัวเดินขึ้นคฤหาสน์ไป...
"เชิญค่ะ" ป้านุ่ม แม่บ้านเก่าแก่ของที่นี่จะพาเดินออกไปด้านข้างบ้าน
"เดี๋ยวๆ ป้านุ่มไปไหนคะ"
"ไปบ้านพักแขกค่ะ"
"ไม่อ่ะ เมจะนอนนี่บ้านหลังนี้" เธอพูดดังต้องการให้เขาได้ยิน เขาหยุดเดินและหันมามองคนที่ยืนโวยวายอยู่กลางห้องโถง
"เมไม่ไปนอนที่อื่นค่ะ เมจะเป็นนายหญิงของที่นี่ เมจะนอนบ้านนี้"
มาริษาพูดและหันไปมองหนุ่มใหญ่ที่กำลังจะเดินขึ้นบ้านตรงบันได
ความเงียบเข้าปกคลุมบ้านทั้งหมด เหมือนทุกคนในบ้านหยุดหายใจ เด็กๆที่อยู่แถวนั้นกวักมือเรียกกันเดินออกไป
ตอนนี้เหมือนอยู่ถูกที่ถูกทาง เธออยู่ตำแหน่งผู้มาเยือน เขาเป็นเจ้าบ้าน เหมือนตอนเขาเดินเข้ามาไม่มีผิด แค่สลับตำแหน่งกัน
ป้านุ่มนั่งลงเมื่อเห็นสีหน้าผู้เป็นเจ้านาย
เขาดูโมโห ทำไมเขาโกรธล่ะ บ้านหลังใหญ่โตน่าจะมีหลายห้องนี่มาริษาคิด
"ห้องพักแขกอยู่อีกหลังครับ" เขาพูดช้าๆพยายามใจเย็น
เธอมองเขารู้สึกดวงตาร้อนผ่าว หัวใจเต้นแรงเหมือนจะหลุดออกมา ตัวที่ชาๆแบบไม่เคยเป็นมาก่อน ทำใมเค้าถึงดูน่ากลัวล่ะ ไม่!! เธอจะแตกต่าง ป้านุ่มชี้ให้ดูบ้านที่ผู้หญิงทางเหนือคนก่อนมาพักและต้องกลับไป เธอจะไม่ซ้ำรอยนั้น เธอจะต้องมาเอาคืน มาเพื่อชนะไม่ใช่มาซ้ำแผลเก่าให้ผู้เป็นพ่อ
เธอสบตาเขานิ่งและจ้องอยู่
"บ้านหลังนี้มีแค่ห้องนอนผม"
"เมก็จะนอนค่ะ" เธอพูดชัดเจนทันที
"ไม่เคยมีใครนอนห้องผม" เขาพยายามพูดเบาๆ
"เมจะนอนค่ะ"
เขาดูหน้าเล็กๆปากแดงๆที่ไม่ยอมแพ้ที่อยู่ตรงโถงกลางคฤหาสน์หลังใหญ่นี้แล้วถอนหายใจเบาๆแบบพยายามทำใจ
"ผมขอเหตุผล"
"เพราะเมไม่เหมือนคนอื่น เมจะมาเป็นนายหญิงของตรังบุรี"
เธอพูดสิ่งที่เธอพอรู้ว่าที่นี่ไม่เคยมีนายหญิงเลย ออกไปตรงๆ
เขามองเธอนิ่งเหมือนคิดและค้นหาอะไรบางอย่างในตัวเธอ หัวใจเขาเต้นแรงตุบๆ เหมือนจะหลุดออกมาไม่เคยมีใครได้ก้าวเข้าไปในห้องนอนเขามาก่อน ตั้งแต่เขาสร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาคนเดียว หลังจากที่พ่อแม่จากไป บ้านหลังนี้มีห้องเปล่าอีกหลายห้องแต่มันคือห้องเปล่า ห้องที่ใช้ได้มีแค่ห้องนอนเขาและห้องทำงาน ห้องรับแขก ห้องพัก ห้องญาติ ลูกน้องทุกคนอยู่ด้านนอกทั้งหมด!
"ดร.มาริษา ทรัพย์ศักดิ์ดา นายหญิงของตรังบุรีหรอ!" เขาเรียกชื่อเธอเต็มยศเพื่อเรียกสติ! คนที่ถูกขานชื่อมองเขาแน่วแน่ไม่หลบตา
"แน่ใจนะ" เขายังคงมองเธอด้วยแววตาค้นหาว่าเธอจะไม่ยอมแพ้จริงหรอ
"แน่ใจค่ะ" เธอตอบกลับไปแบบหลังชนฝา
สองคนมองตากันนิ่งเหมือนหยุดโลกไว้ บ้านเงียบกริบเหมือนรอผู้เป็นนายหัวเจ้าของบ้านเลือกว่าจะทำอย่างไรต่อ
"ป้านุ่ม ช่วยคุณเมขนของ" เขาพูดและเดินขึ้นบ้านไปก่อน...