สามีผู้นี้ข้าซื้อมา

"ไม่ต้องมาขอร้องข้า หน็อย...คิดจะเอาเงินหนึ่งร้อยตำลึงมาซื้อตัวลูกข้าไปเป็นสามี ช่างไร้ยางอายสิ้นดี อย่างอาจวิ้นของข้า มันต้องหนึ่งหมื่นตำลึงเท่านั้น เจ้ามีหรือไม่ ถ้ามีก็ไปเอามา แล้วข้าจะยกลูกชายให้"

น้ำเสียงของเมิ่งซื่อดังไม่ใช่น้อย ทำให้ผู้คนที่เดินผ่านไปมาบนท้องถนนต่างพากันหันมามอง บางคนถึงกลับหยุดยืนดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น ด้วยไม่เคยได้ยินเรื่องสตรีนำเงินซื้อสามีมาก่อน

....................



"ท่าน ข้ามีเงินติดตัวทั้งหมดเพียงเท่านี้ พอจะซื้อท่านมาเป็นสามีได้หรือไม่"

ชายคนนั้นไม่ได้มองหญิงสาวด้วยสายตารังเกียจ ดูถูกเหยียดหยามเหมือนคนอื่น สายตาของเขาตกอยู่ที่รอยปานดำรูปพระจันทร์ครึ่งเสี้ยวบริเวณข้อมือด้านหน้าของหญิงสาว แววตายากที่จะอ่านออกว่าคิดสิ่งใดอยู่

มือที่ประคองตัวหญิงสาวเอาไว้กระชับมั่น ก่อนจะเอ่ยตอบหญิงสาวด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุน

"ได้สิ เงินจำนวนนี้ข้าจะรับมันเอาไว้เอง แล้วต่อจากนี้ข้าจะเป็นสามีของเจ้าแต่เพียงผู้เดียว"

"สามีของข้า ในที่สุด ข้าก็ซื้อสามีได้แล้ว ข้าจะมีครอบครัว ไม่ต้องกลับไปโดดเดี่ยวอีกแล้ว"

อี้หลิงหลานใช้ดวงตาพร่าเลือนเพ่งมองหน้าสามีที่นางพึ่งใช้เศษเงินซื้อมา แต่กลับมองใบหน้านั้นไม่ชัดเลยสักนิด ดวงตาค่อย ๆ ปิดลง ๆ จนในที่สุดเปลือกตาก็ปิดสนิท สลบไสลภายใต้อ้อมแขนที่คอยประคองนางเอาไว้...