สะใภ้ตัวปลอม

คำโปรย...
"จากสะใภ้ตัวปลอมไร้ค่า สู่ ‘ฮูหยินตราตั้ง’ ผู้สยบใต้หล้าด้วยปลายจวัก!"
เมื่อ ‘เซี่ยชิงเหอ’ สตรีอาภัพที่ถูกตราหน้าว่าเป็นแค่เศษขยะตระกูลหลิน ต้องถูกบังคับให้แต่งงานล้างเคราะห์กับ ‘กู้เสวียหยาน’ อดีตนายกองทัพขาพิการผู้ถูกเนรเทศและตราหน้าว่าเป็นคนทรยศ
ท่ามกลางสายตาดูแคลนของคนทั้งหมู่บ้านและเรือนดินซ่อมซ่อที่ไม่มีแม้แต่ข้าวสารจะกรอกหม้อ..
. ทว่าใครจะรู้ว่าภายในร่างนี้คือวิญญาณดวงใหม่ผู้กุม ‘สูตรลับเครื่องเทศวิเศษ’ และวิสัยทัศน์วาณิชย์ล้ำเลิศ! จากน้ำพริกผักป่าต๋าฉ่ายไหละไม่กี่อีแปะ สู่กิจการใหญ่โตถล่มแดนใต้
และเมื่อพญาเหยี่ยวขาลากพ้นมลทิน ทะยานคืนสู่บัลลังก์แม่ทัพเมืองหลวง เหล่าขุนนางกังฉินและสตรีสูงศักดิ์ที่เคยเหยียบย่ำหวังจะใช้ ‘ชาติตระกูลชาวนา’ มาบีบคั้นนางให้ตกต่ำ... แต่มีหรือที่เถ้าแก่เนี้ยเซี่ยจะยอมให้รังแก?
ในเมื่อพวกเจ้าใช้เล่ห์เหลี่ยมกลอุบาย นางก็จะใช้ศาสตร์แห่งรสชาติและสติปัญญาตลบหลังให้พินาศย่อยยับ!


“ชิงเหอ... เจ้าช่างเป็นเด็กดีเหลือเกิน ป้าสะใภ้ใจดำของเจ้านี่ตาไร้แววจริงๆ ที่ปล่อยเพชรเม็ดงามเช่นเจ้าหลุดมือมาให้บ้านตระกูลกู้ของพวกเรา”
“ท่านแม่ชมเกินไปแล้วเจ้าค่ะ ข้าเป็นเพียงเด็กกำพร้า ทำงานหนักมาตั้งแต่จำความได้ เรื่องกวาดลานบ้านเท่านี้ถือเป็นเรื่องเล็กน้อยนักเจ้าค่ะ” ชิงเหอยิ้มบางๆ พลางเริ่มลงมือกวาดลานบ้านอย่างคล่องแคล่ว เสียงไม้กวาดกระทบพื้นดินดัง แซ่ด... แซ่ด... เป็นจังหวะสม่ำเสมอ
ท่านแม่เผยนั่งลงบนม้านั่งไม้ใต้ต้นพุทรา มองดูลูกสะใภ้ทำงานด้วยความอิ่มเอมใจ “อาหยานของแม่น่ะ... ตั้งแต่บาดเจ็บกลับมาจากกองทัพ เขาก็กลายเป็นคนเงียบขรึม ไม่ค่อยพูดค่อยจา คนในหมู่บ้านต่างก็พากันหวาดกลัวและนินทาว่าเขาเป็นคนพิการอารมณ์ร้าย แต่แม่รู้ดีว่าจิตใจของเขาเนื้อแท้แล้วเป็นคนอ่อนโยนนัก เจ้าอยู่กับเขา... อย่าเพิ่งถอดใจไปเสียก่อนนะลูก”
ชิงเหอกวาดฝุ่นผงรวมกันเป็นกอง พลางตอบกลับด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ข้าทราบดีเจ้าค่ะท่านแม่ เมื่อคืนนี้พี่กู้สละเตียงให้ข้านอน ส่วนตัวเขายอมไปนอนบนตั่งไม้แคบๆ ทั้งยังต้มน้ำร้อนให้ข้าล้างหน้า คนที่เอาใจใส่ผู้อื่นเช่นนี้ ย่อมไม่ใช่คนใจร้ายอย่างที่ชาวบ้านเล่าลือกันแน่เจ้าค่ะ”
“จริงหรือ?” ท่านแม่เผยตาเป็นประกาย หัวเราะเบาๆ อย่างชอบใจ “เจ้าลูกคนนี้ ปกติแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ ไม่นึกว่าจะรู้จักดูแลเอาใจใส่สตรีกับเขาด้วย ฟังเจ้าพูดเช่นนี้ แม่ก็เบาใจลงไปมากนัก”
ในขณะที่สองสตรีแม่ผัวลูกสะใภ้กำลังสนทนากันอย่างถูกคอ เสียงประตูรั้วไม้ไผ่ก็ถูกเปิดออก พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของกู้เสวียหยานที่เดินขาลากเข้ามา ในมือของเขาหิ้วถังน้ำไม้สองใบที่เต็มไปด้วยน้ำใสสะอาดจนปริ่มขอบ แสดงว่าเขาเพิ่งไปหาบน้ำมาจากลำธารท้ายหมู่บ้านตั้งแต่รุ่งสาง
เสวียหยานชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นชิงเหอกำลังกวาดลานบ้านจนสะอาดเอี่ยมอ่อง เหงื่อเม็ดเล็กๆ เกาะอยู่บนหน้าผากมนของนาง ทำให้ใบหน้าซื่อๆ นั้นดูมีชีวิตชีวาอย่างประหลาด
“พี่กู้ กลับมาแล้วหรือเจ้าคะ ลำบากท่านแล้ว” ชิงเหอรีบวางไม้กวาดแล้วเดินเข้าไปหมายจะช่วยรับถังน้ำ
“ไม่ต้อง... มันหนัก” เสวียหยานเอ่ยเสียงเข้ม พลางเบี่ยงตัวหลบเพื่อไม่ให้น้ำกระเซ็นใส่ชุดของนาง เขาเดินขาลากพยุงถังน้ำไปเทลงในโอ่งดินใหญ่ข้างห้องครัวจนเต็ม ก่อนจะหันมามองลานบ้านที่สะอาดสะอ้านไร้เศษใบไม้
“ข้าบอกแล้วอย่างไรว่างานหนักพวกนี้ ข้าจัดการเองได้ เจ้าไม่จำเป็นต้องรีบตื่นมาทำ” เสวียหยานเอ่ย น้ำเสียงคล้ายจะดุแต่แววตากลับไม่ได้มีความโกรธเคือง
ท่านแม่เผยที่นั่งอยู่รีบเอ่ยขัดขึ้นทันควัน “อาหยาน! เจ้าจะไปดุน้องทำไมกัน ชิงเหอนางมีน้ำใจตื่นมาช่วยแม่กวาดลานบ้านแต่เช้า สะใภ้ขยันขันแข็งเช่นนี้ เจ้าควรจะดีใจถึงจะถูก!”
เสวียหยานมองมารดา แล้วหันมามองชิงเหอที่ยืนก้มหน้าน้อยๆ ท่าทางเหมือนลูกกวางตัวเล็กๆ ที่กลัวจะโดนดุ เขาถอนหายใจออกมาเบาๆ “ข้าไม่ได้ดุนาง... ข้าเพียงแต่กลัวว่านางจะเหนื่อยเกินไป”
คำพูดประโยคนั้นทำให้ชิงเหอเงยหน้าขึ้นทันที นางส่งยิ้มกว้างจนตาหยาดเยิ้มให้เขา “ข้าไม่เหนื่อยเลยเจ้าค่ะพี่กู้ ได้ออกแรงแต่เช้าเช่นนี้ทำให้ร่างกายกระปรี้กระเปร่าขึ้นมากเจ้าค่ะ ตอนนี้ลานบ้านก็สะอาดแล้ว ข้าจะไปช่วยท่านแม่เตรียมสำรับเช้านะเจ้าคะ”