ชายาอาภัพ ของพยัคฆ์ไร้หัวใจ

แต่งงานกันมาหลายเดือน เขากลับไม่ใส่ใจ แต่พอนางตัดใจ... ไม่ว่าชาตินี้หรือชาติไหน ข้าก็ไม่ขอรักคนไร้หัวใจเช่นท่านอีก!! "ข้าไม่หย่า! จะให้พูดอีกกี่ครั้งข้าก็ไม่หย่า ไม่มีทาง!"

"ท่านพี่"

"เรียกข้าตามฐานันดรเช่นเดิมจะเหมาะสมกว่า ระหว่างพวกเรา การแต่งงานนี้มันก็แค่ หมากกระดานหนึ่งเท่านั้น"

"ว่าอย่างไรนะเพคะ ให้ข้าเรียกท่านว่า…"

"อะไรก็ได้ แต่มิใช่สรรพนามที่เจ้าพึ่งเรียกข้าเมื่อครู่นี้ ข้าไม่ชิน และไม่อยากชิน

จำเอาไว้ว่าระหว่างพวกเรา จะไม่มีสิ่งใดมากไปกว่า…

อยู่ร่วมกันตามธรรมเนียม หากสองปีผ่านไปจากนี้

เจ้าไม่พึงใจชีวิตสมรส และไม่อยากใช้ชีวิตดุจสกุณาในกรงขัง ข้าก็จะหย่าให้เจ้า"

"หยะ… หย่างั้นหรือเพคะ นี่มัน…."





นั่นเป็นคำแรก ที่ผู้เป็นเจ้าบ่าวอย่าง "เซียวมู่หราน" เอ่ยกับนางในคืนเข้าหอ

"หลิวอวี้ถิง" ถึงกับหัวใจแตกสลาย เพราะนางเฝ้ารอวันวิวาห์นี้มาแสนนาน แต่กลับได้สามีไร้หัวใจ

เขาไม่เคยรักนาง และพึ่งจะมารู้ทีหลังว่า เขามีสตรีในใจอยู่แล้ว

ทุกวันนางต้องพบกับความเฉยชา ไม่สนใจ ราวกับเขาแบ่งเส้นกั้นเอาไว้ชัดเจน

จวนอ๋องที่เยือกเย็น ราวกับถ้ำหิมะขนาดใหญ่ ทำให้หัวใจของหลิวอวี้ถิง เริ่มหมดแรงไปทีละนิด

ความเจ็บปวด ค่อย ๆ เปลี่ยนเป็นความเคยชิน จนกระทั่งนางเริ่มตัดใจได้ แต่ทว่า....





"หม่อมฉันทูลขอฝ่าบาท โปรดประทานอนุญาต ให้หม่อมฉัน หย่าขาด กับท่านอ๋องด้วยเพคะ"

"ว่าอย่างไรนะ!"

"ในเมื่อพระองค์มิได้มีใจรักหม่อมฉัน พวกเราก็แค่… หย่ากัน ต่างคนต่างกลับไปใช้ชีวิตที่ต้องการ ไม่ดีกว่าหรือเพคะ"

"หย่างั้นหรือ ไม่มีทาง ข้าไม่ยอมหย่าเป็นอันขาด!"





ฝากติดตามเรื่องราวของท่านอ๋องไร้หัวใจ ที่ปากแข็ง แสดงอารมณ์ไม่เก่ง แต่ก็โบ้ที่สุดในเฉินซานด้วยนะคะ

มาลุ้นกันว่าท่านอ๋องจะรู้ใจตัวเองเมื่อไหร่ และอวี้ถิงจะยอมตัดใจจากเขาได้เด็ดขาดหรือไม่

ตามไปอ่านกันได้เลยนะค้าาา



นิยายเรื่องนี้เป็นแนวรัก โรแมนติก สุขนิยมรักเดียว ไม่มีนอกกาย นอกใจ

ไม่เน้นดราม่า เน้นความสัมพันธ์ของตัวละคร อย่างค่อยเป็นค่อยไป