เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ

เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ
โ ม ริ น
(สามารถอ่าน #เจ็บไปแล้วทั้งใจ เพื่อทำความรู้จักพี่ปุ๊ได้น้า)
-----------
คำโปรย...

"ถ้าขอมากกว่าจูบ ให้ได้ใช่ไหมคะ"

"ขออะไรก็ได้ ที่ไม่ต้องขอให้ผมรักคุณ อย่างอื่น...ให้ได้หมด
และเงื่อนไขมีเพียงข้อเดียว ถ้าคุณเผลอเอาใจลงมาเล่น คุณจะเจ็บ เรื่องนี้คุณต้องจัดการตัวเองให้ดี"

******

ตัวอย่าง 1 ...

"หายไปไหนมาตั้งสองวันคะ" พอรู้ตัวว่าตัวเองอาจก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของเขามากเกินไป และเห็นสีหน้าไม่พอใจของปุริม หญิงสาวจึงรีบพูดต่อเบา ๆ "เป็นห่วงน่ะค่ะ… ติดต่อไม่ได้เลย"

ยิ่งเธอพูดแบบนั้น ปุริมก็ยิ่งรู้สึกผิด ทั้งที่เธอกำลังไม่สบายแท้ ๆ แต่เขากลับละเลยหน้าที่ที่ควรดูแลเอาใจใส่ เอาแต่หมกตัวอยู่กับปัญหาบัดซบและความงี่เง่าของตัวเองไม่เลิก

"โรงพยาบาลครับ" เขาตอบตามตรง แต่เลือกจะไม่ลงรายละเอียดว่าไปหาใคร และไม่บอกว่าไปเรือนจำต่อเพื่อเยี่ยมพ่อผู้ให้กำเนิด

"ไปเยี่ยมน้องสะใภ้กับหลานชายมาเหรอคะ" นั่นเป็นเพียงเหตุผลเดียวอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ ที่จะทำให้เขาไปสถานที่แห่งนั้น
ปุริมแค่นหัวเราะเบา ๆ พยักหน้าให้กับคำถามนั้น

"ครับ ผมไปหาพวกเขามา"

คราวนี้เขาเลือกจะโกหกชลันธร เพราะไม่อยากให้เธอรับรู้เรื่องราวที่ลึกซึ้งและกระทบกระเทือนจิตใจ โดยเฉพาะเรื่องของสุภาวดี

"คุณเตย...สินะคะ ที่เป็นรักแรกและเป็นรักที่คุณอยากลืม แต่ถ้าไปหาอยู่แบบนี้คุณจะลืมเธอคนนั้นได้ยังไงคะ"

เสียงที่เอ่ยถามสั่นพร่า แววตาคลอหยาดน้ำใสจ้องมองเขาราวกับกำลังรอคำตอบที่จะตัดสินบางอย่างในใจของตัวเอง

ปุริมชะงักกับคำถามนั้นที่สะกิดใจไปพอสมควร เดินเอาของกินไปวางบนโต๊ะใกล้มือ แล้วหันมามองหญิงสาว

"อย่าลืมนะครับ" เขาเอ่ยเสียงเรียบ แต่เย็นชาอย่างจงใจ "คุณเป็นคนบอกเอง ว่าจะยอมทำทุกวิธีให้ผมลืมเขา"

สายตาคมจ้องเธอตรง ๆ

"แต่วันนี้…ผมยังเลิกรักน้องเตยไม่ได้"

คำพูดนั้นหนักหน่วงพอจะทำให้ใจคนฟังสั่น

"และตราบใดที่มันยังเป็นแบบนี้ คุณก็ไม่มีสิทธิ์มาก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม"

เขาเว้นจังหวะ ทิ้งคำพูดสุดท้ายอย่างไม่ปรานี

"ผมจะรัก หรือไม่รักใคร คุณก็อย่ามาตัดสิน" เขาพูดช้า ๆ ตอกย้ำด้วยสายตาไร้อารมณ์

ชลันธรรู้สึกราวกับหัวใจถูกบีบแน่น เลือดในกายเย็นวาบ ความเจ็บไม่ได้แล่นพล่านออกมาเป็นน้ำตาในทันที กลับนิ่งงันเสียจนเหมือนร่างกายหยุดทำงานไปชั่วขณะ

"ทำไมคะ ถ้าชีวาจะรักคุณปุ๊ รักไม่ได้เลยเหรอ"

"รักผมเหรอชีวา" ปุริมถามเหมือนคนไม่เข้าใจ ไม่อยากคิดไปไกลเลยว่า เธอจะมารักคนอย่างเขาเข้าสักวัน

ในใจของปุริมไม่ได้รู้สึกดีเลยสักนิด เขาไม่อยากให้เธอเจ็บ

"สิ่งเดียวที่ผมมั่นใจในตอนนี้คือ คุณไม่ใช่ผู้หญิงที่ผมจะรัก เพราะงั้นหยุดคาดหวัง แล้วจัดการความรู้สึกตัวเองซะ"

"คุณปุ๊"

"อย่าอ้อนวอนขอความรักจากใคร โดยเฉพาะจากคนที่ไม่คิดจะรักคุณเลย มันน่าสมเพช เพราะถ้าวันหนึ่งคุณรัก...คนที่ไม่คิดจะรักคุณ ผลลัพธ์จะเป็นยังไง ตัวคุณก็น่าจะรู้ดีที่สุด"

"ก็คงเจ็บค่ะ"

"ถ้าไม่อยากเจ็บ ก็อย่ามารัก" น้ำเสียงของเขาไร้เยื่อใย แต่ละคำบาดลึกยิ่งกว่าคมมีด กรีดลงกลางใจคนฟังอย่างไม่ปรานี

"ชีวาเข้าใจดี"

"ก็ถ้าเข้าใจ คุณก็ต้องรับผลที่เกิดขึ้นนั้นไป และไม่ควรมาถามหาความรักจากผม คุณเป็นฝ่ายเอาใจลงมาเล่นเอง ผมไม่เคยบังคับให้คุณมารัก"

เพราะปุริมเข้าใจมาทั้งชีวิต ว่าบังคับให้ใครมารักไม่ได้ ไม่ว่าจะเป็นคนดีหรือเลว ถ้าคนจะไม่รัก ก็คือไม่รัก

หญิงสาวก้มหน้าลง ซ่อนแววตาที่เริ่มสั่นไหวไว้ใต้แพขนตา ก่อนฝืนยิ้มบาง ๆ

"ค่ะ ต่อไปชีวาจะจัดการความรู้สึกตัวเองให้ดี ไม่ให้ถลำลึกลงไปมากกว่านี้ และจะไม่เผลอคิดว่าที่คุณทำดี ห่วงใยกัน เป็นเพราะความรักอีกเด็ดขาด"

"ก็ดีครับ" เขาตอบสั้น ๆ เพียงเท่านั้น หิ้วถุงของสดที่ซื้อติดมือมาเดินเข้าไปในครัว ไม่สนใจเลยว่าคนที่เขาตั้งใจเลือกเดินหนีมาจะรู้สึกยังไง

ชลันธรยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มทันทีที่ร่วงผล็อยลงมา ในใจก็นึกสมเพชตัวเองอยู่ไม่น้อย เธอหวังสูง หวังอะไรเกินตัวไปจริง ๆ

ปุริมหันไปมองคนที่นั่งอยู่แม้ในหัวจะวุ่นวายไม่น้อยกับเรื่องของชลันธร ความรู้สึกบางอย่างยังคงค้างคา แต่เขาก็ไม่ใช่ผู้ชายที่จะปล่อยให้ความสับสนมาควบคุมตัวเองได้

ชายหนุ่มเลือกทำในสิ่งที่ควรทำ นั่นคือปล่อยให้ความเฉยชาทำหน้าที่และทิ้งเธอไว้อย่างนั้น ท่ามกลางความเงียบที่ย้ำชัด ว่าต่อให้ชลันธรเจ็บปวดเพียงใด ก็ไม่ใช่เรื่องที่เขาจำเป็นต้องหันกลับมาใส่ใจ


ตัวอย่าง 2 ...

"ผมมีเรื่องอยากขอก่อนคุณจะไป"

"คะ?"

"คุณจะไปได้… ก็ต่อเมื่อต้องไปตรวจร่างกาย"

น้ำเสียงของเขากลับมาแข็งขึ้นอย่างชัดเจน

"ผมจะปล่อยคุณไป ก็ต้องมั่นใจว่าคุณไม่ได้ท้อง หรือไม่มีความเสี่ยงจะตั้งครรภ์ เพราะผมไม่อยากเป็นไอ้บ้าที่ออกตามหาเมียกับลูกทีหลัง"

"ได้ค่ะ" เธอยินยอมแต่โดยดี เพราะทั้งหมดนี้กลายเป็นเพียงความรับผิดชอบที่เขาต้องจัดการให้เรียบร้อย ก่อนปล่อยเธอให้หลุดพ้นไปจากชีวิต

"แต่ถ้าผมรู้ทีหลังว่าคุณจงใจปกปิดเรื่องตั้งครรภ์ การออกไปจากชีวิตผมก็อาจจะไม่ง่ายอย่างที่คุณคิด"

น้ำเสียงของเขานิ่ง แต่แฝงแรงกดดันที่ชัดเจน

"ถ้าจะไปคุณก็ต้องกล้าที่จะเสี่ยงให้ตรวจ และอย่าคิดจะแอบหนีผัวไปเลี้ยงลูกคนเดียว นี่คือเรื่องเดียวที่ผมยอมไม่ได้"

ชลันธรก้มหน้าลงเล็กน้อย หลบสายตาที่เหมือนมองทะลุความคิดของเธอได้ทุกอย่าง

เพราะลึก ๆ แล้ว มันไม่ใช่แค่คำกล่าวหา แต่มันคือสิ่งที่เธอเคยคิดไว้...ความคิดที่จะหายไปเงียบ ๆ รับทุกอย่างไว้คนเดียว โดยไม่ให้เขาต้องเข้ามาเกี่ยวข้อง

ปลายนิ้วของเธอเกร็งแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกผิดแผ่ซ่านขึ้นมาช้า ๆ เหมือนถูกจับได้ทั้งที่ยังไม่ได้ลงมือทำอะไรเลย

"อย่าเอาชีวิตของเด็กบริสุทธิ์มาเดิมพันเลย มันไม่คุ้มหรอก และอย่าสร้างปมให้ลูกด้วยการเติบโตมาโดยไม่มีพ่อ หรือพยายามกีดกันคนที่ให้กำเนิดเขาออกไปจากชีวิต"

ชลันธรเม้มปากแน่น

"ถ้าคุณยังตั้งสติไม่ได้ ว่าตัวเองกำลังจะทำอะไรลงไป…" ปุริมลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปหยุดตรงหน้าชลันธรโน้มตัวลง ใช้มือทั้งสองข้างยันพนักโซฟากักเธอเอาไว้

หญิงสาวเงยหน้าขึ้น สบตาเขาอย่างไม่หลบเลี่ยง แต่ทันทีที่มองลึกเข้าไปในนัยน์ตาคู่นั้น หัวใจกลับกระตุกวูบอย่างไม่ทันตั้งตัว เขาน่ากลัวเหลือเกิน

"อย่าให้ผมต้องเลวไปมากกว่านี้เลยนะชีวา คุณรู้ดีว่าที่ผ่านมาผมทำเลวกับพวกเขายังไง กับคุณ...ก็คงทำได้ไม่ยาก"

ดวงตาคู่สวยไหวระริก หยาดใสที่เก็บกลั้นเอาไว้ร่วงหล่นไหลลงหางตาอย่างห้ามไม่ได้

"จำเอาไว้ อย่าคิดจะพรากลูกไปจากผมเด็ดขาด"

***********
เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ
โมริน

จัดทำโพรโมชันเปิดขาย
วันที่ 20 - 31 พฤษภาคม 69
---------------
ฝากติดตามผลงานนิยายเรื่องใหม่ของของโมรินด้วยนะคะ
แนะนำติชมกันได้จ้า
----------

**คำแนะนำ**
ทดลองอ่านก่อนตัดสินใจซื้อนะคะ และสามารถอ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้จากเว็บเด็กดี รีดอะไรต์ ธัญวลัยนะคะ
และซื้อผ่านหน้าเว็บราคาจะถูกกว่าค่ะ (Apple IOS ซื้อผ่าน web browser safari เน้อ)
ราคาปกติ 249 บาท
โปรโมชัน 129 บาท

**หมายเหตุ**
- พระเอกเป็นโรคย้ำคิดย้ำทำ มีความเห็นแก่ตัว และน่าบัดซบ
-ไม่มีการนอกกายและนอกใจ
-อ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อ (เพื่อประกอบการตัดสินใจ สามารถอ่านตัวอย่างเพิ่มเติมได้ที่เว็บออนไลน์ได้นะคะ)
-ส่วนตัวโมไม่ได้ชอบหรือสนับสนุนความรุนแรงแต่อย่างใดนะคะ แต่... นิยายเรื่องนี้มีพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสม ไม่เหมาะกับนักอ่านที่อายุต่ำกว่า 18 ปี โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านมาก ๆ
-นิยายเรื่องนี้มี NC ไม่ลาเวนเดอร์ หน่วง เศร้า เคล้าน้ำตา หากไม่ตรงไทป์นักอ่าน ผ่านได้เลยน้าาา
--------

นิยายในเซต 3 พี่น้อง ตัว ป. ประกอบด้วย
- เจ็บไปแล้วทั้งใจ ปี (ปีย์วัฒน์) & เตย (พัณณิตา) มี e-book
- เจ็บเอ๋ยไม่เคยจำ ปุ๊ (ปุริม) & ชีวา (ชลันธร) ***เรื่องนี้***
- เจ็บซ้ำช้ำจนชิน ป่าน (ปาริญา) & คิณ (คีรินทร์)

ป.ล. ปกนี้เป็นปกวาดค่ะ