ซุนลี่กับมิติมหัศจรรย์ เล่ม 1

เพราะเกิดมามีปานดำอยู่บนใบหน้าทำให้ครอบครัวรังเกียจ แต่เพราะความดีที่ทำมาทำให้เธอได้รับมิติมหัศจรรย์มาครอบครอง ใครจะรังเกียจหรือขยะแขยงต่อจากนี้ฉันไม่สนใจ เพราะฉันจะใช้มิติมหัศจรรย์หาเงินเข้ากระเป๋า

ตั้งแต่เด็กจนโตซุนลี่โดนผู้คนรังเกียจคนที่เห็นใบหน้าของเธอต่างพากันหวาดกลัวและเรียกเธอว่าปีศาจหน้าดำ แม้คนนอกจะมองเธอยังไงเธอก็ไม่สนใจแต่เรื่องที่ทำให้ซุนลี่เสียใจมากที่สุดก็คือ ความหวาดกลัวและรังเกียจจากคนในครอบครัว



คำพูดของน้องสาวทำให้ซุนลี่อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

"ฉันเลือกเกิดได้หรือ ถ้าฉันเลือกเกิดได้เธอคิดหรือว่าฉันจะอยากมีใบหน้าอัปลักษณ์เช่นนี้ ในเมื่อทุกคนรังเกียจฉันมากไม่สู้ตัดความสัมพันธ์กันให้มันขาดกันไปเลย ฉันจะได้เดินออกจากบ้านหลังนี้โดยไม่มีอะไรให้ยึดติด" ซุนลี่พยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้มันไหลออกมา

"แกพูดจริงหรือ" เป็นมู่เยว่ที่ดีใจกว่าใครเพื่อน

"แม่เองก็อยากทำแบบนี้อยู่แล้วไม่ใช่หรือไง" ซุนลี่ถามดวงตาสองข้างของเธอแดงก่ำ แม้จิตใจจะด้านชาแต่ความเจ็บปวดก็ยังคงอยู่

"กลับไปเก็บของซะ อีกหนึ่งเดือนจะต้องออกเดินทาง ระหว่างนี้ก็เก็บตัวอยู่แต่ในห้องห้ามออกไปไหนเด็ดขาด" คำสั่งประมุขของบ้านดังขึ้น

"ในชีวิตนี้ฉันไม่เคยร้องขออะไรจากพวกคุณเลยแม้แต่น้อย แต่วันนี้ฉันอยากจะขอหนังสือตัดขาดจากคุณ หวังว่าคุณจะยินยอมแต่โดยดี" ซุนลี่พูดจบไม่รอให้คนเอ่ยปากไล่ เธอลุกขึ้นเดินออกจากห้องหนังสือไปที่ห้องนอนของตัวเอง

หลังจากปิดประตูห้องซุนลี่เดินไปที่ฟูกนอนเธอก้มลงเอาหน้าซุกลงกับหมอนก่อนจะร้องไห้ออกมา ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เก็บซ่อนไว้ถูกปล่อยออกมาจนหมด





ซุนลี่เดินเข้าครัวเธอเห็นบนเตามีการก่อไฟมองซ้ายมองขวาไม่เห็นใครจึงตัดสินใจเข้าไปในมิติเพื่อนำอาหารออกมา อาหารเช้าวันนี้จะทำเป็นโจ๊กปลากินกับปาท่องโก๋ทอดกรอบ ได้ของครบแล้วจึงรีบออกจากมิติ

ด้านนอกยังไร้เงาผู้คนซุนลี่จึงเริ่มจากนวดแป้งเตรียมทำปาท่องโก๋ ส่วนปลานั้นเธอทำความสะอาดมาเรียบร้อยแล้ว ในขณะที่กำลังนวดแป้งอยู่นั้น ซุนลี่เบิกตากว้างก่อนจะมองชายหนุ่มที่โผล่ออกมาจากความว่างเปล่า

ลู่หยางเองก็ตกใจเช่นกันเขาไม่คิดว่าจะมีคนอยู่ในห้องครัว เมื่อเห็นว่าเป็นซุนลี่ก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"คุณ" ซุนลี่ได้สติรีบชี้มือไปทางชายหนุ่ม

"เรื่องนี้ห้ามคุณพูดออกไปเด็ดขาดไม่อย่างนั้นผมไม่ปล่อยคุณไว้แน่" ลู่หยางเดินเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าหญิงสาว

"ได้ ฉันไม่พูดแน่นอน" ซุนลี่ตั้งใจจะปิดปากเงียบไม่แพร่งพรายเรื่องนี้ออกไป





"เอาล่ะ ฉันยอมรับว่าฉันมีความลับในเมื่อคุณรู้เรื่องของฉันแล้ว ต่อไปฉันจะก็จะถามคุณกลับบ้าง คุณมีมิติเหมือนกับฉันไหม" ในที่สุดซุนลี่ก็ทนไม่ไหวจึงถามออกไป

ลู่หยางยิ้มก่อนจะตอบคำถามของหญิงสาวตรงหน้า "ผมไม่มีมิติแต่มีสิ่งที่เรียกว่าระบบ ว่าแต่ปลาตัวนี้คุณจะทำอะไรกิน"

ซุนลี่งุนงงเธอไม่เข้าใจคำว่าระบบ "ฉันจะทำข้าวต้มปลา" เธอตอบคำถามที่เขาถาม ก่อนจะถามกลับไปว่า "ระบบคืออะไร"

"ก่อนผมจะตอบคำถามผมขอถามคุณก่อนว่าคุณเป็นคนอนาคตแล้วทะลุมิติกลับมาอดีต หรือว่าตายแล้วเกิดใหม่ในร่างเดิม หรือเป็นวิญญาณจากที่อื่นมาอยู่ในร่างนี้" ลู่หยางถามเสร็จก็เดินไปเอามีดเพื่อมาแล่เนื้อปลา

ซุนลี่ได้ยินคำถามจากชายหนุ่มก็ยิ่งงุนงงเข้าไปใหญ่ "ฉันก็คือฉันไม่ได้เป็นอะไรเหมือนที่คุณพูดมาเลยสักนิดเดียว ฉันเพียงแค่โชคดีได้รับของวิเศษมาก็เท่านั้น"

ลู่หยางได้ฟังก็พยักหน้าเข้าใจก่อนจะเล่าเรื่องของตัวเองให้หญิงสาวตรงหน้าฟัง