บ้านที่ยังกลับมาหากันได้

บ้านหลังนี้เคยเสียงดังมาก

มีเสียง Doraemon เปิดค้างอยู่ในทีวี
เสียงเด็กพูดไทยปนญี่ปุ่น
เสียงแม่เรียกกินข้าว
เสียงทะเลาะกันเรื่องเล็ก ๆ
แล้วก็เสียงหัวเราะดังพร้อมกันจนฟังแทบไม่ทัน

แต่พอเด็ก ๆ ค่อย ๆ โตขึ้น
บางอย่างในบ้านก็เริ่มเปลี่ยนไปเงียบ ๆ

นิทานก่อนนอนหายไป
ประตูห้องเริ่มปิดบ่อยขึ้น
บางคำเริ่มไม่พูด
บางเรื่องเริ่มไม่เล่า

"บ้านที่ยังกลับมาหากันได้"

คือบันทึกของครอบครัวธรรมดา
ที่ค่อย ๆ เรียนรู้ว่า
บางที สิ่งสำคัญที่สุดในบ้าน
อาจไม่ใช่การพูดให้ถูกทุกคำ

แต่อาจเป็นการที่
ถึงวันหนึ่งจะเงียบลงไปบ้าง
ทุกคนก็ยังกลับมานั่งโต๊ะเดิมด้วยกันอยู่