สามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่ (เล่มเดียวจบ)

คำโปรย...
สามีธงดำผู้นี้ข้าขอลาขาดได้หรือไม่คำตอบย่อมไม่ได้เฉินสุ่ยเยว่ที่หลังชนฝา ถอยก็ตายสู้ก็ไม่ได้สุดท้ายจึงเลือกทางใช้เล่ห์มารยาสตรีสู้ เขาร้ายแล้วอย่างไรนางก็ตัวมารดาผู้หนึ่งเรื่องใดยอมกันได้ก็อย่าไปยอม!
"บังอาจ!"
โครม! เพล้ง!
โถกำยานถูกปัดตกลงพื้นในคราเดียว เสียงแตกกระจายแหลมคมสะท้อนก้องอยู่ในห้อง ควันหอมที่เพิ่งลอยเอื่อยเมื่อครู่ดับวูบลงทันที เหลือเพียงกลิ่นจางที่ยังคงค้างอยู่ในอากาศราวกับความพยายามอันไร้ค่า
"ฉงอวิ๋น พาฟูเหรินไปคุกเข่าหน้าเรือนเดี๋ยวนี้!" เสียงของซ่งตี้ชางเย็นเฉียบราวเหล็กน้ำแข็ง ไม่สูงนัก แต่หนักแน่นจนไม่มีผู้ใดกล้าฝ่าฝืน อำนาจที่แฝงอยู่ในถ้อยคำกดทับบรรยากาศทั้งห้องให้แน่นอึดอัด
ในใจเฉินสุ่ยเยว่สบถด่าทอเขาอย่างไม่ปรานี ไอ้ตัวบัดซบ เอะอะก็ไล่นางไปคุกเข่า แต่สีหน้าของนางกลับเรียบเฉยดุจผิวน้ำไร้คลื่น
"ไสหัวไป!" เสียงตวาดดังลั่น
ฉงอวิ๋นก้าวเข้ามาอย่างรวดเร็ว ทว่าก่อนที่เขาจะได้เอ่ยสิ่งใด เฉินสุ่ยเยว่ก็ย่อกายทำความเคารพ สามีอารมณ์ร้าย อย่างถูกต้องตามมารยาท จากนั้นจึงหมุนกายออกไปโดยไม่รีรอแม้ครึ่งจังหวะ เขาอยากให้นางคุกเข่า นางก็จะคุกเข่า อย่างน้อย สำหรับคืนนี้ เรื่องทั้งหมดควรจบลงเพียงเท่านี้
เมื่อเข้าสู่ต้นยามไห่ สายลมที่เคยพัดแผ่วในยามหัวค่ำกลับแปรเปลี่ยนเป็นกระโชกแรง เสียงลมหวีดหวิวลอดผ่านช่องไม้ดังแผ่วต่ำ คล้ายเสียงคร่ำครวญของฟ้าดิน ความเย็นในอากาศลดต่ำลงอย่างรวดเร็ว กลิ่นดินชื้นเริ่มลอยขึ้น บอกชัดว่าฝนกำลังจะมา
ทว่าท่ามกลางความแปรปรวนของธรรมชาติ มีเพียงร่างหนึ่งที่ยังคงนิ่งงัน เฉินสุ่ยเยว่คุกเข่าอยู่หน้าเรือนผิงเซียง แผ่นหลังเหยียดตรง ไหล่ตั้งมั่น ไม่เอนเอียงแม้แต่น้อย ราวกับถูกหล่อขึ้นจากศิลา ลมพัดแรงเพียงใดก็ไม่อาจทำให้นางสั่นไหว
ในภพก่อน ของขวัญเป็นหญิงที่อดทนอยู่แล้ว แต่ร่างนี้ ร่างของเฉินสุ่ยเยว่ที่เติบโตภายใต้การกดขี่ที่จวนราชครูเฉินกลับแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมหลายส่วน ความอรชรที่เห็นเป็นเพียงเปลือกบาง ภายในนั้นแข็งยิ่งกว่าหินผา และเมื่อหัวใจดวงนี้เคยผ่านความตายมาแล้วหนึ่งครั้ง ความเจ็บปวดทั้งหลายจึงมิได้มีค่าเพียงพอจะทำให้นางหวั่นไหว
เสียเมื่อใดกันเล่า!
เพราะที่นางคุกเข่าได้นานเช่นนี้ ก็มิใช่เพราะความทรหดเพียงอย่างเดียว ตั้งแต่แต่งเข้าจวนซ่งกั๋วกง นางถูกสามีธงดำผู้นั้นลงโทษอยู่เสมอ หัวเข่า สะโพก และแผ่นหลัง ล้วนมีผ้ารองที่นางเย็บซ่อนไว้อย่างแนบเนียน ยามถูกโบยหรือถูกสั่งให้คุกเข่า ความเจ็บปวดจะลดลงหลายส่วน
ช่วยมิได้ เมื่อสามีโหดร้าย นางก็ต้องมากเล่ห์ มิฉะนั้นคงล้มลงไปตั้งนานแล้วมิอาจยืนหยัดอยู่มาได้ตั้งครึ่งปีหรอก
เวลาค่อย ๆ ไหลผ่าน จนเข้าสู่ต้นยามจื่อ เสียงฟ้าร้องครืนต่ำดังขึ้นไกล ๆ แล้วในชั่วพริบตา สายฝนก็เทกระหน่ำลงมา เม็ดฝนกระแทกพื้นหินดังสนั่นไม่ขาดสาย ลมพัดแรงจนชายคาเรือนสั่นไหว น้ำฝนสาดกระเซ็นเข้ามาจนพื้นด้านหน้าชุ่มเปียกในเวลาไม่นาน
เฉินสุ่ยเยว่ยังคงคุกเข่าอยู่ที่เดิม ไม่ขยับหลบไปที่ใด ปล่อยให้สายฝนซัดกระหน่ำลงบนร่างกาย เรือนผมเปียกแนบศีรษะ อาภรณ์ซึมชื้นแนบไปกับผิว หยาดน้ำไหลผ่านขมับ ผ่านแก้ม ลงสู่ปลายคาง หยดลงสู่พื้นทีละหยด
องครักษ์สองนายที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านหน้าประตูเรือน ต่างนิ่งเงียบ แต่ภายในใจกลับกระเพื่อมอย่างหนัก เพียงต้องยืนมองสตรีผู้หนึ่งคุกเข่าอยู่นานถึงสองชั่วยามก็ยากจะทนอยู่แล้ว แต่บัดนี้นางยังต้องทนรับสายฝนเช่นนี้อีก ภาพนั้นยิ่งทำให้รู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก