ตื่นมาก็งง ใครส่งผมมาเป็นเมียท่านขุน?

อารัมภบท: ตื่นมาก็งง ใครส่งผมมาเป็นเมียท่านขุน?

​"ฟื้นแล้วรึ... พ่อตัวดี"

​น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความดูแคลนดังขึ้นข้างหู 'พรรษกร' นักโบราณคดีหนุ่มวัย 26 ปีที่จำได้แม่นว่าตัวเองเพิ่งจะร่วงตกหน้าผาระหว่างสำรวจซากวัดร้าง แต่พอลืมตาขึ้นมา กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ควรจะมีกลับกลายเป็นกลิ่นธูปหอมฉุนกึก และเพดานขาว ๆ ก็กลายเป็นคานไม้สักหลังใหญ่

​"ที่นี่ที่ไหน... กองถ่ายหนังเหรอคุณ?" พรรษถามพลางยันตัวขึ้น แต่ความจุกเสียดที่ท้องทำให้เขาต้องนิ่วหน้า

​"กองถ่ายกระไรของเจ้า! ทำเป็นจำผัวตัวเองไม่ได้ รึหัวกระแทกพื้นจนวิปลาสไปเสียแล้ว ขุนอัครเดช ผู้นี้มิใช่หรือที่เจ้าเพิ่งจะคุกเข่าอ้อนวอนขอเป็นเมียแต่งเมื่อวันก่อน!"

​พรรษกรตาค้าง "เมียแต่ง? ผมเนี่ยนะ? ฟังนะคุณ ผมผู้ชายแท้ๆ ไหล่กว้างกว่าทางด่วนขนาดนี้ จะไปเป็นเมียใครได้ และที่สำคัญ... ผม-ไม่-รู้จัก-คุณ!"

​ร่างสูงใหญ่กำยำในชุดโจงกระเบนสีเข้มก้าวเข้ามาประชิดเตียง มือหนาบีบคางพรรษจนร้าวไปถึงกราม ขุนอัครเดชแสยะยิ้มเย็นชา "ปากดีขึ้นนี่... แต่จำใส่หัวเอาไว้ ถึงเจ้าจะใช้มารยาจนได้ตบแต่งเข้าเรือนข้า แต่อย่าหวังว่าข้าจะยกย่องเจ้าเกินกว่า 'บ่าวในเรือน' และอย่าเสนอหน้าไปบอกใครว่่าเป็นเมียข้าเพราะมันน่าสมเพช! โป้ปดว่าท้อง น่าตลกสิ้นดี"

​พรรษสะบัดหน้าหนีอย่างแรง ดวงตาเรียววาวโรจน์ด้วยความโมโห "เออ! งั้นก็จำไว้เหมือนกันนะไอ้คนบ้าอำนาจ ถ้าผมหาทางกลับบ้านได้เมื่อไหร่ ผมจะขุดหลุมฝังคุณคนแรกเลยคอยดู... แล้วไอ้ที่ว่าท้องน่ะ อย่ามามั่ว ผมเป็นคนครับไม่ใช่แม่ไก่ จะได้ออกไข่ให้คุณได้ทุกวัน!"

​เมื่อนักโบราณคดีจอมดื้อต้องมาติดอยู่ในร่างเมียที่ท่านขุนเกลียดขี้หน้า พร้อมความลับของร่างกายที่ดัน 'ท้องได้' ขึ้นมาจริง ๆ งานนี้พรรษกรจะขุดประวัติศาสตร์ หรือจะถูกท่านขุนขุดกำราบกันแน่!