บัวบานไหนไม่รู้จัก

[อีบัวบานอย่าสิใช้เงินเก่งหลาย เห็นมีเงินแหน่กะสิใช้บ่เบิ่งฟ้าเบิ่งฝน] เสียงที่หลอนหูที่สุดของเธอทุกครั้งที่คุยกับพ่อ ว่าแต่ใครคือ"บัวบาน"คะไม่เห็นจะรู้จักเพราะตอนนี้มีแค่"นิชา"เท่านั้นแหละ
เพราะเรื่องบางอย่างทำให้บัวบานหรือนิชาที่ทุกคนรู้จักดันต้องกลายมาเป็นเบ๊ให้กับสิงหารุ่นพี่ปีสามด้วยความไม่เต็มใจ

สัญญาตั้งหกเดือนใครจะทนไหวแถมมาสายเพิ่มครั้งละเดือน อยากจะบ้า

--------------------------------------

"นายเป็นเจ้าของรถคันนี้เหรอ"

"ถามแปลก ๆ นะถ้าไม่ใช่เจ้าของรถฉันจะพาเธอมาทำไม"

"แต่ดูท่านายน่าจะขับรถเร็วน่าดู"

"ทำไมเหรอ"

"ก็นาย....เปล่า...ไม่มีไร" เกือบหลุดไปแล้วไหมล่ะ เพราะถ้าหากมันหลุดปากออกมาจริงดูท่าจากเบ๊หกเดือนมันจะกลายเป็นปีแทนน่ะสิ

"ขนมพวกนี้เธอเอาไปกินเถอะ" สิงหาว่าพร้อมทั้งหยิบขนมพวกนั้นโยนให้กับนิชาเลยทันที

"ให้ฉันทำไม พวกเขาให้นายนะ"

"เอาไปเถอะฉันไม่กิน แต่ต่อจากนี้นะถ้าฉันเรียกห้ามมาสายเด็ดขาด"

"จะบ้าเหรอ นายเรียกตอนนี้จะให้มาตอนนี้เลยหรือไง ใครมันจะไปทำได้"

"ก็ทำให้ได้สิ"

"จะบ้าหรือไง"
นิชาอยากจะบ้าเรียกเดี๋ยวนี้จะให้เธอมาถึงเลยมันก็คงทำไม่ได้อยู่แล้ว ทุกการเดินทางมันก็ต้องใช้เวลาอยู่แล้วไหม

"เธอก็บอกฉันสิว่าตอนนี้อยู่ไหนฉันจะได้กะเวลามาถึงของเธอถูก แล้วก็อย่าคิดโกหกนะเพราะถ้าฉันจับได้เธอจะซวยเอง"

"เออ ก็ได้บังคับจังเลยนะ"

"ต่อจากนี้ไปถ้าเธอมาสายฉันจะทบออกไปครั้งละหนึ่งเดือน จากนี้ก็แล้วแต่เธอจะทำตัวแล้วนะ" ว่าจบสิงหาจึงได้เดินขึ้นไปนั่งบนรถก่อนจะขับออกไปทันที

เขาไม่สนใจเลยว่านิชามายังไงจะกลับยังไงทั้งที่ตอนนี้มันก็มืดแล้วไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยสักนิด

"ที่แท้เจ้าของรถคันนี้ก็คือนายนี่เอง อยากจะด่าให้เละแต่ทำไม่ได้ แล้วฉันจะทำยังไงให้ไม่สายเนี่ยโอ๊ยยากจัง"