สามี ข้าไม่สนใจท่านแล้ว

เสียงมโหรีดังระงมไปทั่วท้องถนนในเมืองหลินอัน ขบวนเจ้าสาวสีแดงชาดทอดยาวสุดลูกหูลูกตา บ่งบอกถึงฐานะอันมั่งคั่งของจวนแม่ทัพโหวที่รับสะใภ้เข้าบ้าน ทว่าภายในเกี้ยวหลังงามนั้น หลี่ชิงเสวียน กลับนั่งกัดลูกท้อลูกโตดัง กร้วม! อย่างไม่เกรงใจชุดมงคลที่สวมอยู่

นางมองนิ้วมือที่เลอะคราบน้ำผลไม้พลางนึกถึงคำสั่งเสียสุดท้ายของมารดา...

"เสวียนเอ๋อร์... แต่งเข้าจวนโหวไปเสียเถิด อย่างน้อยที่นั่นเจ้าจะมีข้าวกิน มีที่ซุกหัวนอน ไม่ต้องทนรองรับอารมณ์เมียใหม่ของพ่อเจ้าอีก"

นางรู้ดีว่า เซี่ยจวินเฉิง ว่าที่สามีคือตัวเลวร้ายแห่งเมืองหลวง ข่าวลือเรื่องความเจ้าชู้และนิสัยเสเพลของเขามันดังกระฉ่อนจนเด็กสามขวบยังรู้ แต่แล้วอย่างไร? ในเมื่อนางไม่ได้แต่งงานเพื่อรัก แต่แต่งเพื่อหา ‘ฐานที่มั่น’ ในการเริ่มต้นชีวิตใหม่

"เจ้าสาวเข้าสู่โถงพิธี!"

เสียงตะโกนแจ้งดังขึ้นเมื่อเกี้ยวหยุดลง ชิงเสวียนวางลูกท้อที่เหลืออยู่เล็กน้อยไว้ที่มุมที่นั่ง ก่อนจะจัดแจงผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวให้เรียบร้อย นางเดินก้าวข้ามธรณีประตูด้วยท่วงท่าที่มั่นคงเกินกว่าจะเป็นสตรีขี้อาย

ภายในโถงพิธี กลิ่นสุราโชยมาจากร่างของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างกาย เซี่ยจวินเฉิงในชุดเจ้าบ่าวสีแดงเพลิงหันมามองนางด้วยสายตาหยิ่งยโส ใบหน้าหล่อเหลานั้นแฝงไปด้วยความรำคาญใจ

"ข้าจะบอกเจ้าไว้ก่อนนะ" เขาหรี่ตาลง กระซิบเสียงเบาให้ได้ยินกันเพียงสองคน "เจ้าแต่งเข้ามาได้เพราะคำสั่งเสียของแม่เจ้าที่สัญญากับแม่ข้าเอาไว้ แต่อย่าหวังว่าข้าจะยกย่องเจ้าเป็นฮูหยินจริง ๆ ข้ามีสตรีที่พึงใจอยู่ทั่วหอนางโลม เจ้ามันก็แค่ ‘ของประดับจวน’ ที่ข้าจำใจรับมาเท่านั้น"

หากเป็นสตรีอื่นคงน้ำตานองหน้าไปแล้ว แต่ภายใต้ผ้าคลุมหน้าสีแดงนั้น หลี่ชิงเสวียนกลับยกยิ้มที่มุมปาก

‘ดี!’ นางคิดในใจ ‘ในเมื่อท่านมีที่ไป ข้าก็มีที่ไปเหมือนกัน ท่านไปหอนางโลม ส่วนข้าจะไปเปิดร้านอาหาร... ใครจะสนว่าท่านจะนอนกับใคร ตราบใดที่ท่านไม่มายุ่งกับเงินในกระเป๋าข้าก็พอ!’

"ทราบแล้วเจ้าค่ะ ท่านโหวน้อย" นางตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าแฝงความห้าวหาญ "งั้นคืนนี้ท่านก็เชิญตามสบายเถิด อย่าให้สาว ๆ ที่หอนางโลมต้องรอนานเลย... อ้อ แล้วก็อย่าลืมจ่ายค่าเบี้ยเลี้ยงรายเดือนให้ข้าตรงเวลาด้วยนะเจ้าคะ"

เซี่ยจวินเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง เขาขมวดคิ้วมองเจ้าสาวที่ไม่สะทกสะท้านตรงหน้าด้วยความแปลกใจ นี่คืองานแต่งงานที่แปลกประหลาดที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา!

และนั่นคือจุดเริ่มต้นของชีวิตคู่ที่ ‘พังพินาศ’ ในสายตาผู้อื่น แต่เป็น ‘จุดเริ่มต้น’ ของเถ้าแก่เนี้ยผู้ยิ่งใหญ่แห่งแคว้นเยี่ยน