แม้นสิ้นวาสนา แต่พี่รองต้องเป็นของข้า [ท่านอ๋องเผ่าเงือก Vs อดีตรัชทายาทสวรรค์ ]

"เจ็บหรือไม่" เห็นสีหน้าทรมานพร้อมหยาดเหงื่อผุดซึมกรอบหน้าไม่วายถามเพื่อให้รู้

"หากตอบว่าเจ็บเล่า" กู่เยวี่ยนเฉินหอบหายใจถี่รัว พักตร์สะบัดไปมาเมื่อจุดกระสันในกายถูกย่ำยีซ้ำ

"หาใช่ความผิดข้า เป็นเจ้าท้าทายก่อน" เหอเจวี๋ยตอบคนอวดดีที่กำลังเคลื่อนตามแรงกระแทก

"ไม่คิดว่าพี่รองช่างโหดเหี้ยมนัก!" ใบหน้าเบี่ยงซุกแพรแดง ศีรษะไม่ได้อยู่บนหมอนนุ่มเนื่องจากแรงเคลื่อนทำให้หมอนใบนั้นถูกปัดหล่นหาย

"เจ้าอวดเก่งนัก ควรถูกสั่งสอนเสียบ้าง"

"ที่แท้ภายใต้ความสุขุมลุ่มลึก ท่านเป็นมัจฉาที่สมสู่ได้รุนแรงเพียงนี้ ไม่ถนอมข้าเอาเสียเลย"

กู่เยวี่ยนเฉินเปล่งเสียงร้องออกมาเสียงดังและกำลังดิ้นพล่านเพราะแรงกระแทกจนแผ่นหลังไถลขึ้นสูงกว่าเดิม

ท่านอ๋องเป่ยหนานขบริมฝีปากช่างพูดนั้นและยอมรับว่าไม่คิดปราณี และด้วยเผ่าพันธุ์แห่งเงือกหากถึงฤดูผสมพันธุ์เมื่อใดจะสมสู่กับคู่ครองถึงเจ็ดราตรี จนกว่าคู่ครองแทบสลบเหมือดคล้ายถูกสูบเรี่ยวแรงหมดกาย แต่เพลานี้ไม่ใช่ฤดูผสมพันธุ์และตนไร้คู่ครอง กู่เยวี่ยนเฉินประสบเพียงเท่านี้นับว่าน้อยนิด

"พะ พี่รอง เบาหน่อย"

ทว่าพออีกฝ่ายคล้ายจะรับไม่ไหวจริงๆ แรงขับเคลื่อนช้าลงก่อนจะโน้มโอบกอดแทนที่ "ดีขึ้นหรือไม่" เหอเจวี๋ยลูบใบหน้าผู้เยาว์พร้อมทั้งหยุดตะบี้ตะบันชั่วครู่ อีกฝ่ายจึงระบายยิ้มอ่อนล้าตอบกลับ

"อือ ดี"

"...เช่นนั้นข้าจะไม่รุนแรงอีก เจ้าก็ควรเป็นเด็กดีด้วย อย่าดื้ออย่าอวดดีกับข้า ...เข้าใจรึไม่"

"อือ เป็นเด็กดีให้ท่านผู้เดียว"

เป็นครั้งแรกที่เหอเจวี๋ยหลุดยิ้ม และภายในใจก็เต็มตื้นอย่างน่าประหลาดก่อนจะปลดปล่อยธารน้ำสีขุ่นสู่กายผู้เยาว์ต่างเผ่าพันธุ์ ก่อนเจ้าตัวจะสิ้นสติ ฝ่ามือชื้นเหงื่อกอบกุมหัตถ์ของตนเอาไปแนบอยู่ข้างปรางแก้มสีเลือดฝาด

"ข้าชอบท่านจริงๆ ชอบโดยไม่มีเหตุผล ชอบมากเหลือเกินพี่รอง

---

: เมะ ชน เมะ!
: นายเอกขี้แกล้งไม่พอ ขี้ยั่วอีก พระเอกก็ขรึมจัดแต่ซัดเขาเมื่อทนไม่ไหว
: ใครชอบนายเอกขี้อ่อยขนาดนี้ เชิญชิมจ๊ะ
: เอ๊ะๆ พระเอกเป็นเงือกที่หล่อเหลา ถึงจะแก่แต่ก็แพ้เด็กนะ^^

: ปล. ไม่มีตัดเข้าโคมไฟ คนขี้แกล้งต้องถูกลงโทษสิถึงจะถูก