พ่อหนุ่มทาสบำเรอ

คำโปรย...
ช่วยด้วยเจ้าค่ะ! ข้าแค่อยากได้ทาสแรงงานมาช่วยแบกหาบขายน้ำเต้าหู้ แต่ไฉนสวรรค์ถึงส่ง 'อดีตท่านแม่ทัพใหญ่' ผู้น่าเกรงขามมาให้แทนล่ะเนี่ย!
หน้าตาก็หล่อเหลาปานรูปสลักจนสาว ๆ แห่มามุงทำร้านข้าพังวันละสามหน วรยุทธ์ก็สูงส่งจนอันธพาลเจ้าถิ่นกลายเป็นมดปลวกในอึดใจ
แถมพอนานวันเข้า... สายตาที่เคยมองศัตรูอย่างเหี้ยมเกรียม กลับเปลี่ยนมามองข้าด้วยความหวานซึ้งแปลก ๆ เสียอย่างนั้น!
"ชีวิตของข้าเป็นของเจ้าแล้ว โต่วเอ๋อร์"
ท่านแม่ทัพกล่าวเสียงทุ้ม "ถ้าเป็นของข้าแล้ว ก็รีบไปเติมฟืนหลังร้านเลยเจ้าค่ะ อย่ามาอู้!"
มาร่วมเอาใจช่วยคู่รักสู้ชีวิต ที่จะเปลี่ยนกลิ่นคาวเลือดให้เป็นกลิ่นหอมละมุนของน้ำเต้าหู้ผูกด้ายแดงไปด้วยกัน!

แม่นกกระยางขาว


“เฮ้อ... ขยันวิ่งรอกจนขาจะลากแล้วก็ยังไม่พอ วันนี้คนในตลาดหายไปไหนกันหมดนะ” นางบ่นพึมพำพลางก้าวข้ามธรณีประตูเข้ามาในร้าน
แต่ทันทีที่นางก้าวเข้ามาด้านใน ดวงตากลมโตก็ต้องเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ
ภาพเบื้องหน้าคือ ลู่เสวียนที่กำลังยืนอยู่หน้าโต๊ะไม้ตัวยาว ร่างสูงใหญ่ของเขาไม่ได้อยู่ในสภาพมอมแมมหรือสวมเสื้อผ้าขาดวิ่นอีกต่อไป บัดนี้เขาจุ่มหน้าล้างคราบสกปรกออกจนหมดจด เผยให้เห็นผิวพรรณเนียนละเอียดสีทองแดงธรรมชาติ โครงหน้าคมคายดั่งรูปสลักของจิตรกรเอก สันกรามเด่นชัด จมูกโด่งเป็นสันตรง และดวงตาคู่คมดุจเหยี่ยวที่แม้จะดูนิ่งสงบแต่กลับมีเสน่ห์ดึงดูดอย่างประหลาด ผมเผ้าที่เคยรุงรังถูกรวบขึ้นเป็นมวยอย่างเรียบร้อยด้วยเศษผ้าสีครามที่โต่วเอ๋อร์เคยให้ไว้ แม้จะสวมเพียงชุดผ้าฝ้ายเนื้อหยาบสีเทา แต่มันกลับส่งเสริมให้เขาดูสง่างามและโดดเด่นราวกับคุณชายผู้สูงศักดิ์จากตระกูลใหญ่
และที่น่าตกใจยิ่งกว่านั้นคือ หน้าร้านน้ำเต้าหู้ซอมซ่อที่เคยเงียบเหงาในยามบ่าย บัดนี้กลับมีกลุ่มสตรี ทั้งแม่บ้าน สาวแรกรุ่น หรือแม้กระทั่งบ่าวหญิงจากจวนคหบดี ยืนรุมล้อมกันอยู่จนแน่นขนัด เสียงกระซิบกระซาบและเสียงหัวเราะต่อกระซิกดังระงม
“คุณชายท่านนี้... ข้าขอซื้อน้ำเต้าหู้รสหวานอีกสองถ้วยเจ้าค่ะ ใส่ถุงผ้าให้ข้าด้วยนะเจ้าคะ” หญิงสาวผู้หนึ่งเอ่ยด้วยใบหน้าแดงซ่าน สายตาจับจ้องท่วงท่าการตักน้ำเต้าหู้ของลู่เสวียนอย่างไม่กะพริบตา
ลู่เสวียนไม่ได้เอ่ยปากตอบคำใด ใบหน้าของเขายังคงเรียบเฉยและเย็นชา ทว่ามือหนากลับจับกระบวยตักน้ำเต้าหู้สีขาวนวลส่งควันกรุ่นเทลงในชามและถุงผ้าอย่างคล่องแคล่วและนุ่มนวลอย่างน่าประหลาด ท่วงท่าอันสง่างามทว่าแข็งแกร่งของเขาทำเอาบรรดาสาวๆ ที่มุงอยู่พากันส่งเสียงอุทานด้วยความขัดเขิน
“นี่เงินเจ้าค่ะคุณชาย ไม่ต้องทอนนะเจ้าคะ!” หญิงสาวอีกคนรีบยื่นเหรียญเงินให้ พลางแสร้งทำเป็นแตะถูกปลายนิ้วหนาของเขา ก่อนจะวิ่งบิดตัวหนีไปด้วยความเขินอาย
โต่วเอ๋อร์ยืนอ้าปากค้าง คานหาบแทบหลุดจากบ่า นางรีบแทรกตัวฝ่าฝูงชนเข้ามาด้านในร้านทันที “หลบหน่อยเจ้าค่ะ หลบหน่อย... เอ๊ะ ลู่เสวียน! นี่มันเกิดอะไรขึ้นกัน?”
เมื่อลู่เสวียนได้ยินเสียงใสอันคุ้นเคย ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาพลันแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนแสงลงทันตา เขาหันมามองนางพลางวางกระบวยลง “เจ้ากลับมาแล้วหรือ”
“นี่เจ้า... ออกมาตักน้ำเต้าหู้ขายเองงั้นหรือ?” โต่วเอ๋อร์ถามพลางกวาดสายตามองตะกร้าใส่เงินหน้าร้าน ที่บัดนี้มีเหรียญอีแปะและเงินตำลึงกองอยู่จนพูน
“อืม ข้าเห็นว่าบาดแผลเริ่มตึงน้อยลงแล้ว และมีคนมาเคาะเรียกหน้าร้านหลายคน ข้าจึงลองออกมาทำดู” ลู่เสวียนบอกเสียงเรียบ ทว่าสายตาแอบจับจ้องปฏิกิริยาของแม่ค้าตัวน้อย
“คุณหนูโต่ว! ลูกมือคนใหม่ของเจ้าคนนี้เป็นใครกันรึ? หน้าตาหล่อเหลาคมคายราวกับหลุดออกมาจากภาพวาดแน่ะ กิริยาท่าทางก็ดูไม่เหมือนบ่าวไพร่ธรรมดาเลยนะ” ป้าหวัง แม่ค้าขายไข่ไก่แผงข้างๆ ตะโกนถามด้วยความสอดรู้สอดเห็น ทำเอาบรรดาสาวๆ แถวนั้นหันมาฟังคำตอบเป็นตาเดียว
โต่วเอ๋อร์หน้าแดงวาบ นางรีบขยับไปยืนบังหน้าลู่เสวียนเอาไว้ สัญชาตญาณบางอย่างทำให้นางรู้สึก ‘หวง’ สินค้าและทาสคนใหม่ของนางขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย “อ๋อ... เขาคือน้องชายห่างๆ ของข้าเองเจ้าค่ะ! เพิ่งเดินทางมาจากต่างเมืองมาช่วยข้าทำมาหากิน วันนี้ร้านน้ำเต้าหู้ตระกูลโต่วหมดแล้วเจ้าค่ะ! ขออภัยทุกท่านด้วย โปรดมาอุดหนุนใหม่วันพรุ่งนี้นะเจ้าคะ!”
เมื่อได้ยินคำประกาศปิดร้าน บรรดาสตรีทั้งหลายต่างพากันส่งเสียงบ่นเสียดาย ทว่าสายตายังคงทอดมอง ‘บุรุษหน้าหยก’ หลังร้านอย่างอาลัยอาวรณ์ ก่อนจะค่อยๆ สลายตัวเดินจากไป
พอหน้าร้านกลับสู่ความสงบ โต่วเอ๋อร์ก็รีบหันขวับมาหาลู่เสวียนทันที นางเท้าสะเอว มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาละคนหมั่นไส้ “เฮ้อ... เสวียนเอ๋อร์หนอเสวียนเอ๋อร์ ข้าบอกให้เจ้านอนพักผ่อน แต่เจ้ากลับออกมาขโมยหัวใจสาวๆ ทั้งตลาดท้ายเมืองเสียได้ ดูซิ เงินทองกองเต็มโต๊ะไปหมดเลย!”
ลู่เสวียนก้มมองเงินเหล่านั้น ก่อนจะยื่นมือไปรวบเงินทั้งหมดมาวางตรงหน้าโต่วเอ๋อร์ “เงินทั้งหมดนี่... ข้ายกให้เจ้า เจ้านำไปนับดูเถอะว่าพอสำหรับหนี้สินเย็นนี้หรือไม่”