เริ่มต้นชีวิตในยุคจีนโบราณ

"มนฤทัย" หญิงสาวที่บอบช้ำเรื่องความรัก จนตัดสินใจฆ่าตัวตาย กลับทะลุมิติได้มาเกิดใหม่ในยุคจีนโบราณ จนได้มาเจอรักแท้ของบุรุษผู้คลั่งรักที่แท้จริง การเริ่มต้นชีวิตใหม่ในยุคจีนโบราณจึงเริ่มต้นขึ้น...

บทนำ

เสียงฝนกระหน่ำในยามค่ำคืนนี้ ดูเงียบเหงาไปถึงขั้วหัวใจ ดูเหมือนว่าฝนที่หล่นลงมาจากฟ้าจะชะล้างความเจ็บปวดที่กัดกินหัวใจของ 'มนฤทัย' ไม่ได้ แต่ต่อให้หยาดฝนจะแรงเพียงใด ก็ไม่อาจดับไฟแห่งความโศกเศร้า ที่แผดเผาอยู่ในใจของเธอได้ในเวลานี้

ร่างบางสั่นเทาอยู่บนขอบสะพานข้ามแม่น้ำปิง ลมหนาวพัดผ่านกายจนผิวของเธอซีดเผือด แต่ความหนาวเหน็บข้างนอกนั้น เทียบไม่ได้เลยกับความตายที่เกิดขึ้นภายในใจไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่เธอเห็นภาพบาดตาบาดใจ ภาพของชายที่เธอรักสุดหัวใจ ชายที่สัญญาว่าจะสร้างครอบครัวด้วยกัน ชายผู้นั้นกำลังสวมแหวนให้ผู้หญิงอีกคน ในงานหมั้นที่เธอไม่ได้รับเชิญ

"สิบปีที่ฉันทุ่มเทให้คุณ มันไม่มีค่าอะไรเลยใช่ไหม?"

เสียงพึมพำของเธอหายไปกับสายลม มนฤทัยมองลงไปที่ผืนน้ำเบื้องล่าง มันมืดมิดราวกับหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง ในโลกใบนี้เธอไม่เหลือใครอีกแล้ว พ่อแม่ก็จากเธอไปตั้งแต่วัยเยาว์ ทิ้งให้เธอต้องดิ้นรนเพียงลำพัง จนกระทั่งเจอเขา... คนที่เธอคิดว่าเป็น 'บ้าน' แต่ในวันนี้ บ้านหลังนั้นกลับพังทลายลงด้วยน้ำมือของเขาเอง

เธอก้าวเท้าออกไปข้างหน้าหนึ่งก้าว...

ความรู้สึกวูบโหวงเกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ร่างกายของเธอจะปะทะกับผิวน้ำที่เย็นเฉียบราวกับเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงไปทั่วร่าง ความเจ็บปวดทางกายเกิดขึ้นเพียงครู่เดียว ก่อนที่สติของเธอจะค่อย ๆ เลือนรางหายไป ท่ามกลางความมืดมิดที่โอบล้อม มนฤทัยแย้มยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้าย เธอหลับตาลงอย่างสงบ

‘ถ้าชาติหน้ามีจริง... ขออย่าให้ฉันต้องรักใครจนหมดหัวใจแบบนี้อีกเลย’

ท่ามกลางความว่างเปล่า

สติของเธอเหมือนล่องลอยอยู่ในทะเลหมอกสีขาวโพลน ไม่มีน้ำหนัก ไม่มีเสียง ไม่มีแม้แต่ลมหายใจ มันควรจะเป็นจุดจบไม่ใช่เหรอ? ความตายควรจะพรากทุกอย่างไปสิ แต่เหตุใดเธอยังรู้สึกถึงตัวตนของตัวเองอยู่?

ทันใดนั้น แสงสว่างจ้ากระชากวิญญาณของเธอให้ดิ่งวูบลงไป เหมือนตกลงจากที่สูง มนฤทัยรู้สึกถึงความเจ็บปวดที่แล่นพล่านไปทั่วร่างอีกครั้ง แต่มันไม่ใช่ความเย็นจากสายน้ำ แต่มันคือความร้อนรุ่มราวกับถูกไฟเผา!

"คุณหนู! คุณหนูรองฟื้นแล้ว! ใครก็ได้ ไปตามท่านหมอมาเร็วเข้า!"

เสียงกรีดร้องที่ฟังดูร้อนรน และสำเนียงที่แปลกหูไป ทำให้มนฤทัยพยายามลืมตาขึ้น เปลือกตาของเธอหนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่ว เมื่อเธอลืมตาได้เพียงครึ่งเดียว ภาพที่เธอเห็นคือเพดานไม้สลักลวดลายวิจิตรงดงาม และกลิ่นหอมจาง ๆ ของเครื่องหอมที่เธอไม่คุ้นเคย



**************************************************************



สวัสดีนักอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ หากแวะเข้ามาเจอนิยายเรื่องแรกของเฟิ่งหลิงอวี้ ขอฝากให้กำลังใจกันด้วยนะคะ ฝากกดติดตามนักเขียนหน้าใหม่คนนี้ด้วยค่ะ

ปล. อ่านตัวอย่างก่อนกดซื้อนะคะ หากถูกใจช่วยกดรีวิวเต็มห้าใจให้ไรท์เตอร์หน้าใหม่คนนี้ด้วยนะคะ ขอขอบพระคุณล่วงหน้าค่ะ ขอฝากเนื้อฝากตัวค่ะ