อาทิตย์(ไม่)ติดอังคาร

แต่เดิมผมก็ไม่เคยคิดมากอะไรกับการใช้ชีวิตแบบโสด ๆ
จนกระทั่งรอบกายแวดล้อมไปด้วยคนมีแฟน
แถมคนพวกนั้นยังคบกันเองเนี่ยสิ ยิ่งทำให้ระดับความหวานที่รายรอบตัวของผม มันพุ่งสูงเสียจนแทบจะกระตุ้นการอักเสบเลยล่ะ
แต่ครั้นจะให้คบกับใคร ผมมันก็ดันเป็นมนุษย์เหลือเศษในทีม จะให้ไปหาทางสานสัมพันธ์กับคนอื่น ก็ดูห่างไกลและยุ่งยากกว่าเดิม
จนกระทั่งมีน้องใหม่เข้ามาในทีม เด็กที่ดูแล้วชีวิดหดหู่ห่อเหี่ยวคนนั้น ที่พอผมพูดอะไร ก็ทำหน้าเหมือนจะร้องไห้เพราะถูกผมดุเสียอย่างนั้น
ผมน่ะ ไม่ได้ตั้งใจจะดุเสียหน่อย เพียงแค่รู้สึกแปลก ๆ ก็เท่านั้น
คนอะไรมันจะหดหู่ และน่าสงสารได้ขนาดนั้นกันนะ
อาจเพราะว่าผมสงสัยมากเกินไป จนพาทั้งตัวและหัวใจเข้าไปอยู่ในโลกที่มันแสนเปราะบางของอีกคน
กลายเป็นผมเอง ที่ไม่อาจปล่อยให้ ‘อังคาร’ ห่างตัวผมได้อีกต่อไป