เกี่ยวจันทร์twoใจ

'ป่านนี้ไม่ตายก็บุญหัวเหนือน่านฟ้าแค่ไหนแล้ว'
ไม้คนวัย 22 ปีที่มหาลัยก็ไม่เรียนงานหลักก็ไม่ยอมทำ ทำแต่ขายขนมที่ตลาดผักไห่ตอนเช้าไปวัน ๆ
กลิ่นเน่าเฟะสาบโคลนของควายรัดตัวของไม้ให้จมปักกับอดีตที่พ่อกับแม่จากไปจากอุบัติเหตุหลังคืนวันเกิด 1 ชัวโมง ความโศกเศร้ากักตัวเขาให้อยู่ในกรอบของบ้านไม้สัก วัน ๆ ก็นอน กินอยู่กับควายที่พ่อแม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจากกัน แม้บ้านมันจะดูกว้างใหญ่แต่กลับดูเหงายิ่งกว่าใต้สมุทร เหงากว่าแอตแลนติก ความโดดเดี่ยวมันเหมือนบอดี้สแลมที่ร็อคจัด ๆ แต่บางจังหวะก็เหมือนเพลงของเล้าโลม ชีวิตทำได้เพียงโอบกอดความเหงา เศษซากความฝันและควายหนึ่งตัว นี่แหละชีวิต จะอะไรกันมาก
รักแม่งระหองระแหงกว่าชีวิตเราเป็นไหน ๆ
เพราะกลัวจึงไม่กล้ารับเพราะรักจึงไม่กล้าปล่อย
แล้วแบบนี้เราจะทนทรมานกันหรอ คำด่าทอถ้อยคำที่เก็บไว้ในวันนั้นมันตราตรึงในใจสีน้ำเงินปนดำจนสิ้นแสง รักที่ไม่เดียงสา รักที่เจ็บกว่าสิ่งใด หากต้องตายเพราะมัน
ไม้ยอม