เศษซากวิมานลวง

"ความเชื่อใจเหมือนแก้วที่แตกไปแล้ว... ต่อให้เก็บทุกเศษเสี้ยวมาประสานใหม่ มันก็ยังทิ้งรอยร้าวคมกริบที่พร้อมจะบาดลึกให้หลั่งเลือดได้ทุกเวลา"
เมื่อ 'พีรดนย์' ปล่อยให้ตัณหาและอารมณ์ชั่ววูบทำลายชีวิตคู่จนพังทลาย กว่าจะสำนึกได้ว่าสิ่งมีค่าที่สุดคือ 'ดมิสา' และลูกน้อยในท้อง เธอก็ตายไปจากใจเขาแล้ว...



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

"คุณคิดว่าสาโง่มากใช่ไหมคะดล? หรือคุณคิดว่าตราบใดที่คุณยังไม่ได้มีอะไรกันนั่นคือความบริสุทธิ์ใจแล้ว? คุณกำลังหลงประเด็นอย่างมหันต์! การนอกกาย... มันสกปรกแค่ที่เนื้อหนัง สบู่ก้อนเดียวก็ล้างออกได้ แต่สิ่งที่คุณทำมันคือการนอกใจมันโสโครกที่ความรู้สึก!"
หญิงสาวยกมือที่สั่นเทาขึ้นกดหน้าอกตัวเองไว้แน่น น้ำตาที่กักกั้นไว้ไหลร่วงลงมาเป็นสาย
"คุณปันความรู้สึกที่เป็นของสาไปให้ผู้หญิงคนอื่น คุณแบ่งเวลา แบ่งรอยยิ้ม แบ่งความห่วงใย และแบ่งพื้นที่ในหัวใจ... ที่คุณเคยสาบานอย่างหน้าชื่นตาบานว่ามีแค่สาคนเดียวไปให้เขาจนหมดสิ้น!"
พีรดนย์นั่งนิ่งอึ้งราวกับถูกสาป ชายหนุ่มไม่เคยถูกลอกคราบตีแผ่มุมมองนี้มาก่อน หรือความจริงแล้ว... เขาอาจจะรู้ดีอยู่เต็มอก แต่เลือกแกล้งหลับตาข้างหนึ่งเพื่อเสพสุขบนความเห็นแก่ตัวของตัวเอง