ควาญช้างของคุณพระใจร้าย

ฟาน...ลอดท้องช้างหวังเสริมโชค ขอให้ได้งานใหม่ ซึ่งก็ได้สมใจ...
ได้งานเป็นควาญช้างในสมัยอโยธยา!

ในตอนนั้น คุณพระสองคนกำลังอยู่ในช่วงแข่งกันชิงตำแหน่งหัวหน้ากรมช้าง แข่งหาช้างมงคลในป่า ใครหาได้ก่อน คนนั้นชนะ


บักตัวร้ายเล่นโกง แอบล่ามช้างไว้ก่อนในป่า แล้วฟานก็ลอดท้องช้างไปโผล่ในป่าพอดี ช่วยปลดโซ่ให้ช้างตัวนั้นอย่างงงๆ

ทำเอาคุณพระตัวร้ายแพ้ในรอบแรก งานนี้โดนหมายหัวยาวววว!!

..............

ดวงตาสีเหล็กคู่นั้นมองค้างที่ปากของเขา ทันใดนั้น มือที่กำรอบคอเขาก็กระตุกเขาเข้าใกล้ ฟานคิดว่าอีกฝ่ายจะหักคอเขา จึงรีบเสนอ "ให้ข้า...ให้ข้าเป็นสายลับได้หรือไม่ขอรับ?"

"..." ริมฝีปากของพระกรินทร์นั้นห่างจากปากของฟานไปเพียงนิด ดั่งว่าถ้าเขาไม่พูดขึ้นจนอีกฝ่ายชะงัก ปากก็คงจะจูบกันไปแล้ว

"ตอนนี้ข้าอยู่เรือนพระคเชนท์ หากท่าน...ท่านต้องการให้ข้าสืบอันใด ข้าย่อมทำได้"

"ฉลาดดีนี่ ดูท่าหัวสวยๆ จะไม่ได้กลวงเสียทีเดียว แล้วเจ้าคิดจะทำอันใดให้ข้าบ้างเล่า" พระกรินทร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างนึกสนุก เขาผละบางนิ้ว ลูบไปตามแนวกรามของฟานอย่างเชื่องช้า

ฟานรีบเสนอ ยังคงหวาดเสียวกลัวจะโดนหักคอ "ข้าจะคอยดูให้ว่าเขามีแผนการใดในรอบหน้า แล้วข้าจะลอบมาส่งข่าวให้ท่าน"

"ข้าจะแน่ใจได้เยี่ยงใดว่าเป็นความจริง?"

"ข้า...ข้ามิกล้าปดท่านดอกขอรับ" ฟานพยายามคุมเสียงไม่ให้สั่นไปมากกว่านี้ ยังไม่รู้หรอกว่าจะช่วยเขาจริงไหม ตอนนี้ต้องหาทางเอาตัวรอดก่อน

"หึ... ข้อเสนอของเจ้าก็น่าฟังดี" พระกรินทร์โน้มหน้าลงไปใกล้ มองเด็กในมือตาเป็นมัน "แต่คนอย่างข้ามิเชื่อใจใครเปล่าๆ หากเจ้าจะเป็นสายให้ข้า เจ้าก็ต้องมีของมัดจำให้ข้ามั่นใจเสียหน่อย"

"ข้า...ข้าเป็นแค่คนป่า ไม่มีเงินมีทองเลย" แล้วเดี๋ยวสิเฮ้ย เขาควรจะต้องได้รางวัลไม่ใช่หรือวะ ในเมื่อเขาจะทำงานเป็นสายลับให้น่ะ?!

"หากข้าต้องการแก้วแหวนเงินทอง น้ำหน้าอย่างเจ้าคงมิมีปัญญาหามาได้ดอก..." พระกรินทร์กวาดสายตามองไปทั่วคนตัวเล็ก

"..."

"เป็นเมียข้าก่อนสักที ให้ข้ามั่นใจว่าเจ้าจะไม่หักหลัง"



.....
นิยายเล่มเดียวจบ หากอ่านแล้วมีรอยยิ้มแม้สักนิดด ฝากกดใจกดเมนท์บอกกันหน่อยน้าา