ทะลุมิติมาเป็นสตรีบ้าใบ้

เป็นทั้งนักฆ่าและหมอทหาร ไม่คิดว่าต้องจบชีวิตลง ทะลุเข้ามาในร่างของสตรีบ้าใบ้ ที่กำลังถูกคนรังแก ผลักลงสระน้ำยังไม่พอยังจะกดหัวให้นางหายใจไม่ออกอีก

ร่างใหม่นี้ร่างกายช่างอ่อนแอเสียจริง ผอมแห้งแรงน้อย ไหนจะโดนวางยาพิษจนกลายเป็นบ้าและบ้าอีกต่างหาก

ในเมื่อโดนคนรังแกเช่นนี้ มีหรือที่นางจะปล่อยผ่าน ใครทำมา นางทำกลับคืนให้สาสม



บทตัวอย่าง

ท่ามกลางเหมันตฤดูอันหนาวเหน็บ เกล็ดหิมะโปรยปรายลงมาปกคลุมสระบัว หลังจวนตระกูลมู่หรง ผิวน้ำกลายเป็นน้ำแข็งบางๆ แต่กลับมีร่างของดรุณีน้อยนางหนึ่งกำลังดิ้นรนอยู่ภายใต้น้ำที่เย็นจัดนั้น

"กดลงไป! กดหัวนางลงไปอีก! ดูซิว่านังคนใบ้นี่จะอึดได้สักแค่ไหนกันเชียว"

เสียงหัวเราะร่าชอบใจของ มู่หรงฉิง คุณหนูรองผู้เอาแต่ใจดังขึ้นข้างขอบสระ นางกำลังจ้องมองดูสาวใช้ที่กำลังช่วยกันกดร่างของพี่สาวต่างมารดาลงในน้ำ

มู่หรงเสวี่ย รู้สึกเหมือนตนเองกำลังขาดอากาศหายใจ ไหนจะความเย็นจนเกือบจะทนไม่ไหว นาทีนี้นางพยายามจะใช้แรงดันร่างขึ้นมาเพื่อให้พ้นจากความตาย ทว่ายามนี้ขาดอากาศหายใจ จนร่างกายค่อยๆ สงบนิ่ง

จู่ๆ ร่างที่สงบนิ่งไป กลับมาขยับเขยื้อนอีกครั้ง ความทรงจำสุดท้ายของหลินชิง คือเสียงระเบิดกึกก้องในภารกิจชิงตัวประกันที่ตะวันออกกลาง แรงอัดมหาศาลพรากลมหายใจนางไปในชั่วพริบตา แต่เหตุใด... ความรู้สึกเจ็บปวดและหนาวเหน็บนี้ ถึงกับหายใจไม่ออก

พรวด!

สัญชาตญาณของนักฆ่าและหมอทหารตัวฉกาจ สั่งให้นางรวบรวมกำลังเฮือกสุดท้าย มือที่เคยอ่อนแรงปัดป่ายไปคว้าข้อมือของสาวใช้ที่กดหัวนางไว้ ก่อนจะออกแรง หักมืออย่างแม่นยำ

กร๊อบ!

"อ๊ากกกกก!" เสียงร้องโหยหวนดังขึ้นพร้อมกับที่หลินชิงโผล่พ้นน้ำ นางสูดอากาศเข้าปอดอย่างตะกรุมตะกราม ดวงตาที่เคยเลื่อนลอยไร้แววของ มู่หรงเสวี่ย บัดนี้กลับคมปราบราวกับใบมีดที่เพิ่งลับมาใหม่

"คุณหนูรอง! ช่วยด้วยเจ้าค่ะ! นังคนบ้ามันหักแขนข้าน้อย" สาวใช้ล้มลงไปนอนกลิ้งกับพื้นหิมะอันเย็นเยือก ด้วยสีหน้าเจ็บปวดอยู่ไม่น้อย

หลินชิงมองดูสภาพแวดล้อมตอนนี้ จู่ๆ นางก็รู้สึกปวดหัว คล้ายกับว่าความทรงจำภาพหลากหลายปรากฏขึ้นมา มันไม่ใช่ความทรงจำของนาง แต่เป็นของมู่หรงเสวี่ย

ใช่! นางตายไปแล้ว และตอนนี้หลินชิงมาอยู่ในร่างของมู่หรงเสวี่ย