วิวาห์จำยอม

โปรย
ระยะห่างที่ไกลที่สุดไม่ใช่ความตาย แต่คือการที่นางสวมชุดลายมงคลสีแดงเข้าพิธีวิวาห์ ในขณะที่เขาก็กำลังเป็นเจ้าบ่าวของหญิงอื่น ความรักของพวกเขาถูกขีดฆ่าด้วยคำว่าหน้าที่ และถูกฝังกลบด้วยราชโองการที่ไม่อาจขัดขืน
"อีกสองวันข้าต้องแต่งงานกับเวยฉางกง เจ้าเองก็ไม่เลิกมายุ่งกับข้าได้แล้ว" เอ่ยกับชายหนุ่มไม่มีแววล้อเล่น ทำเอารอยยิ้มบนใบหน้าคมเมื่อครู่หุบลงกะทันหัน แทนที่ด้วยความเศร้าสร้อยในแววตาแทน
"ทั้งเจ้าและข้าต่างก็รักกันถึงเพียงนี้ ข้าไม่เชื่อว่าเจ้าจะทิ้งข้าไปเช่นนี้ได้" คล้ายเขากำลังพยายามหลอกตัวเองอยู่ จึงคิดจะคว้ามือของนางมาจับอีกครั้ง เพื่อให้ฟังเสียงหัวใจของเขาที่มันยังเรียกหาแค่นางเพียงผู้เดียว
"…" แต่ก็ถูกหญิงสาวตัดเยื่อใยอีกรอบด้วยการถอยหลังไปหนึ่งก้าว
"ทำไม?" แววตาสั่นไหวแฝงด้วยความเศร้าลึกๆ
ก่อนจะเป็นมู่อวี้เหมยที่หยิบแหวนดวงตาพยัคฆ์ออกมาจากอาภรณ์ ยื่นไปให้คนตรงหน้าให้รับมันกลับไป "สิ่งนี้ข้าคิดว่าควรคืนมันให้เจ้าได้แล้ว"
เห็นว่าเขายังเอาแต่ยืนนิ่งไม่คิดจะรับจี้ไปถือไว้เสียที ถึงได้ยัดมันใส่มือของอีกคน
"มู่อวี้เหมยนี่มันหมายความว่า.." ไม่สนจะฟังคำพูดของชายคนรักให้ตัวเองต้องเจ็บปวดอีกต่อไปก็หันหลังแล้วเดินหนีออกมาจากตรงนั้น
หากเจอกันอีกก็คิดเสียว่าพวกเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน