ชาตินี้ข้า ..ตัดใจแล้ว

ชาติก่อนข้ารู้ซึ้งแล้วว่าการไม่ถูกรักเป็นอย่างไร การโหยหาความรัก แต่ไม่ได้มา มันเจ็บปวดจนลมหายใจสุดท้าย ตายไปชาติหนึ่ง จึงรู้ซึ้งว่า ความรักมีแต่ทำให้เจ็บปวด ดังนั้น ชาตินี้ ..ข้าตัดใจแล้ว

----

"ลี่ ..ลี่"

          "เจ้าคะ"

          "หลังจากข้าตายแล้วเจ้าก็จงเอาทรัพย์สินที่เหลืออยู่ทั้งหมดของข้าไปตั้งตัวเสีย หนังสือขายตัวเป็นทาสของเจ้า ข้าเผาทิ้งไปนานแล้ว เจ้าไม่ใช่ทาสนานแล้ว แต่เจ้าคือ ..พี่สาวของข้า"จิ้งหย่าสั่งเสีย "เมื่อข้าตายแล้ว ก็จงไปจากที่นี่ ..แล้วเริ่มต้นใหม่เสียเถิด"

          "ไม่เจ้าค่ะ ท่านต้องไม่ตาย"ลี่ลี่น้ำตาไหล

          "ตั้งแต่เล็กจนโต ข้าไม่เคยพบเจอกับความสุขอย่างแท้จริงเลย"จิ้งหย่ากล่าว "ตอนเด็กข้าไม่เข้าใจว่าทำไมพ่อกับแม่ไม่รักข้า ทุบตีข้า ใช้งานข้าทำงานหนัก จนกระทั่งข้าได้รู้ความจริงว่าพวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ที่แท้จริง ในตอนนั้นข้าดีใจมากที่พวกเขาไม่ใช่พ่อแม่ข้า และคาดหวังว่า พ่อแม่ที่แท้จริง คงจะรักข้า แต่เมื่อกลับมาแล้ว ข้าจึงได้รู้ว่า ..ในโลกนี้ ไม่มีใครที่รักข้าเลย ..แม้แต่สามีก็เกลียดชังข้า"

          "ท่านยังมีข้าเจ้าค่ะ ไม่ว่าอย่างไร ข้าก็จะอยู่เคียงข้างท่าน ไม่ทอดทิ้งท่าน"ลีลี่รีบบอก "ชีวิตข้าทั้งชีวิต เป็นของท่าน"

          "ขอบใจมาก"จิ้งหย่ามองอีกฝ่ายด้วยความซึ้งใจ ใบหน้าซีดเซียว แต่ก็พยายามฝืนยิ้ม "ชีวิตนี้ ..ข้าก็มีเพียงเจ้า"

          "ข้าก็มีเพียงท่านที่ดีกับข้า"ลีลีน้ำตาไหลพราก "ท่านต้องเข็มแข็งนะเจ้าคะ ข้าไปบอกพ่อบ้านให้ไปตามหมอแล้ว อีกเดี๋ยวหมอก็น่าจะมา"

          "หมอไม่มาหรอก"จิ้งหย่าน้ำตาไหล "พ่อบ้านกลายเป็นคนของเสวี่ยอีไปแล้ว"

          "รัชทายาทนี่กระไร ท่านเป็นชายาเอกแท้ๆ แต่กลับยกอำนาจดูแลจวนให้ชายารอง"

          "เพราะนางคือคนที่เขารักอย่างไรเล่า"หลิวจิ้งหย่าปวดใจจนกระอักเลือดออกมาอีกครั้ง

          "พระชายา"ลี่ลี่ร้องไห้โฮ "ฮือๆ ฮือ"

          "ข้าไม่ไหวแล้ว"จิ้งหย่ารู้สึกเหนื่อยล้าเต็มที นางนึกถึงใบหน้าสวามีเป็นครั้งสุดท้ายก่อนอำลา

          ใบหน้าของเขาตอนที่ช่วยนาง

          นั่นคือความประทับใจแรก

          ทว่า ใบหน้าของเขาตอนที่เขาพูดคำว่าเกลียด และรังเกียจนาง ทำให้จิ้งหย่าใจแทบขาด

          นางรักเขา

          แต่เขาเกลียดนาง



          "ในเมื่อท่านเกลียดชังข้า เช่นนั้น ชาติหน้าชาติไหน ..ขอเราอย่าได้พบเจอกันอีก"นางจะขอหลีกทางให้พวกเขาได้ครองรักกันทุกชาติภพ

          ส่วนนาง จะขอตัดขาด ตัดวาสนา ไม่ขอพบพานกับพวกเขาอีกตลอดกาล 

          "ลาก่อนเพคะองค์รัชทายาท"หลิวจิ้งหย่าน้ำตาไหล "ขอให้นี่เป็นชาติสุดท้ายที่เราได้พบเจอกัน ข้าไม่ปรารถนาจะข้องเกี่ยวกับท่านอีกแล้ว ไม่ว่าจะในฐานะใด"

          นางเสียใจมามากพอแล้วกับความรักที่มอบให้ไป

          ตอนนี้ใจเจ็บจนด้านชา

          ไม่ปรารถนาจะเกี่ยวพันกันอีก

          ถ้าเขาไปสวรรค์ นางจะไปนรก

          ถ้าเขาไปนรก นางจะขึ้นสวรรค์

          ขอให้สองเราคลาดแคล้วต่อกัน อย่าได้พานพบกันอีกไม่ว่าจะภพนี้หรือภพไหน ชาติใดๆ อย่าได้พบพาน

          ในเมื่อท่านไม่รักข้า

          ข้าก็จะหมดรักท่านเช่นกัน

          ขอยุติทุกอย่างให้จบเพียงในชาตินี้

          ต่อไปภายหน้า อย่าได้พานพบ

          จากนี้ตราบชั่วนิรันดร์ ..ไม่ขอพบเจอ



" .."หลิวจิ้งหย่าอ่อนล้าจนสุดจะทน

เปลือกตาค่อยๆ ปิดลงช้าๆ พร้อมกับลมหายใจที่สิ้นสุดลง

          "ไม่นะคุณหนู ท่านอย่าจากข้าไป อย่าตายนะ"ลี่ลี่ตะโกนด้วยความตื่นกลัว ..กลัวว่าผู้เป็นนายจะตายจาก "ฮือๆ ฮือ ..ตื่นสิเจ้าคะ ลืมตาขึ้น อย่าหลับตานะ ฮือๆ ฮือ"

          ทว่า จิ้งหย่าไม่รับรู้สิ่งใดอีกต่อไปแล้ว

          นางละทิ้งแล้วโลกนี้ ชาติภพนี้

          ไม่มีสิ่งใดให้อาลัย

          คนที่ใครๆ ก็ไม่รัก ไม่เป็นที่ต้องการ

          ตายไปก็คงมีหลายคนสมใจ

          คงมีเพียงลี่ลี่ที่เสียใจ

          ขอโทษนะลี่ลี่

          ขอโทษที่ชาตินี้ข้าอ่อนแอ และเหนื่อยล้าจนทนไม่ไหวแล้ว

          ชาติหน้า ข้าขอให้เราเจอกันเร็วกว่านี้ จะได้อยู่ด้วยกันนานอีกหน่อย