มนุษย์คนพิเศษในดงพวกหิวกระหาย เล่ม2

อาจารย์ที่สอนชั้นปีสูง มักมีความเข้มงวดที่เพิ่มมากขึ้น บางเรื่องยอมไม่ได้ถึงขั้นไม่ให้เรียนจบก็มี มันจึงกลายเป็นเรื่องหนักใจของฉัน ..ที่กลัวว่าในชั้นปีสุดท้ายจะเรียนไม่จบการศึกษา แล้วอยู่ที่นี่จนมีอายุมากที่สุดในหมู่นักเรียน ฉันไม่อยากมีชะตากรรมแบบนั้นเลย

"อาจารย์ที่น่ากลัว อาจไม่ได้น่ากลัวเหมือนอย่างที่คิดก็ได้ค่ะ หากคุณนิเลียสงสัยในเรื่องที่เรียนก็ยกมือถามไปเลยค่ะ อาจารย์ส่วนใหญ่อยากให้นักเรียนมีส่วนร่วมในการเรียนอยู่แล้ว ยิ่งไม่รู้ยิ่งต้องถามค่ะ"

"พอฉันถามแล้วถูกมองแปลกๆ นี่คะ"

"ไม่ต้องไปกลัวค่ะ เพราะคนที่มอง..ก็คือคนที่ไม่รู้เหมือนกันค่ะ"

"จริงเหรอคะ"

หมับ!

"ปล่อย..เดี๋ยวนี้"

"หืม.. เธอคนนี้เป็นใครเหรอคะ คุณนิเลีย" มือเรียวยังจับสองมือบางไว้อยู่ แถมยังกอบกุมไว้แน่นเหมือนรู้ว่าคุณหนูผมขาวที่มาใหม่นี้เป็นใคร

"เอ่อ.. รุ่นน้องของฉันเองค่ะ เธอชื่อเอลิน่า..คนนั้นค่ะ" ร่างบางถูกสองแขนเรียวโอบกอดจากทางด้านหลัง โอบกอดเอาไว้แน่นแสดงออกอย่างชัดเจน "เอลิน่า นี่คุณมิโนเลียอยู่ชั้นปีเดียวกันกับฉัน แต่เธอมีอายุมากกว่าพวกเรา"

"พี่นิเลียปล่อยมือสิคะ อย่ายอมให้เธอจับมันง่ายๆ สิคะ" คุณหนูผมขาวยื่นมือออกไปคว้ามือบางกลับคืนมา ดวงตาสีครามจ้องมองคุณหนูผมดำตรงหน้าเหมือนกำลังมองเห็นศัตรู

"เห่อ! คุณมิโนเลีย ฉันขอโทษด้วยนะคะ"

"ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันเข้าใจ ..เพราะมันเป็นเรื่องปกติของเด็กน้อยชอบหวง"

"เด็กน้อยเหรอ ฉันไม่ใช่เด็กน้อยสักหน่อย เธอนั่นแหละที่เป็นเด็กน้อยชอบหาเรื่องคนอื่น ตอนนี้กลุ่มเพื่อนไม่ยอมพูดคุยกันแล้ว เพราะเธอใช่หรือเปล่า"

"เอลิน่า คุณมิโนเลียเป็นรุ่นพี่ของเธอหลายปี ช่วยมีมารยาทหน่อยสิ"


^^