วิศวะร้ายกับยัยคู่หมั้น

ความรักที่ไปต่อไม่ได้ใช่ว่าจะไม่รักเสมอไปบางครั้งทุกการกระทำย่อมมีเหตุผล แต่ใครจะรู้ว่าอดีตที่คิดว่าจะลืมไปแล้วกลับย้อนเข้ามาทำให้หัวใจที่เคยเจ็บปวดในครั้งนั้นกลับมาเอาคืนคนที่ทำให้เขาเกือบตายทั้งเป็น

"แกดูนั่นสิ กริ๊ด...."

เสียงผู้คนเอะอะโวยวายกันหน้ามหาวิทยาลัย พร้อมใจกันมุงดูขบวนรถหรูวิ่งเข้ามาจอดภายในรั้วมหาวิทยาลัย

"นี้เขามีอะไรกันหรอ ทำไมตรงถนนหน้ามหาลัยคนเยอะจัง"แพรไหมสงสัยเห็นคนมุงดูกันเยอะจนถามกลุ่มคนผู้หญิงน่าจะวัยเดียวกันกับตัวเอง

"นี่เธอไม่รู้อะไรล่ะสิ...เขามารอรับพี่ว๊ากคณะวิศวะกัน"หนึ่งในหญิงสาวอวบอ้วนคนหนึ่งตอบกลับแพรไหม

"ใช่..นี่เธอไม่รู้จักหรอกลุ่มพี่เฮดว๊ากเป็นถึงเดือนมหาวิทยาลัยเลยนะ"หนึ่งในหญิงสาวผอมแห้งตอบกลับอีกคน

"อะไรมันจะขนาดนั้นก็คนธรรมดานี่หรือเปล่า"แพรไหมตอบกลับออกไปด้วยความงุนงงกับกิริยาท่าทางของสาวๆกลุ่มนี้

"นี่เธอไม่รู้อะไรซะแล้วไม่ใช่แค่พี่เขาเป็นแค่เดือนหรือเฮดว๊าคนะเขาเป็นถึงลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยและในเดอะแก๊งเขาก็มีแต่รุ่นท็อปๆทั้งนั้น โปรไฟล์ครอบครัวแต่ละคนนี่ระดับประเทศเลยเชียวนะ"หญิงสาวอวบอ้วนคนเดิมหันมาตอบแพรไหมอีกครั้ง

"มีแต่สาวๆในมหาลัยอยากได้พี่เขามาเป็นแฟนอุ้ยไม่ใช่สิมาเป็น....ต่างหากล่ะ ยิ่งพี่มาร์คัสนะอุ้ยไม่อยากจะพูด"

"แค่คิดก็ฟินแล้วเนาะๆ"สาวๆต่างพากันกรี๊ดกร๊าดในเรื่องสุดแสนจะเพอร์เฟคของรุ่นพี่กลุ่มนี้ซึ่งต่างจากแพรไหมที่ไม่สนใจหรือคลั่งไคร่อะไรเลยนอกซะจากชีวิตนี้จะหาเงินให้ได้มากที่สุดเท่าที่เธอจะทำได้

"มาร์คัสหรอ...ไม่มั้งโลกนี้มีคนชื่อเหมือนกันนั้นเยอะแยะ"แพรไหมสะดุดกับชื่อมาร์คัสเพราะเธอไม่เคยได้ยินชื่อนี้มานานแล้ว เมื่อได้ยินชื่อนี้อีกครั้งทำให้หัวใจเธอสั่นไหว

"ไร้สาระสิ้นดีมีแบบนี้ด้วย เอาเวลาไปตั้งใจเรียนดีกว่าเรา ชีวิตเราก็เหนื่อยมากพอแล้ว"พูดแล้วแพรไหมก็เดินออกจากกลุ่มนี้ไปแต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาไม่ถึงสามก้าว

เหมียวๆ...เหมียวๆ

"เอ๊ะนั่นมันเสียงแมวนี่เจ้าเหมียวเจ้าอยู่ไหนเนี่ย"แพรไหมได้ยินเสียงแมวร้องจึงมองหาแมวบริเวณนั้นเหลือบไปเห็นว่าแมวอยู่กลางถนนพอดีในระหว่างที่รถกำลังวิ่งเข้ามาในมหาลัย

เอียดดดดดด!!!!

กริ๊ดดดดดดดด

"นายน้อยเป็นอะไรไหมครับ"คนขับรถรีบหันไปมองคนเป็นนายทันทีด้วยความตกใจ

"ไม่เป็นไร....รีบจัดการฉันรีบ"มาร์คคลิสนั่งนิ่งตอบหลับคนขับรถ

"นิ....แม่หนูอยากตายนักหรือไง ทำไมมาวิ่งตัดหน้ารถแบบนี้" ลุงชัยคนขับรถคันหรูลดกระจกลงมาตระโกนถามแพรไหม ที่อุ้มลูกแมวอยู่กลางถนนที่ก่อนหน้านี้เกือบถูกเขาชนแล้ว

แพรไหมกอดแมวน้อยไว้ในอ้อมกอดไว้แน่ พร้อมทั้งหลับตาในขณะที่ตัวเธอเองสั่นไปทั้งตัวด้วยความกลัวว่าแมวจะโดนรถชนเอาก่อปรกับจังหวะที่รถจะชน

"ลุงชัยเสร็จยังผมรีบ"มาร์คัสสั่งคนขับรถให้รีบออกไปจากตรงนี้เพราะเขาเบื่อสายตาคนที่มองเขา

"ครับๆนายน้อย....หลบไปแม่หนู"ลุงชัยรีบไล่คนตรงหน้า

"ขะ...ขอโทษคะ"แพรไหมหันมาตอบคนขับพร้อมทั้งก้มหัวคำนับเป็นจังหวะที่คนในรถเห็นหน้าตาของเธอชัดเจน

"นี่มัน......."เขาขบกรามแน่นเมื่อเห็นว่าคนตรงหน้าเป็นใคร มาร์คัสกำมือแน่จนเห็นเส้นเลือด สายตาของมาร์คัสดูเย็นชาและเจ็บปวดในเวลาเดียวกันเมื่อเขาเห็นหน้าของแพรไหม................